Oxu (bədii mətn)

Hətta Günay müəllim də nəsə yazırdı. O, yazısını bitirib dedi:

- Kifayətdir. Yazınızı imzalamağa ehtiyac yoxdur. Bu sorğu anonim keçirilir. Vərəqləri qatlayın. Ürəyiniz istəsə, bir-birinizlə paylaşa bilərsiniz. Sonra vərəqləri bu qutuya atın, - deyib masanın üstünə bir qutu qoydu.

Mən sinfə göz gəzdirdim... Zəif cəhətlərimi kimə etiraf edə bilərdim ki?..

Elə bu vaxt Günay müəllim mənə yaxınlaşdı və yavaşca dedi:

- Nigar, yazını mənimlə dəyişmək istəyirsən?

Əvvəlcə özümü itirdim. Sonra isə sevinc və qürur hissi keçirdim. Vərəqlərimizi dəyişdik. Sevimli müəllimimin yazdıqlarını oxuduqca onu daha yaxından tanımağa başlayırdım:

"Başladığım elmi işi tamamlaya bilmirəm";

"Bəzən həftələrlə ata-anama baş çəkməyə vaxt tapa bilmirəm";

"Oğlumu ərköyün böyüdürəm. Onunla kifayət qədər ciddi rəftar edə bilmirəm";

"Sinfimin ən qapalı xarakterli uşağı Oqtaydır. Onun qəlbinə yol tapa bilmirəm".

Qutuya vərəqi sonuncu atan mən oldum. Gözüm müəllimə sataşdı, bir-birimizə baxıb gülümsədik.

Günay müəllim qutunun ağzını örtüb ayağa qalxdı və dedi ki, onun arxasınca gedək. Hamımız maraq içində məktəbin çıxış qapısına tərəf yollandıq. Müəllim oğlanlardan birini bel gətirmək üçün təsərrüfat otağına göndərdi.

Biz idman meydançasının yanındakı ağaclığa çatdıq. Müəllim hərtərəfə qol-budaq atmış irigövdəli bir ağacın yanında dayanıb oğlanlara çala qazmağı tapşırdı. Sonra qutunu çalaya qoydu və bizə çalanı torpaqla doldurmağı tapşırdı. Çox keçmədi ki, "bilmirəm"lərlə dolu qutu torpağın
altında görünməz oldu.

Ətrafa dərin sükut çökdü. Hər kəs yarım saat əvvəl qeyd etdiyi zəif cəhətlər haqqında düşünür, sanki ürəyində onlarla vidalaşırdı.

Nəhayət, Günay müəllim sükutu pozdu:

- Uşaqlar, "bilmirəm"lər hamımızın dilində var.