- Bala, çox yaxşı eləmisən ki, Xurşudu divin əlindən qurtarıb gətirmisən. Bunu da bil ki, padşah taciri özünə vəzir eləyib. O da hər gün səni soruşur.

Onlar elə bu söhbətdə idilər ki, təzə vəzirin adamları gəldilər. Onların böyüyü dedi:

- Bu gün padşahın sənə verdiyi möhlət tamam olur. Səməngülü gətiribsən, ya yox?

İbrahim ölüm də olsa, yalan deməzdi. Elə istəyirdi ki, ağzını açıb desin ki, "xeyr, gətirməmişəm”, Xurşud dedi:

- Bəli, gətirib. Bir azdan sonra aparıb verəcək padşaha.

Adamlar çıxıb getdilər. İbrahim Xurşuda dedi:

- Mən səməngülü gətirməmişəm, sən niyə yalan dedin?

Xurşud dedi:

- Sən səməngülü gətiribsən.

Sonra bir nimçə götürüb çənəsinin altına tutdu. Burnuna bir çırtma vurdu. Burnundan nimçəyə bir damla qan düşdü. Qan damlaları hərləndi, fırlandı, şişdi, böyüdü, hərəsi bir dəstə səməngülə çevrildi. Xurşud dedi:

- Səməngül divin bağında bitmirdi. O mənim burnumun qanından əmələ gəlirdi. Ona görə də div məni orada dustaq saxlayırdı. Al, apar padşaha, yaxandan əl çəksin.

İbrahim gülün dəstəsini yaxşı bir xonçaya qoyub padşaha apardı. Padşah yaman sevindi. Vəzirin isə elə bil başına daş düşdü. Dedi:

- Padşah sağ olsun, biz İbrahimə demişdik ki, gülü kolu ilə gətirsin. O isə gedib bircə dəstə gətirib. Gərək bu dəstə solana qədər gedib kolun özünü gətirə.

Vəzirin sözü padşahın ağlına batdı. Dedi:

- İbrahim, vəzir doğru deyir. Gərək gedib ağ divin bağından səməngül kolunu çıxarıb gətirəsən.

İbrahim dedi:

- Padşah sağ olsun, ora ağ divin bağı deyil. Ora da bizim şəhər kimi bir şəhərdir. Elə adı da bizim şəhərin adı kimidir. Bizim bu şəhərdə nə qədər ölüb getmiş adamlar varsa, hamısı oradadır. Padşahları da sizin rəhmətlik atanızdır. Sizin adınızı eşitcək ağladı. Dedi: "Bəs niyə oğlum məni görməyə gəlmədi?” Sonra mən gülü istəyəndə