Sultan Əhməd məscidi (müasir görünüşü)
XVII—XVIII yüzilliklər Osmanlı memarlığının tənəzzül dövrüdür. O, əvvəlki dövrlərlə müqayisədə zəif inkişaf edirdi. Həmin dövrdə ənənəvi memarlıq üslubu artıq Avropaya xas olan rokoko və barokko memarlıq üslubu ilə əvəz olunmuşdu. Bu dövr Osmanlı memarlığının şah əsəri memar Mehmet ağa tərəfindən 1609—1616-cı İllərdə inşa edilmiş Sultan Əhməd məscididir.
Rokoko XVI—XVIII yüzilliklərdə Avropada məşhur olan bəzəkli memarlıq üslubu, Barokko XVII-XVIII yüzilliklərdə Avropada məşhur olan təmtəraqlı memarlıq üslubudur.
Sultan Əhməd məscidinin digər məscidlərdən fərqini müəyyən edin.
Həmin dövrdə Osmanlı rəssamları, əsasən, miniatür əsərlərə üstünlük verirdilər. Dövrün məşhur rəssamı Levni idi.
Memarlıqdan fərqli olaraq, bu dövrdə musiqi yüksək inkişaf səviyyəsinə çatmışdı. Musiqidə iki əsas cərəyan var idi:

- ali təbəqələrə və saray əhlinə xitab edilən klassik musiqi
- milli nəğmələrdən meydana gələn və geniş kütlələr tərəfindən qəbul edilən xalq musiqisi

Saray musiqisi özünün ən parlaq dövrünü yaşayırdı. Hökmdarlar və əyanlar musiqiçiləri himayə edirdilər. Sultan III Səlim tanınmış musiqişünas idi.
Hindistan memarlığının inkişafı yüksək səviyyəyə çatmışdı. Memarlıq abidələri içərisində məscidlərin xüsusi yeri vardı. Dehlidəkİ Cümə məscidi və digər məscidlər ən yaxşı memarlıq nümunələri sayılırdı. XVII yüzillikdə gözəl memarlıq nümunələri yaradılmışdı. Böyük Moğol hökmdarı Cahan şahın həyat yoldaşının şərəfinə ucaldılan Tac Mahal məqbərəsi Hindistanın incisi hesab edilir.
Dehlidəki Cümə məscidi (müasir görünüşü)