qayıdanda böyük heyrət içində idilər və hiss olunurdu ki, gördükləri hər şeyi səbirsizliklə danışmağa can atırlar. Elə həmin andaca Kloş-Kvanın evində məşvərət keçirildi və Bim danışmağa başladı:

- Qardaşlar! Biz sizin tapşırdığınız kimi xəlvətcə Kişin izi ilə getdik. Birinci gün günorta o, böyük bir erkək ayıya rast gəldi. Bu, çox böyük ayı idi...

- Ondan böyüyü ola bilməzdi, - Boun onun sözünü kəsib, əhvalatın davamını danışmağa başladı, - amma ayı dalaşmaq istəmirdi. O, geri döndü və buzun üstü ilə sakitcə getdi. Kiş isə qorxu-hürkü bilmədən onun dalınca düşmüşdü. O qışqıraraq ayını söyür, əllərini yelləyir və çığırırdı. Axırda ayı hirsləndi, arxa pəncələri üstə dikəldi və nərildədi. Kiş düz onun üstünə gəlirdi.

- Hə, - Bim davam etdirdi, - Kiş düz ayının üstünə gəlirdi. Birdən ayı Kişin üstünə cumdu və bu zaman Kiş qaçmağa başladı, qaça-qaça da buzun üstünə yumru kürəcik atdı. Ayı dayanıb kürəciyi qoxuladı və uddu. Kiş isə hey qaçır və buzun üstünə kürəciklər atırdı. Ayı onun arxasınca gəlir və kürəcikləri udurdu.

Bu zaman hər tərəfdən inamsızlıq bildirən səslər eşidildi, Uq- Qluq isə hamıya bildirdi ki, belə nağıllara inanmaq olmaz.

- Biz bunu öz gözlərimizlə gördük, - Bim söylədi.

- Hə, öz gözlərimizlə, - Boun təsdiqlədi, - bu, həqiqətən də, belə olub, sonra isə ayı dikələrək bərkdən nərildədi və ön pəncələrini yellədərək qarnını döyəcləməyə başladı. Kiş hələ də buzun üstü ilə ondan qaçırdı. Ayı daha ona məhəl qoymurdu, onun bütün fikrizikri özündə idi, çünki yumru kürəciklər onun içini didib parçalayırdı.

- Hə, kürəciklər onun içini didirdi, - deyə Bim onun sözünə qüvvət verdi, - çünki o, pəncələri ilə özünü döyür, bala ayı kimi buzun üstündə yumbalanır, hoppanırdı. Yalnız onun bağırtısından və nəriltisindən bilmək olardı ki, bu heç də oyun deyil, dəhşətli ağrıdır. Ömrümdə heç zaman belə şey görməmişdim.

- Hə, bizim gözlərimiz hələ heç vaxt buna bənzər bir şey görməmişdi, - deyə Boun davam etdi, - amma necə də nəhəng ayı idi!

- Bu ki cadugərlikdir! - Uq-Qluq dilləndi.

- Bilmirəm, - Boun dedi, - mən sizə gördüyümü danışıram. Bir az sonra ayı haldan düşdü. Axı o, çox böyük və ağır idi, var gücü ilə atılıb-düşürdü. O, sahilboyu sürünür, başını yavaş-yavaş o tərəf-bu tərəfə yelləyirdi. Hərdən oturur və yenidən zarıldayır, bağırırdı. Kiş onun ardınca, biz isə Kişin iziylə gedirdik. Beləliklə, həmin gün və sonrakı