|  |  | Qiymətləndirmə materialı |  |  |

Zahid Xəlil
QABARLI ƏLLƏR

O, uzun çəkən ayrılıqdan sonra doğma kəndlərinə qayıdırdı. Evlərinin qapısı bağlı idi. Qonşudan - Cəfər kişidən anasının bir ay əvvəl rəhmətə getdiyini eşidəndə gözləri doldu. Bir müddət susdu, gözləri yol çəkdi. Öz-özünə danışırmış kimi:

- Demək, belə. Özümü vaxtında çatdıra bilmədim, - dedi.

Cəfər kişi dedi:

- Səni çox gözlədi, ay oğul. Düzdür, bilirdi ki, uzaqdasan, yad yerlərdəsən, gəlib-getmək imkanın yoxdur.

O, indi anası haqqında danışmağa, dərdini bölüşməyə bir ehtiyac duyurdu:

- Mən tələbə olanda işə düzəlmək fikrinə düşmüşdüm. Anamın min əziyyətlə qazandığı bir tikə çörəyə daha ortaq olmaq istəmirdim. Lakin anam işləməyimə razı olmadı. Sonradan eşitdim ki, anam mənə kömək etmək üçün özünü oda-közə vurar, gecə-gündüz tarlada çalışar, ən ağır işlərin qulpundan yapışarmış.

İnstitutu qurtaran kimi məni bir neçə illiyə xarici ölkəyə işləməyə göndərdilər. Bu illər ərzində anamı bir gün də unutmadım. Neçə dəfə ona dəyməkdən ötrü icazə almaq istədim, amma mühüm dövlət tapşırığını yerinə yetirdiyim üçün icazə vermədilər. Onu hər gün xatırlayırdım. Ən çox da il boyu tarlada kətmən vurmaqdan, alaq eləməkdən cadar-cadar olmuş qabarlı əlləri yadıma düşürdü.

Yadımdadır, evdə yeməyə heç nə yox idi, ac yatmışdım. Səhərə az qalmış yuxudan oyandım. Anam kirkirə ilə buğda unu çəkirdi.

Professor ağır-ağır sözünə davam etdi:

- Anam kirkirəni bir anlıq saxlayıb mənə baxdı. "Bir az da döz, yatmağa çalış. Səhər sənə çörək bişirəcəyəm”, - dedi. Onun yanında bir topa buğda başağı var idi. Başa düşdüm ki, anam aclığıma dözməyərək gecə ikən tək-tənha kənddən aralı təzəcə biçilmiş taxıl zəmisinə gedib, sahənin kənarına tökülmüş başaqları ay işığında bir-bir toplayıb. Yorğun olsa da, yatmayıb mənə çörək bişirmək üçün indi həmin başaqları üyüdürdü.