#### . . .

ana dili

Gün batmışdı... Axşamın səssizliyi çökürdü yavaş-yavaş Təbrizin üzərinə. Küçələrdəki səslər rəsmi dairələrdən evlərinə qayıdan məmurların ayaq səsləri idi. Kənd Təsərrüfatı Bankında yorucu bir gün keçirmiş Şəhriyar bir az əvvəl evə çatıb anasının gözəl yeməklərlə bəzədiyi süfrəsinin başında oturmağa tələsirdi. Evlərinin yerləşdiyi küçəyə döndüyü zaman yadına düşdü dünən gecə yarımçıq qalmış şeiri. O an ağlında nə yorğunluğu qaldı, nə də anasının yeməkləri... Cibindən dünən yazdığı şeirini çıxarıb kürəyini divara söykədi və (yarımçıq, natamam) qalan şeirini tamamlamağa başladı. Axşam çöküb qaranlıq Təbrizi bürüyəndə o da yazdı şeirinin son misrasını və evlərinə (yollandı, qayıtdı). Çox böyük sevinclə qapıdan içəri girdi. Bu sevinc yaşlı anasının yeməyini dadmaq istəyindən doğmurdu. Şeirini bitirmişdi, coşqusu bundan irəli gəlirdi. Süfrə başında oturmadan cibindən çıxardığı şeirini anasına oxumağa başladı. Şeirini oxuyub bitirdikdən sonra anasının üzünə baxdı, onun üzündə yox idi hər zamankı (təbəssümü, gülüşü). Halbuki hər şeirini anasına oxuduqda onun sevincini aşkar görərdi. Şəhriyar anasının bu soyuqluğuna dözə bilməyib:

Sizcə, Şəhriyarın
çaşqınlığına nə
səbəb oldu?

-Anacan, yoxsa xəstələnmisən? - deyə soruşdu. Anası farsca xəstə olmadığını söylədi. Şəhriyar bu cavabdan çaşıb qaldı. Özünü tanıdığı gündən evdə hər kəs türkcə danışırdı. Hələ rəhmətlik atası buna daha çox diqqət edərdi.

Şəhriyar (heyrət, təəccüb) dolu baxışlarla
anasından soruşdu:

- Ana, sən nə üçün farsca danış-
dın?

Ana oğlunun üzünə baxma-
dan (ürəyindəki, könlündəki)
qüssəli və duyğulu bir səslə:

- Sən türkcə şeir ya-
zırsan ki, mən də sənə
türkcə cavab verəm? Evi-
mizdə həbs etdin türkcəni.

Ot kökü üstə bitər.