Abdulla Şaiq
SÖZÜN QİYMƏTİ

Varlı bir tacirin üç oğlu vardı. Tacir kiçik oğlunu hamısından çox istəyirdi. Böyük qardaşlar paxıllıq edib deyirdilər: "Atamız onu, görəsən, nəyə görə bizdən çox istəyir? Onun bizdən nəyi artıqdır?”

Çox çəkmədi ki, qardaşların narazılığından ata xəbər tutdu. Qardaşları razı salmaq üçün o, öz sevimli kiçik oğlunu bir dəfə də sınamağı qərara aldı.

Tacirin alma boyda çox qiymətli bir cəvahiri varmış. Bu cəvahir tacirin bütün var-dövlətinin yarısına bərabər imiş. Bir gün tacir hər üç oğlunu hüzuruna çağırtdırır. Oğlanlar atalarının qarşısında əmrə müntəzir dururlar. Tacir əlindəki cəvahiri böyük oğluna verib deyir:

- Oğlum, bilirsən ki, bu cəvahirin mənim bütün var-dövlətim qədər qiyməti var. Al, bunu yerə çal, qırılsın!

Böyük oğul cəvahiri əlinə alır, bir əlindəki cəvahirə baxır, bir də atasına baxıb deyir:

- Ata, belə qiymətli cəvahiri mən yerə vurub qıra bilmərəm, hayıfdır.

Tacir: "Mərhəba, oğlum”, - deyib cəvahiri ortancıl oğluna verir:

- Al, hünərin varsa, sən bu cavahiri yerə çal!

Tacirin ortancıl oğlunun da böyük qardaşı kimi, cəvahiri qırmağa cəsarəti çatmır.

Axırda tacir cəvahiri kiçik oğluna verib onu yerə vurub qırmasını tapşırır.

Tacirin ağzından söz çıxan kimi kiçik oğlu cəvahiri yerə çalıb parça-parça edir. Böyük və ortancıl qardaş kiçik qardaşlarının bu ağılsız hərəkətinə heyrət edirlər. Qardaşları bu vəziyyətdə görüb tacir kiçik oğlundan soruşur:

- Oğlum, sən bu cəvahirin qiymətini bilə-bilə, necə oldu ki, onu heç elədin?

Kiçik oğul ehtiramla cavab verir:

- Ata, o cəvahir nə qədər qiymətli olsa da, sənin sözün mənim üçün daha qiymətlidir.