- Sənin adın nədir?

- Sənə borcu qalmayıb.

- İstəsəm, mənə borcu qalar.

- Hə, nə oldu, bəs niyə vuruşmursan?

- Əşi, səndən vuruşan olmaz! Səndə o hünər hanı?!

- Deyəsən, baş apardın ha!

- Bir də səsin çıxsın, gör kərpiclə vurub başını necə əzirəm!

- Bəs niyə əzmirsən?

- Əzərəm, canını da alaram! - Deyirsən, amma yerindən tərpənmirsən. Dil pəhləvanısan! - Bəs niyə vuruşmursan? Qorxursan? - Yox, qorxmuram. - Lap elə qorxursan. - Dedim ki, qorxmuram. - Qorxursan. | • Dil pəhləvanı kimə deyilir?

Nəhayət, mübahisədən qızışmış və qıpqırmızı qızarmış halda onlar bir-birini

buraxıb yana çəkildilər. Tom ayağının baş barmağı ilə tozda cızıq çəkib dedi: - Hünərin varsa, bu xətdən bircə addım bu tərəfə keç, | • Tom şux geyinmiş uşaqla nə üçün mübahisə edirdi?

səni o qədər əzişdirərəm ki, çıxar. Di buyur görək!

Yad uşaq o saatca xətti keçərək dedi:

- Vur görüm, necə vurursan?

- İtələmə, yoxsa bu saat payını alarsan!

- Görərik, payımı necə verirsən! Bəs niyə vurmursan?

- İki sent ver, gör vururam, yoxsa yox!

Yad uşaq cibindən iki iri qara pul çıxarıb istehza ilə Toma uzatdı. Tom yumruqla onun əlindən vurub pulları yerə saldı.

Elə o saatca uşaqlar pişik kimi bir-birinə sarılaraq torpağın içində eşələnməyə başladılar.

Onlar bir-birinin saçını yolur, paltarını cırır, üz-gözünü cırmaqlayır, bir-birini yumruqlayırdılar. Bir azdan qarışıqlıq keçdi, məsələ aydınlaşdı, çarpışma dumanı içərisindən Tomun yad oğlanı altına basıb kötəklədiyi aydınca göründü.

- Tez ol, üzr istə, - deyə Tom yumruqlarını yenə də işə saldı. Nəhayət, yad oğlan boğuq səslə Tomdan üzr istədi. Tom onu buraxıb dedi:

- Bu, sənə dərs olsun. Bundan sonra bil ki, kimə əl qaldırırsan.