boğazını kəsdi. Hər yandan alqış səsləri ucaldı. Meydana allı-güllü ipək yaylıqlar yağdırıldı.

Xanlar xanının buyruğu ilə hamı öz yerinə çəkildi. Oğlanı xanlar xanının hüzuruna çağırdılar. O, baş əyib durdu.

Xanlar xanı bu gözəl və igid oğlanı heyran-heyran süzdükdən sonra soruşdu:

- Sən kimsən, oğlan? Adın nədir?

Oğlan tamam bərkiməmiş cingiltili bir səslə cavab verdi:

- Mənə Dirsə xan oğlu deyərlər, xan sağ olsun, hələ adım yoxdur.

- Sən bu gün hünər göstərdin, ad almağa haqq qazandın, sağ ol, oğlan, var ol...

Belə deyib yanındakılara buyruq verdi:

- Dədə Qorqud gəlsin, bu oğlana ad qoysun!

Ozanlar ozanı Dədə Qorqud gəldi, sədəfli qopuzunu köksünə basıb, igidə belə ad qoydu:

El bəyəndi səni, oğlan, bəy olasan,
Mən demirəm, bu hünərlə tək olasan...
Qızlar qoydu çiçəklərdən başına tac,
Buğa yıxdın, mən adını qoydum - Buğac.