səndədi ki, bağın hasarını uca eləmisən. Divar alçaq olsaydı, oğru hoppananda yıxılıb qıçı sınmazdı, buna görə səni cəzalandırmaq lazımdır”.

Padşah:

- Doğrudur, lap doğrudur, - deyə cəzanın düzgün olduğunu təsdiq elədi.

Bağban dedi:

- Padşah sağ olsun, divarı mən hörməmişəm.

Padşah dedi:

- Bəs kim hörüb?

Kişi dedi:

- Bənna.

Padşah dedi:

- Elə isə bağbanı azad eləyib bənnanı gətirin.

Bağbanı buraxdılar, bənnanı tapıb dar ağacının altına gətirdilər.

Cəllad kəndiri hazırlayanda bənna dedi:

- Padşah sağ olsun, günah məndə də deyil.

Padşah dedi:

- Bəs kimdədir?

Bənna dedi:

- Şəyirdimdə. Əgər o, kərpici çox verməsəydi, mən divarı hündürə qaldıra bilməzdim.

Padşah əmr verdi, şəyirdi tapıb hüzura gətirdilər.

- Şəyird yalvardı:

- Kərpici çox verməkdə mənim təqsirim yoxdur, - dedi.

Padşah soruşdu:

- Bəs kim təqsirkardı?

Şəyird dedi:

- Padşah sağ olsun, mən ustama kərpic verəndə yoldan bir arvad keçirdi. Onun qolunda çox qəribə bir qolbaq var idi. Gözüm qolbağa sataşanda heyran qalıb başımı itirdim. Bir də ayılıb gördüm ki, usta divarı hörüb ucaldıbdı.

Padşah əmr elədi:

- Bu saat o arvad tapılıb dar ağacının dibinə gətirilsin.

Məmurlar axtarıb arvadı tapdılar, meydana gətirdilər. Padşah ondan soruşdu:

- Bu şəyirdin ağlını başından alan sənin qolbağın olubmu?

Arvad dedi:

- Bəli.

Padşah dedi: