alınırdı. Qılıncdan başqa, bizim qundaqsız tüfənglərimiz, iki mağazasız tapançamız, alman dəbilqəmiz vardı. Bütün bunları biz Salyan kazarmalarının yaxınlığındakı zibillikdən tapmışdıq. Orada otun üstündə cürbəcür silahlardan təpə vurulmuşdu, zenit toplarının lüləsi, qumbara dəstəyi, tırtılsız tanklar və üstündə xaç çəkilmiş iki təyyarə vardı. Danışırdılar ki, oranı yaxşı axtarsaq, dəzgahlı pulemyot və ya tank əleyhinə mina da tapmaq olar. Biz çox axtardıq, ancaq nə mina, nə də pulemyot tapdıq. Güllələri konserv qutularına yığırdıq, zirzəmidə bu qutuları ocağın üstünə qoyur, həyətdə oturub nə baş verəcəyini gözləyirdik.

Hər dəfə eyni bir hadisə olurdu - zirzəmidə dəhşətli atışma başlayır, qutudakı güllələr partlayırdı. Bütün qapılardan qorxuya düşmüş qonşular bayıra atılırdı. Onlar nə baş verdiyini anlaya bilmirdilər. Biz də, əlbəttə, özümüzü elə göstərirdik ki, guya, heç nədən xəbərimiz yoxdur, amma | • Uşaqlar öz əməllərinin çox təhlükəli olduğunu anlasaydılar, bu cür hərəkət edərdilərmi?

əlbəttə, dava-dava oynamaqda davam edirdik.

Bizim yaşadığımız ev böyük və çox gözəl idi. Ev ikimərtəbəli idi, bütün ikinci

mərtəbə boyu balkonlar sıralanırdı. Həyətdə isə böyük bir püstə ağacı bitmişdi. Elə böyük idi ki, ikinci mərtəbənin balkonuna kölgəsi düşürdü. Bizim üçün çox əlverişli ağac idi. Kəşfiyyat oyunu | • Püstə ağacı haqqında təsəvvürünüz varmı? O necə olur?

oynayanda onun budaqları arasında gizlənirdik və heç kəs bizi tapa bilmirdi. Bakının

heç bir həyətində belə böyük püstə ağacı yox idi. Payızda püstə yetişəndə biz onları yığıb bütün qonşular arasında bərabər bölürdük. Püstəni əvvəlcə qərargaha toplayır, sonra hər mənzilə bir böyük kağız torbada paylayırdıq. Hamı da bizə “sağ ol” deyirdi. | • Həyətdə belə bir ənənənin yaranmasına səbəb nə ola bilərdi?

Biz bütün işlərimizi qərargahda həll edirdik. Birimizin əlinə pul düşəndə Bazar küçəsindəki dükandan poqon və ulduz alırdıq. Hər igidliyə görə biz yeni ulduz verirdik, belə ki, tezliklə həyətimizdə bir nəfər də sıravi yox idi, hamı polkovnik, general, marşala çevrilmişdi. İki qız - Həmidə və Tamaşa isə sanitar-general rütbəsi almışdı. Hamımız bilirdik ki, qızlardan general olmaz, amma onlar yaralıların yarasını sarımağa razı olmurdular. Biz küçəmizdəki iki həyətin uşaqları ilə döyüşürdük. Yaxşıca vuruşma olurdu. Hamı küçəyə çıxır, qılınclaşırdı. Hətta küçədə hərəkət dayanır, bütün