Dərvişlər bir az oturandan sonra qız onlardan xəbər aldı ki, ürəyiniz nə istəyirsə, yeməyə hazırlayım.

Şah gördü ki, kişinin həyətində bir at, xeyli də toyuqları var.

Odur ki dedi:

- Elə bir şey al ki, içini özümüz yeyək, ortasını toyuqlarınız, qırağını da atınız.

Qız o saat gətirib ortalığa bir yemiş qoyub dedi:

- İçini özünüz yeyin, çərdəklərini toyuqlara verin, qabığını da atımız yeyər.

Padşah qızın ağlına təəccüb eləyib, "afərin” dedi.

Şahla vəzir qızdan çox razılıq eləyib qayıtdılar; yolda qabaqlarına bir pinəçi çıxdı. Şah eşitmişdi ki, bu pinəçi də çox ağıllı kişidir. Odur ki onun yanına çatanda şah əlini başına qoydu, pinəçi cavab olaraq əlini dilinə vurdu.

Sonra şah dedi:

- Pinəçi qardaş, doqquzu üçə vura bilibsənmi?

Pinəçi dedi:

- Vurdum, tutmadı, həm də otuz ikilər qoymadı.

Şah dedi:

- Uzaqdasan, yaxında?

Pinəçi dedi:

- Uzağı yaxın eləmişəm.

Şah yenə soruşdu ki, ikidəsən, üçdə?

Pinəçi cavab verdi ki, ikini üç eləmişəm. Şah axırda dedi:

- Qaz göndərsəm, yola bilərsənmi?

Pinəçi dedi:

- Elə yolaram!

Şahla vəzir pinəçidən ayrılıb gəldilər. Şah paltarlarını dəyişib taxta çıxandan sonra dedi:

- Vəzir, sənin üçün ayıbdır ki, pinəçinin yolda danışdığı sözlərin mənasını bilməyəsən. Odur ki get öyrən. Amma məbadə kişini incidəsən.

Vəzir xeyli qızıldan, puldan götürüb atını minib qayıtdı pinəçinin yanına. Kişini tapıb dedi:

- Şahla danışdığın sözlərin mənasını mənə deyərsənmi?

Pinəçi dedi:

- Sözün hərəsinə bir qızıl versən, deyərəm.

Vəzir razılaşdı.

Pinəçi dedi: