Qalxıb yerinin içində oturdu. Zeynəb balasını tələm-tələsik, şirin sözlər deyə-deyə geyindirirdi: “Qaşları qara balam, gözləri ala balam, belə hara gedirsən, saçını dara, balam...”

Ana balasını geyindirirdi, amma fikri Tofiqin yanındaydı. Bilirdi ki, əri düşmənə asanlıqla can verən deyil. Bəlkə, bir az da gözləsin. Geciksəydi, düşmən əlinə düşərdi. Xəncərini yoxladı, yerindəydi. Uzaqbaşı özünü öldürərdi. Bəs Gülər? O necə olsun? Getmək lazım idi.

Qızını qucağına alıb çölə çıxdı. Qaranlıq küçələrlə Ağdam yoluna tərəf qaçdı. Bu yola üz tutanlar çox idi. Bəziləri ocağından ayrılmaq istəmirdi. Bircə günün içində qocalmış Çimnaz onu görcək:

• Çimnaz bu sözlərlə nə demək istəyir? | - Müəllimə, indi hara gedək, yuvası viran olanlar ocağımızı kor qoyacaqlar, - deyə vaysındı. - Ağdam yoluna qaç, Çimnaz bacı, ora açıqdır, - dedi.

- Bəs atam gəlməyəcək? - deyə Gülər anasından soruşdu.

- Gələcək, qızım, gələcək.

Qəsəbənin çıxacağına çatdı. Qəribədir ki, Ağdam yolunu tutanların çoxu geri qayıdır, qəsəbəyə doğru qaçırdılar. Gecənin qaranlığında ağappaq qarlı çöldə qaçışan və yıxılan adamları görmək mümkünüydü. Bəziləri özünü meşəyə vurdu. Könüllü döyüşçülərdən biri Zeynəbə çatdı, al-qan içindəydi. - Hamıya deyin ki, Ağdam yolu bağlıdır, ermənilər oranı tutublar, bizi aldatdılar, hamını qırırlar, - döyüşçü zarıya-zarıya dediyi bu sözlərdən sonra yerə yıxıldı.

• Döyüşçünün bu hərəkəti sizə necə təsir etdi? | Zeynəb onun başının üstünə əyildi. Döyüşçünün ağzından son buxar çıxdı. Ona heç nə ilə kömək eləmək olmazdı.

Ağdama dolayı yolla getmək olardı, meşənin içiylə. Qırılan qırılmış, sağ qalanlar isə öz canının hayındaydı. Ermənilər çatdıqları adamları yerindəcə güllələyirdilər.

Zeynəb özünü meşəyə saldı. Qar meşədə dizə çıxırdı. O yıxıla- yıxıla xeyli getdi. Sonra dayandı, şalını açıb qızını belinə şəllədi. Belə getmək daha asanıydı. Qaranlıq