Bayram Həsənov
BULAQ BAŞINDA
(hekayə )

Səfdar dayı iyirmi ilə yaxın idi ki, meşəbəyi işləyirdi. Günü meşələrdə, təbiətin sakit qoynunda keçirdi.

Bir gün Səfdar dayı qonşu kənddəki idarələrindən maaşını alıb, oradan öz sahəsinə qayıtdı. Günortayadək xeyli yer gəzdi. Dərələr, təpələr aşdı, sıx meşələrdən, sərin sulu bulaqların yanından keçdi. Axırda yorulub əldən düşdü, yavaş-yavaş Pöhrənli dərənin ayağına endi. Yolun üstündəki bulaqdan su içib göy otluğa uzandı. Bir azdan onu yuxu tutdu.

İmran yolla keçirdi. Su içməyə döndü. Səfdar dayı onun ayağının altında sınan quru budaqların səsindən diksinərək gözlərini açdı. İmran isə elə bildi, meşəbəyi yatır. Su içib geri dönmək istəyəndə Səfdar dayı onun qoltuğundakı kisəni görüb arxadan dilləndi:

- Ay bala, hara gedirsən?

İmran ayaq saxladı:

- Dayı, qoçuma palıd qozası yığacağam.

Meşəbəyi gülümsədi:

- Kim sənə icazə verib, bala?

İmranın kefi pozuldu, əliboş evə qayıtsa, qoçu ac qalardı. Ancaq Səfdar dayı onun ürəyini sındırmadı:

- Di, get, - dedi, - amma ağacları sındırma ha!

İmran sevincək:

- Çox sağ ol, dayı, - deyə razılıq edib yola endi.

Pöhrənli dərə ilə başyuxarı qalxıb, yalın o biri üzünə aşdı. Buralar sıx palıd meşəliyi idi. Yetişmiş palıd qozaları öz-özünə sapından üzülərək taphatıp yerə düşürdü. Ağacların altı dolu idi. İmran bir saata torbasını doldurub geri qayıtdı. O yenə bulağa su içməyə döndü. Bulağın böyründəki daşın dibinə 1 bükülü qəzet düşmüşdü. İmran kağızı açanda içindən xeyli onluq çıxdı. O, pulu tapdığına o qədər sevindi ki! Yol gedə-gedə şax onluqları çıxarıb baxır, yenə qoynuna qoyurdu. Pul sahibinin halına da acıyırdı, düşünürdü ki, kim bilir, bəlkə, indi haradasa ağlaya-ağlaya pulunu axtarır, ya baş sındırır ki, görəsən, hansı ağacın altına