O, çarpayıda oturub ağlayırdı. Mən heç vaxt bir adamın belə ağladığını görməmişdim. O bizə fikir vermədən paltar yumaqdan şişmiş, göy damarları çıxmış əlləri ilə üzünü tutub ağlamaqda davam edirdi. Onun oğlu və qızı biz gələndən bir neçə saniyə sonra qorxu içində susdular, az sonra yenə səs-səsə verib ağlamağa başladılar və analarının üstünə atıldılar.

Biz: polkovniklər, generallar, marşallar onun qarşısında durub susurduq. Hamımızı qəhər boğurdu. Biz ona demək istəyirdik ki, dünyanın ən gözəl ağacı onun göz yaşlarına dəyməz və yaşlı olsaydıq, yəqin ki, elə belə də deyərdik... Bir də ki belə hallarda yaşlıların nə dediyini haradan biləsən.

Biz geri dönüb öz qərargahımıza qayıtdıq. Poqonlar və ulduzlar üçün yığdığımız bütün pulları götürdük. Kubinkaya getdik. Kubinkada ağac tingləri satılan yeri çox axtardıq. Deyirdik ki, biz ancaq püstə ağacı axtarırıq. Axır ki, çoxlu ağac tingi yığılmış yeri tapdıq, bankalarda da cürbəcür toxumlar var idi. Biz satıcıya yaxınlaşıb püstə ağacı istədik.

- Banan ağacı? - deyə satıcı soruşdu və qonşusuna göz vurdu. Biz püstə ağacı istədiyimizi dedik və bütün pullarımızı ona verdik.

Satıcı yerdəki ting topasının içindən birini seçib bizə uzatdı. Dedi ki, əsl püstə ağacıdır, bundan yaxşı püstə ola bilməz, özü də onu tez-tez sulamağı məsləhət gördü.

Biz onu növbə ilə götürüb evə apardıq. Bütün gün çuxur qazıb ətrafdakı torpağı şumladıq, sonra isə ağacımız üçün peyin yığmağa getdik, 28-ci evin uşaqları da bizə qoşuldu. Sonra hamımız yeni qonşunun yanına gedib dedik ki, təzə ağac əkmişik, o daha ağlamasın, sadəcə, ehtiyatlı olsun, qələvili su tökməsin. Onda hər şey qaydasında olacaq.

O hamımızın başını sığalladı və dedi ki, tez çıxıb gedək, yoxsa indicə özünü saxlaya bilməyib ağlayacaqdır. Onun səsi də çox qəribə idi, sanki o, dözülməz ağrı içində idi. Sifəti də ağlamsınmış idi, buna baxmayaraq, o, gözəl görünürdü. Deyəsən, biz gedəndən sonra, hər halda, o ağladı, bəlkə də, bu bizə belə gəlirdi.

Axşam anam dedi ki, yeni qonşunun əri davada öldürülüb və dünən o, qara xəbər alıb. Həmin gün bizim həyətdə dava-dava oyununa son qoyuldu...

Əkdiyimiz ağac isə boy atdı, amma bu, püstə ağacı deyildi, nə isə naməlum bir ağac növü idi. Biz onu hər gün sulayırdıq, hamıdan yaxşı isə ağaca yeni qonşu qadın qulluq edirdi. İndi ona heç yeni də demək olmaz, axı o vaxtdan iyirmi il keçib. Bütün