Şəkil təsvir edin və
mətnlə əlaqələndirin.

Elə bu vaxt Etibar kişinin arvadı təndirxanadan çıxdı. Başındakı tabaqda qıpqırmızı qızarmış sarı buğda çörəyinin ətri burnuna dəyənləri bihuş edirdi. Uşaqlardan kiçikləri anadan çörək istədi. O heç körpələrinə tərəf əyilmədi, evə doğru irəlilədi və uşaqlara belə cavab verdi:

- Gedin əlinizi tərtəmiz yuyun, mən də evdə süfrə salım, gəlin oturun, çörəyi orda yeyin.

Bunu eşidən vəzir dedi:

- Görürsünüzmü, bu evdə çörəyin qədir-qiyməti böyükdür.

Şah dedi:

- Yaxşı bax, ola bilməz ki, çörəkdən bir qırıq ayaq altına düşməsin. Axı onlar uşaqdırlar.

- Yox, hökmdarım, görünür ki, ana onlara təndir çörəyini lazım olan qədər verir. Təndir çörəyi ovulmur. Uşaqlar artıq dişdəmi, loxmanı yerə atmırlar.

Padşah saraya qayıtdı. Nə düşündüsə, səhər belə bir əmr verdi:

- Ölkədə heç kəs təndir çörəyi bişirməsin. Hamı yalnız yuxa, nazik lavaş, sac çörəyi bişirib yesin.

Bir müddət sonra padşah vəzirə dedi:

- Vəzir, bilmirsən, o kəndli necədir?

- Deyirlər, bu il də buğdası yaxşı gəlib. Bərəkət başından yağır.

Şah ata minib dedi:

- Gedək, vəzir, düzü, öz gözümlə görməsəm, inanmaram.

Onlar Etibar kişinin həyətinə çatdılar. Gördülər ki, həyətdə oynayan uşaqların hər birinin boynundan ağ, təmiz parçadan tikilmiş kiçik bir torba asılıb. Uşaq lavaş-yuxa yemək istəyəndə ağzını torbaya tutub yeyir və qırıntılar da ora tökülür.

Bunu görən vəzir dilləndi:

- Gördünüzmü, hökmdarım? Bu evdən çörək əskik olmaz. Burada, şübhəsiz ki, onun qədrini də bilirlər, hörmətini də. Onu ayaq altına düşməyə qoymurlar.

Əzizə Cəfərzadə