- Bu mənim almamdır. O, ağacdan düşmüş, mən də onu tutmuşam.

Dovşan kirpiyə tərəf tullandı.

- İndicə qarğa onu dərib, mənim üçün atmışdı.

Qarğa da onların yanına uçub dedi:

- Düzdür, almanı mən dovşan üçün atdım.

Kirpi almanı verməyə razı olmadı. Onların hay-küyləri bütün meşəyə yayıldı. Savaşmağa başladılar. Qarğa kirpinin burnunu dimdiklədi, kirpi iynələrini dovşana batırdı.

Bu zaman ayı gəlib çıxdı və nərildədi:

- Bu nədir? Bu nə hay-küydür?

Hamı ona tərəf döndü. Ayıya bütün əhvalatı olduğu kimi danışdılar və sonra dedilər:

- Hörmətli ayı, sən meşədə hamıdan böyüksən, hamıdan ağıllısan. Bu almanı kimə versən, onun da olacaqdır.

Ayı fikirləşdi, fikirləşdi, qulağının ardını qaşıdı və soruşdu:

- Almanı kim tapıb?

- Mən! - deyə dovşan dilləndi.

- Bəs almanı kim dərib?

- Əlbəttə, mən dərmişəm! - qarğa qarıldadı.

- Yaxşı, bəs almanı kim tutu

- Mən tutmuşam! - deyə kirpi fısıldadı.

Ayı dedi:

- Siz hamınız haqlısınız. Buna görə də sizin hər birinizdə alma olmalıdır.

- Axı burada vur-tut bircə alma var! - deyə kirpi, qarğa və dovşan dilləndilər.

- Bu almanı bərabər hissələrə bölün, qoy hər kəs öz payını götürsün.

Hamı bir ağızdan dedi:

- Bax bu bizim ağlımıza gəlməmişdi!

Kirpi almanı götürüb dörd hissəyə böldü. Bir hissəsini dovşana verdi.