Söz padşahın ağlına batdı. İbrahimi çağırıb əmr elədi ki, evindəki quşu gətirib mənə verməlisən.

İbrahim o saat başa düşdü ki, bu hiylə tacirdən keçib. O heç bir söz deməyib evə getdi, quşu gətirib padşaha verdi. İbrahim yenə də gündəlik çörəkpuluna möhtac qaldı, tütəyini və cələsini götürüb meşələrə, dağlara getdi. O, gündə ya bir kəklik, ya bir bildirçin, ya bir bülbül tutar, gətirib satar, dolanardı.

İbrahim bütün şəhərdə şöhrət qazanmışdı. Tacir nə qədər çalışırdı ki, yenə də İbrahimi ələ alsın, mümkün olmurdu. İbrahimin tacirdən zəhləsi gedirdi.

Günlərin birində tacir özünü padşahın yanına salıb dedi:

- Padşah sağ olsun! Bu quş təkdir, ürəyi sıxılır. Sən İbrahimi göndər, bunun yoldaşını da gətirsin.

Padşah İbrahimi çağırıb ona qırx gün möhlət verib dedi:

• Padşah haqqında sizdə hansı təsəvvür yarandı? | - Qırx günə kimi bu quşun yoldaşını tutub gətirməsən, boynunu vurduracağam. İbrahim evə döndü. Cələni və tütəyi götürüb meşəyə

getdi. Axırı ki, min bir əzab-əziyyətlə quşun yoldaşını tutub gətirdi, padşaha verdi. Bu qədər zəhmətə, belə böyük xidmətə görə padşah ona nə bir mükafat verdi, nə də "sağ ol” dedi. İbrahim tacirin çox pis adam olduğunu əvvəldən bilirdi. İndi gördü ki, padşah ondan da pisdir.

Bir gün tacir özünü yenə padşahın yanına salıb dedi:

- Padşah sağ olsun, dünyagörmüş qoca kişilərdən soruşub öyrənmişəm ki, ağ divin bağında səməngül adlı bir gül var. Bu quşlar gərək ildə bir dəfə həmin gülü qoxlayalar. Əgər qoxlamasalar, ölərlər.

Padşah İbrahimi çağırdı ki, gərək gedib ağ divin bağından səməngülü gətirəsən. Yoxsa mənim quşlarım ölər.

• İbrahimin bu qərara gəlməsinə səbəb, sizcə, nədir? | İbrahim baxdı ki, bu padşah, doğrudan da, lap axmaqdır. Axmaqdan da hər şey gözləmək olar. Odur ki daha bir söz deməyib evlərinə gəldi. Çox fikirləşdi, düşündü axırda

bu qərara gəldi ki, gedib dünyagörmüş qocalarla məsləhətləşsin.