Qəhrəman bir elin timsalıyam mən.„
Bir kəs inciməmiş sakit dilimdən,
İnsana yaxşılıq gəlir əlimdən.
Yayda kölgəliyim dağlardan sərin,
Yaylağı olmuşam biçinçilərin.
Silmişəm onların alın tərini,
Sonra dinləmişəm can dəftərini.
Ağır səfərlərə çıxan bir nəfər
Tükənmək bilməyən uzun gecələr
Sığınmış qoynuma sözü var kimi
Örtmüşəm üstünü çadırlar kimi.
Bəzən də kükrəyib əsəndə külək
Coşur varlığımda polad bir ürək.
Qalın şaxlarımın xışıltısından
Zövq alır dünyanın şöhrəti insan.
Bəzən də bir sərin axşama yaxın
Ətəkli çöllərdən hey axın-axın
Qalxan dolaşalar qaqqıldaşaraq,
Dərələr keçərək, dağlar aşaraq
Başımın üstündə dövrələr vurur,
Bir yerə sıxlaşıb məclislər qurur.
...Bəzən də canlanır gündüzün səsi
Yığışır kölgəmə uşaq dəstəsi.
Baxdıqca böyüyür gözümdə insan,
Çəkdiyim ağrılar çıxır yadımdan.
Fəqət deyirlər ki, yoldaş mühəndis
Məni bir arxasız, yurdsuz, kimsəsiz
Zənn edib plana almışdır ki, mən
İndi çıxmalıyam öz kötüyümdən...
Demək, qalmayacaq məndən yadigar.
Ancaq mühəndisə bir sualım var:
"Ömründə bir şitil , bir budaq belə,
Mühəndis əkmişmi barı əlilə
Ki, məni - bu boyda çinarı birdən
Qoparmaq istəyir durduğu yerdən?”
Mən bu şikayəti duyduqca dərin,
Dedim ki, haqlısan, qocaman çinar!
Bizdə təbiətə zülm edənlərin
Nə insan duyğusu, nə də haqqı var!