### İŞ CANIN CÖVHƏRİDİR

Biri vardı, biri yoxdu, bir cavan vardı. O, qocalmaqdan çox qorxurdu. Bu adam əlini ağdan qaraya vurmurdu. Ancaq yeyib yatırdı. Ona gülüb deyirdilər:

- Əgər qocalıq* küçə ilə gəlsə, nə edərsən?

- Elə qaçaram ki, o mənim izimə-tozuma da çata bilməz.

- Bəs evdə oturanda gəlsə?

- Qapı-pəncərəni elə bağlayaram* ki, mənə heç yaxın düşə bilməz.

O, doğrudan da, belə edirdi. Küçəni qaça-qaça gedirdi. Evdə olanda isə qapı və pəncərələri bərk-bərk bağlayırdı. Həmişə də xəstə* olurdu. Yaş isə öz işini görməkdə idi. Onun qara saçlarına dən düşürdü. Qaməti yavaş-yavaş əyilirdi. Qocalmaqdan qorxan adam eşitdi ki, bir dağda qoca bir kahin yaşayır. Öz xeyirxah məsləhətlərini heç kəsdən əsirgəmir.

O geyinib qoca kahinin yanına yollandı. Az getdi, çox getdi, gəlib həmin yerə çatdı. Gördü ki, qoca kahin qan-tər içində yer belləyir*.

Çatıb salam verdi. Qoca kahin onun salamını aldı. Ancaq işindən* ayrılmadı. Qocalmaqdan qorxan adam səbirlə gözlədi. Qoca kahin isə işləyirdi. Gün batanda o, alnının tərini silib tarladan çıxdı. Qocalmaqdan qorxan adamın kahinə ilk sualı belə oldu:

- Ey kahin baba, siz qocalmaqdan qorxmursunuz?

Qoca kahin:

- Qorxuram, - dedi.

- Bəs nə üçün belə qan-tərə batıb yer belləyirsiniz?

- Qocalmaqdan qorxduğum üçün.

Adam təəccüblə kahinə baxdı.

Qoca kahin yenidən dilləndi:

- Mənim sözlərimə* təəccüb edirsən? Ataların sözünü heç zaman unutma: “İş canın cövhəridir”. Qocalıq ancaq tənbəlləri və ondan qorxanları* yaxalayır*. Bu dünyada yüz on il ömür sürmüşəm. Əkmişəm, biçmişəm, xəstəlik nə olduğunu bilməmişəm.

Cavan, elə bil, yuxudan ayıldı.Qoca kahinə diqqətlə baxdı:

- Neçə yaşınız var?

- Yüz on.

- Bəs niyə qamətiniz belə düz qalıb?

- Tarlada əyilib qalxmaqdan, işləməkdən.

Gənc qoca kahinə dua edə-edə evinə qayıtdı. Həmin gündən* tənbəlliyin daşını atdı. Daha qocalmaqdan qorxmurdu. Əkməyə-biçməyə başladı*. Həmin gündən də xəstəlik nə olduğunu bilmədi. Qocalıq da, xəstəlik də ondan* qorxub gen gəzirdi.

Əli Səmədov