Ağdamla Xocalının arasında uzanan meşə hamının idi. Ayrı- seçkilik yoxuydu. Qarlı günlər kişilərin payına düşürdü: ov ovlamaq, quş quşlamaq üçün... Tofiq də onların içində. “Görən, necədir, yaralanmayıb ki...” - ürəyində fikirləşdi. Bu fikirdən betərini özünə yaxın buraxmadı. Onlar hökmən yenə də görüşəcəklər.

Zeynəb buzlaşmış, bərkimiş qarın içi ilə irəliləyir, gücdən, taqətdən düşsə də, dayanmırdı. Birdən uzaqdan maşın səsi gəldi. Əvvəlcə sevindi, istədi, maşına tərəf qaçsın, sonra fikrindən daşındı və qoca palıd ağacının dibinə sığındı.

Gələnlər maşından düşdülər və ermənicə öz aralarında nəsə danışdılar. Sonra maşının yük yerindəki adamlara aşağı düşməyi əmr etdilər. Onların çoxu arvad-uşağıydı. Zeynəb qızını belindən açıb sinəsinə sıxdı. Yaxşı ki, Gülər yatmışdı. Bu səhnəni görmürdü.

- Çalalar hazırdır? - saqqallı soruşdu.

- Hazırdır, komandir, - cavan yaraqlı ona cavab verdi, - ötən həftədən qazmışıq.

- Soyundurun bu türk...

Zeynəb son sözü eşitmək istəmədi, qulaqlarını qapadı.

O, Xankəndində institutu bitirmişdi, ermənicə az-çox bilirdi. Tofiqlə də orada tanış olmuşdu.

Əsirləri soyundurdular.

- Komandir, güllələyək?

- Yox, gülləni onlara sərf etməyin, lazımımız olacaq.

- Bəlkə, yandıraq?

- Axmaq! - deyə saqqallı onun üstünə çımxırdı - benzin heyif deyil?! Atın çalaya, üstlərinə də su tökün... qoy donsunlar. Çalaları da torpaqla örtün. Müsəlmanlar elə bilsinlər ki, biz öldürməmişik, özləri donub...

Uşaqlardan biri saqqallıya yalvardı:

- Əmi, qurban olum...

Saqqallı onu soyuq nəzərlərlə süzdü, sonra qolundan tutub çalaya itələdi.

• Aşot uşağın yalvarışına nə üçün məhəl qoymadı? | Uşağın “əmi” dediyi adam - Aşot adlı çəkməçi onlarda çox çörək kəsmişdi. Zeynəb həyəcanını boğa bilmədi, onu şiddətli titrətmə

tutdu, gözlərindən ixtiyarsız axan yaş görməsinə mane oldu.

Ermənilər əsirləri çalaya atdılar, üstlərinə su tökdülər. Arvad- uşağın ah-naləsi, yalvarışları göyə qalxdı. Amma onları eşidən olmadı. Bir azdan səsləri eşidilməz oldu.