Meşə qurtarmaq bilmirdi. Zeynəb azmamaq üçün asfalt yolu səmt tutub gedirdi. Onun əlləri və ayaqları donmuşdu. Ayaqlarını hiss eləmirdi, az qala, sürünürdü. Tez-tez Gülərin əl-ayağını ovxalayırdı ki, uşağı don vurmasın. Şirin sözlərlə onu ovundurmağa çalışırdı.

Susuzlamışdı. Termosu açıb çayı qapağına süzdü və qızına uzatdı. Qız başını buladı, yəni istəmirəm. Özü içdi. Canı isindi. Gözləri yol çəkdi. Güllü-çiçəkli uşaqlığını, vağzalı sədaları altında gəlin köçməsini, bəy paltarı geymiş Tofiqi, onu ər evinə yola salan gözüyaşlı anasını xatırladı...

O sanki yuxu görürdü. Doğrudanmı, bu o idi və indi qarlı meşədə yol gedirdi, düşmənlərdən qaçırdı? Gözlərini ovuşdurdu, əlini qara vurdu. Əlləri üşüdü. Gerçəklik onun bədənindən soyuq ox kimi keçdi. Uzanıb elə buradaca qalmaq istədi. Tofiqsiz, yurdsuz- yuvasız onun nə həyatı...

- Ana, - qızının səsi gəldi, - ana, dovşanımı istəyirəm.

- Dovşanın evdə qaldı, qızım, qayıdanda verərəm. Sənə çoxlu oyuncaq alaram.

Dan yeri sökülürdü. Zeynəb yola çıxdı. Uzaqdan qüllə görünürdü. Ağdama az qalırdı...

O, mənzil başına çatmışdı, amma gözü yenə də geridə - Tofiqin yanındaydı.

Onu atası Bəhram qarşıladı. Əvvəlcə nəvəsini, sonra da qızını bağrına basıb ağladı. Heyrətlə Zeynəbin üzündəki, paltarındakı qan ləkələrinə baxdı. Gülərə nəzər saldı. Uşağın lalə yanağı solmuş, rəngi pambıq kimi ağarmışdı.

- Gecədən burada dayanmışıq. Yuxarıdan bir vertolyot göndərmişdilər, onu da ermənilər vurdular. Dığa köpək uşaqları söz vermişdilər ki, hücum eləməyəcəklər,

• Bəhram düşmənləri nə üçün əclaf adlandırır? | sonra da ratsiya ilə xəbər verdilər ki, Xocalı-Ağdam yolu açıqdır. Əclaflar, sən demə, yalan deyirlərmiş. Pusqu qurublarmış. Hamını qırıblar. İndi danışmışıq ki, heç olmasa, meyitləri götürməyə imkan versinlər.

- Ata! - Zeynəb hıçqırdı.

- Bilirəm, qızım, bilirəm! Allaha təvəkkül, bəlkə, Tofiq də sağ- salamat gəlib çıxdı. Nə bilmək olar?!

- Ata, bilirsən ermənilər orada neylədilər?