Depressiya böyüyəndən sonra başlandı. İlk intihar cəhdi 8 yaşında baş verdi. Məhz bu yaşda oğlan öz qüsurlarından əziyyət çəkməyə başladı. Hər gecə Allahdan ona əl və ayaqlar verməsini xahiş edirdi. Sonralar Nik özü etiraf etmişdi ki, hər səhər əl-ayağını görəcəyi ümidi ilə yuxudan oyanırdı. Lakin bu ümidlər günü-gündən zəifləyirdi. Ümid məyusluqla əvəz olunurdu.

10 yaşın içində idi. Nik anasına çim-
mək istədiyini bildirdi və xahiş etdi ki, onu
vanna otağına aparsın. Həmin dəqiqələri
Nik belə xatırlayır:

"Mən üzü üstə çevrilməyə çalışdım,
ancaq bu vəziyyətdə qalmaq çox çətin idi.
Məqsədimə çata bilmirdim. Məndə heç nə
alınmırdı. Bu qısa an kəsiyində özümün
dəfn mərasimimi çox dəqiq şəkildə gözü-
mün önündə canlandırdım - atam və anam
sonsuz kədər içində məzarımın önündə da-
yanıb göz yaşı tökürlər. Həmin anda başa
düşdüm ki, mənim onlara dərd verməyə,
onların qəlbini incitməyə haqqım yoxdur.
Çünki mən valideynlərimdən özümə qarşı
ancaq böyük məhəbbət görmüşdüm. Mən
də onları çox sevirdim".

Sonrakı etiraflarına görə, məhz həmin
anda Nik intihar haqqında fikirlərindən
birdəfəlik imtina etdi.

Valideynlərinin ona aldığı elektron əllər də kömək etmədi. Onlar uşaq üçün çox ağır idi, ona görə də Nik ancaq onda anadangəlmə olan sol “ayağının” köməyindən istifadə etməyə başladı.

Sizcə, sağlamlıq
imkanları məhdud
uşaqlar adi məktəb-
lərdə, yoxsa xüsusi
məktəblərdə təhsil
almalıdırlar?

Ancaq onun həyatı bundan sonra da asanlaşmadı. Valideynləri hökumətdən xahiş etdilər ki, Nik adi məktəbdə oxusun. Lakin həmyaşıdları və sinif yoldaşları onunla oynamaqdan imtina edirdilər. Doğrudan da, Nik heç nə edə bilmirdi: nə topu vura bilir, nə tuta bilir, nə də qaça bilirdi.