düşüb qaldı. Özünə qaytarsam yaxşıdır. Gah da fikrindən keçirdi ki, eh, başımı niyə ağrıdım. Hardan bilim, kimin puludur. Verərəm atama, mənə velosiped alar, qalanını da nəyə xərcləyir, xərcləsin... Hə, yaxşı yadıma düşdü, onluğun birini də özümə saxlayaram. O gün mağazada gördüyüm qırmızı çantadan alaram, kitablarımın hamısını da tutar. Bəs qalanı? Hər gün anamdan pul istəməyəcəyəm ki. Onu da dəftər-qələmə xərcləyərəm.

İmran çox götür-qoy etdi. Nə puldan ola bildi, nə də xərcləməyə ürəyi gəldi. Tərəddüd içərisində evə gəldi. Pulu anasına göstərməyib, hələliyə xəlvətcə çantasına qoydu.

* * *

Səfdar dayı İmran gedəndən sonra bir az da meşəni dolanıb evə döndü. Kiçik oğluna konfet almaq üçün yolüstü kəndin başındakı mağazaya girdi. O, əlini cibinə salan kimi rəngi qaçdı, elə bil barmaqlarına ilan toxunmuşdu. Tələsik o birilərini axtardı. Əlini hansı cibinə atdısa da, boş keçdi. Bir aylıq maaşı itmişdi. Evə çox qanıqara qayıtdı. Onu belə gördükdə evdəkilərin hərəsi bir yandan soruşdu:

- Nə olub?

- Pulu itirmişəm.

O, yenə meşəyə qayıtdı. Gəzdiyi yerləri bir də dolandı, hər ağacın, hər kolun dibinə dönə-dönə baxdı. Yorulub əldən düşənəcən gəzib, kor-peşman kəndə qayıtdı. Bu gün meşəyə gedənlərdən kimi görmüşdüsə, hamısını tapıb xəbər aldı. O, İmrangilə də gəldi. Evdə deyildi. Atası bağban idi, ona yemək aparmışdı. Səfdar kişi hər yerdən ümidi üzüləndən sonra evə gəldi. Ailəsi onun üz-gözündən işin nə yerdə olduğunu dərhal başa düşdü, daha pul barədə heç bir şey soruşmadılar, qabağına yemək qoydular. O, iştahasız bir-iki tikə yemişdi ki, qulağına səs gəldi, durub qapıya çıxdı.

İmran evə gələn kimi anası ona xəbər vermişdi ki, Səfdar kişi bizə gəlmişdi, səni soruşdu. Özü də yaman qaşqabağlı idi. Dedim, nə olub? Olmaya, Nəsir bu gün səni incidib? Dedi, özünü görmək istəyirdim, ondan söz soruşacağam. Tez də çıxıb getdi. İmran o dəqiqə yəqin eləmişdi ki,