Qardaşlar sevindilər, addımlarını sürətləndirərək dedilər: - Artıq pis günlər keçib-getdi, yaxşı günlər qabaqdadır.

Birdən qabaqda gedən böyük qardaş dayandı, yerə baxıb dedi: - Bir az əvvəl buradan böyük bir dəvə keçib.

Onlar bir az yol getmişdilər ki, ortancıl qardaş dedi:

- Bu dəvənin bir gözü kormuş.

Az sonra kiçik qardaş dedi:

- Bu dəvənin üstündə qucağında körpə uşağı olan bir qadın varmış.

Qardaşlar yollarına davam etdilər. Belində qılınc olan bir nəfər atlı onların qabağına çıxdı. Bu adam qardaşların üçünə də diqqətlə baxdı. Böyük qardaş ona dedi:

- Ey yolçu, deyəsən, nə isə axtarırsan?

- Bəli.

- İtən dəvədirmi? - deyə böyük qardaş soruşdu.

- Dəvədir.

Ortancıl qardaş soruşdu:

- Dəvənin sol gözü kor idimi?

- Bəli.

- Dəvənin üstündə qucağında balaca uşaq olan qadın oturmuşdumu? - deyə kiçik qardaş soruşdu.

• Qardaşlarla belə rəftar etdiyinə görə atlıya haqq qazandırmaq olarmı? | Atlı qardaşlardan şübhələnərək dedi: - Aha, demək, mənim dəvəm sizdədir! Deyin görüm, dəvəmi harada gizlətdiniz? Arvad-uşağımın başına nə iş gəlib?

- Biz sənin dəvənin üzünü də görməmişik, - deyə qardaşlar ona cavab verdilər.

- Əgər görməmisinizsə, bütün bu nişanələr sizə haradan məlumdur?

- Biz bunları ağlımıza vurub nəticə çıxarmışıq. Tez bu tərəfə get, axtarıb dəvəni taparsan, - deyə qardaşlar ona cavab verdilər.

Atlı soyuq səslə dedi:

- Xeyr, mən o tərəfə gedən deyiləm! Dəvənin yerini deyin!

• Sizcə, qardaşlar günahsız olduqlarını sübut edə biləcəklərmi? | Qardaşlar yenə də dedilər ki, onlar dəvənin üzünü görməyiblər. Ancaq atlı onlara qulaq asmaq da istəmədi. O, qılıncını çəkib qardaşlara əmr etdi ki, düşsünlər onun qabağına. O, qardaşları saraya, padşahın yanına

gətirdi və əhvalatı ona danışdı.