Kirkirənin yanındaca yerə çökdüm. Anam, adəti üzrə, əllərini saçlarımda, üzümdə gəzdirdi. İşləməkdən kobudlaşmış əllərinə, qabarlı barmaqlarına baxdım... Qəhər məni boğdu.

Cəfər kişi onu ovundurmaq üçün nə isə şirin söz demək, canıyananlıq etmək istədi. Professor isə öz aləmində idi. Xəyal onu yenidən keçmişə - uşaqlıq illərinə aparmışdı. Atası dünyasını dəyişəndə onun hələ heç yeddi yaşı tamam olmamışdı... Bir az böyüyəndən sonra çöl işlərində anasına kömək etdiyi günlər də yadına düşdü.

Professor aramla danışmağa başladı:

- Evimizdə un olanda anamın təndirdə bişirdiyi çörəyin ətri qonşunun da həyətinə yayılardı. O, təzəcə təndirdən çıxmış, qızarmış isti çörəyi əlimi yandırmamaq üçün bir parçaya büküb qoltuğuma vurar, qonşularımıza - nənə ilə Vəsiləyə pay göndərərdi.

Cəfər kişi onu qəbiristanlığa gətirdi. Professor qara mərmər üzərində qabarlı əlləri ilə kirkirə çəkən anasının şəklini görəndə donub qaldı. O, nə qədər çalışdısa, göz yaşlarını saxlaya bilmədi, pıçıltı ilə:

- Məni bağışla, ana, - dedi, - çox gecikdim, borcumu verə bilmədim.