Daxmadakıların qəzəbi getdikcə artırdı. Onlar çığır-bağır salaraq Kişə deyirdilər ki, gedib yatsın, ona ət verməyəcəkləri, hətta yaxşıca döyəcəkləri ilə hədələyirdilər. Kişin gözlərində sanki ildırım çaxdı, yanaqları qızardı. O, təhqir və hədələri dinləyib yerindən sıçradı:

- Ey yaşlı insanlar, məni dinləyin! - deyə o qışqırdı, - mən sizə daha bir kəlmə də deməyəcəyəm. O vaxta qədər ki, özünüz gəlib məndən xahiş edəcəksiniz: "Kiş, yaxşı olardı ki, sən bizə məsləhətinlə kömək edəsən. Biz bunu xahiş edirik və səni dinləməyə hazırıq!”

Sizə dediyim son sözləri yadınızda saxlayın. Mən atam Bok kimi ovçu olacağam, ova gedib ət gətirəcək, pay böləndə ədalətli olacağam. Çalışacağam ki, nə dul qadınlar, nə də uşaqlar gecələr acından göz yaşı tökməsinlər. Güclü kişilərsə, çox yedikləri üçün səhərədək zarıyıb ufuldamasınlar! Mən - Kiş öz sözümü dedim.

Tənəli baxışların, istehzalı sözlərin onu qapıyadək müşayiət etməsinə baxmayaraq, Kiş dişlərini qıcayıb sağa-sola baxmadan daxmadan çıxdı.

Ertəsi gün o, buzun torpaqla qovuşduğu sahilə getdi. Görənlərin dediyinə görə, ova gedərkən o, yay və sümükdən itiuclu çoxlu ox götürmüş, atasının iri nizəsini çiynindən asmışdı. Bu da qəbilə- dəkilərin gülüşməsinə və məsxərəsinə səbəb olmuşdu. Doğrudan da, inanılmaz hadisə baş vermişdi. Bu vaxtadək balaca, südəmər oğlanların təkbaşına ova getdiyini heç kim görməmişdi. Adamlar başlarını yırğalayaraq deyirdilər ki, bu işin axırı yaxşı qurtarmayacaq! Qadınlar sərt üzündən qəm yağan Aykiqaya mərhəmətlə baxaraq:

- O, tezliklə qayıdacaq! - deyə ananı sakitləşdirməyə çalışırdılar.

Ovçular isə:

- Qoy getsin, bu ona yaxşı dərs olar! - deyirdilər, - onun ovu çox çəkməz, amma bundan sonra sakitləşər və mülayim danışmağı öyrənər.

Lakin bir gün, iki gün, üç gün keçdi, şiddətli çovğun qopdu, Kiş isə görünmürdü. Aykiqa saçlarını yoldu, böyük matəm əlaməti olaraq üz-gözünə kül sürtdü. Qadınlar