Məhtimqulu Fəraqi yalnız türkmən xalqının deyil, türk-oğuz xalqlarının ən görkəmli şairlərindən biri olmuşdur. Həmişə xalqın içində olan, onun qəmini-kədərini, sevincini ürəyində yaşadan şair türkmənlərə birləşməyə, azadlığa, müstəqilliyə çağıran əsərləri ilə müraciət etmiş, ədəbiyyata vətənpərvərlik mövzusunu gətirmişdir. O, türkmən ədəbiyyatını milli çərçivədən çıxarıb Şərq və dünya ədəbiyyatına məxsus yeni forma və mövzularla zənginləşdirmiş, onu dünya ədəbiyyatının ümumi axarına daxil etmişdir. Şair özündən sonrakı türkmən ədəbiyyatına güclü təsir göstərmişdir. Onun əsərləri sadə xalq dilində yazılması, mümkün qədər ərəb, fars, çağatay söz və ifadələrindən təmizlənməsi ilə diqqəti cəlb edir.
Məhtimqulu Fəraqi 1724-cü ildə Türkmənistanın Gürgən şəhəri ətrafında yerləşən Hacı Qovşan kəndində anadan olmuşdur. Məhtimqulu ilk ibtidai təhsilini doğma kəndində atasından almış, sonralar Buxara və Xivədəki mədrəsələrdə təhsilini davam etdirmişdir. Məhtimqulunun mənsub olduğu sufi təriqəti vətənpərvərliyi, müstəqillik və azadlıq uğrunda mübarizəni təbliğ edirdi. Şairin əsərlərini ətraflı araşdıran tədqiqatçılar onun Azərbaycanı və şəhərlərini yaxşı tanıdığı, vətənimizdə qonaq olduğu qənaətinə gəlmişlər. "Bu dünya" adlı məşhur şeirində o, Azərbaycanın adını "Xəzirbeycan" kimi təqdim edir. Şeirləri əsasında müəyyən etmək olur ki, o, Azərbaycanda səfərdə olmuş, onun bir çox yerlərini gəzmiş, gözəl təbiətini, qonaqpərvər insanlarını əsərlərində vəsf etmişdir.
"Yaylaxları var" adlı şeirində şair Azərbaycanın dilbər guşələrindən olan Nuxanın (indiki Şəkinin) timsalında ölkəmizə qardaşlıq münasibətini ifadə etmişdir:
Səfər edib getsək Nuxa mülkünə,
Könül istəyən tək yaylaxları var.
Seyran etsək qönçəsinə, gülünə,
Bağçasında bülbül oylaxları var.
Sizcə, Məhtimqulunun Azərbaycana olan
sevgisi nədən irəli gəlirdi?