Qız İbrahimi görən kimi dedi:

- Ey oğlan, kimsən, necə olub ki, divdən qorxmayıb buraya gəlibsən? Tez çıx get. Bu saat div gələr, səni parça-parça edər.

- Qorxma, div getdi. De görüm, sən kimsən?

- Adım Xurşuddur. Neçə ildir ki, bu div məni burada dustaq edib, - deyə qız cavab verdi.

İbrahim tez qızı xilas edib yerə qoydu. Qız bir qədər dincəlib özünə gələndən sonra soruşdu:

- De görüm, kimsən? Buraya necə gəlibsən, nə məqsədlə gəlibsən?

İbrahim başına gələnlərin hamısını qıza danışdı. Qız gülüb dedi:

- Yaxşı, axtardığın gülü tapdınmı?

- Mən indi gül haqqında fikirləşmirəm. Mən indi o barədə fikirləşirəm ki, nə təhər eləyim, səni bu divin zülmündən qurtarım.

- İbrahim, indi ki sən belə yaxşı adamsan, məni divin zülmündən qurtarmaq istəyirsən, onda eşit, bil. Bu bağda səməngülü əmələ gətirən mənəm. Məni buradan qurtara bilsən, səməngülü də divin əlindən alıb aparmış olacaqsan. Onda quşlar mənim dalımca gələcək.

- Ancaq mən bilmirəm ki, səni bu bağdan necə çıxarım.

- Divin tövləsində yaxşı atlar var. Div gələnə qədər biz onlardan ikisini minib qaçmalıyıq.

Onlar daha vaxt itirməyib tövləyə gəldilər. Divin atlarından ikisini yəhərlədilər. Xurşud qapını açdı, bağdan çıxıb yola düşdülər. Bunlar getməkdə olsunlar, sənə xəbər verim divdən.

Axşamüstü div ovdan qayıtdı. Baxdı ki, bağın qapısı açıqdır. Şübhələndi. Tez zirzəmiyə yüyürdü. Baxdı ki, qız yoxdur. Tövləyə girdi, gördü atlardan ikisi yoxdur. Bildi ki, bağa adam girib, qızı qaçırdıb. Tez atlardan birini minib onların dalınca düşdü. Ancaq İbrahimgil atların ən yaxşılarını seçib minmişdilər. Özləri də nəfəs dərməyib sürürdülər...

Az getdilər, çox getdilər, gəlib İbrahimgilin evlərinə çatdılar. İbrahimin anası oğlunun sağ-salamat gəlməsinə çox sevindi. Xurşudun da gözlərindən öpüb qızlığa götürdü. Sonra anası İbrahimə dedi: