### İKİ QARDAŞ

İki qardaş var idi. Biri varlı idi, biri isə kasıb. Bir dəfə kasıb qardaş varlı qardaşın qapısına gedib deyir ki, kömək* elə, nə yeməyə çörəyim var, nə yandırmağa odunum.

Bu vaxt varlı qardaşın bir inəyi ölüm ayağında idi. Odur ki: - Götür, bu inəyi apar, kəs, əti sənin, dərisi mənim, - deyə sevinclə bildirir.

Kasıb qardaş inəyi götürüb gəlir evə. Çıxmayan cana ümid çoxdu, - deyiblər. Ər-arvad inəyə necə qulluq edirlərsə, heyvan sağalır. Sonra elə südlü inək olur ki, sorağı gedib varlı qardaşa da çatır.

“Heyf ki, inəyi verdim”, - deyə varlı qardaş başlayır kasıbdan inəyin dərisini tələb etməyə. Kasıb deyir:

- Ay qardaş, inək ölməyib ki dərisini verəm. Qoy öz ömrünü başa vursun, sonra kəsib, soyub dərisini verim sənə.

Varlı razı olmur. Axırda iş gedib çıxır məhkəməyə. Hakim şərt kəsir:

- Sizə üç sual verəcəyəm. Hansınız düz cavab versə, o, məhkəməni udmuş* hesab olunacaq.

Qardaşlar razılaşırlar. Hakim soruşur:

- Dünyada ən şirin şey nədir?
- Mənim arılarımın balı. - Varlı cavab verir.
- Yox! - Kiçik dillənir. - Ən şirin şey yuxudur.
- Düzdür. - Hakim deyir. - Bəs ən zəhmətkeş kimdir?
- Kim çoxlu pul yığa bilirsə o. - Varlı cavab verir:

- Xeyr! Dünyada paxıl* adam kimi zəhmətkeş yoxdu. O, gecə-gündüz yatmır ki, görsün kimə paxıllıq* eləyə bilər.