Sözünü qurtarmamış əyildi, döşəmə fırçası ilə çarpayının altını axtarmağa başladı. Oradan pişikdən başqa, heç bir şey çıxara bilmədi:

- Belə də uşaq olar! Ömrümdə belə nadinc görməmişəm!

O, taybatay açılmış qapıya yanaşaraq kandarda dayandı və öz bostanını gözdən keçirtdi. Tom orada da görünmədi.

Onun arxa tərəfində yüngül bir xışıltı eşidildi, dönüb baxdı, qapıdan çıxıb əkilmək istəyən uşağın lap elə vaxtındaca aşırmasından yapışdı.

- Belədir ki var! Anbara baxmaq heç ağlıma gəlməyib. De görüm, sən orada nə edirsən?

- Heç bir şey.

- Heç bir şey? Bir əllərinə, ağzına baxsana. Bu nədir belə?

- Bilmirəm, xala.

- Amma mən bilirəm. Bu, mürəbbədir, bildinmi, mürəbbədir.

Çubuq yuxarı qalxdı, deyəsən, bu cəzadan yaxa qurtarmaq mümkün olmayacaqdı.

- Xala, bir ora baxın, o arxa tərəfinizdəki nədir?

Xala özünü təhlükədən qorumaq üçün cəld geriyə döndü. Uşaq isə bir anda uca

hasarı aşıb gözdən itdi. Tom məktəbə getmədi, öz vaxtını çox gözəl keçirtdi. Axşam yeməyinə yaxın evə döndü. Tomun kiçik, ögey qardaşı Sid ona tapşırılan işin hamısını görüb qurtarmışdı. O, sözəbaxan və sakit bir uşaq idi. | • Tom yaxasını cəzadan necə qurtardı?

Tom axşam yeməyini yediyi və fürsət düşdükcə qənddandan qənd çırpışdırdığı müddətdə Polli xala ona cürbəcür ağıllı və hiyləgər suallar yağdırırdı ki, bəlkə, Tom çaşıb ağzından bir söz qaçıra. O, Tomdan soruşdu:

- Tom, bu gün məktəbdə sənə çox isti deyildi ki?

- Bəli, xala.

- Bəlkə, çox isti idi?

- Bəli, xala.

- Bəs nə yaxşı çimmək həvəsinə düşməmisən, Tom?

Tomun ürəyi qopdu, nə isə bir iş baş verəcəyini hiss etdi. O, şübhəli-şübhəli Polli xalanın üzünə baxdı, lakin elə bir şey görə bilmədi. Ona görə də dedi: