- Xeyr, quzum! Mən səni məktəbə gedənə qədər elə tərbiyə edəcəyəm ki, çətinliklərə, kötəklərə lüzum qalmayacaq. Rauf ağıllı, istedadlı uşaqdır. Fəqət anası övladını düzgün tərbiyə edə bilmir. Kötəklə əmrinə itaət2 etdirməyə çalışır. Əgər o, məktəb görmüş bir qadın olsaydı, nə Rauf ona cavab qaytarardı, nə də anası uşağını məktəbə göndərməkdə çətinlik çəkərdi. Kim bilir, Raufun müəllimləri3 də onun düzgün olmayan tərbiyənin qurbanı olmasından nə əziyyətlər çəkirlər...

-Ana! Bəs Rauf məktəbə getməzsə, necə olar?

1-ci cümlədəki
fikrə münasibət
bildirin.

- Məktəb görməyən adamlar cahil hesab olunurlar. Cahillər isə daim4 başqalarının istəklərinə alət, işlərinə oyuncaq olurlar. İnsanı başqa varlıqlardan fərqləndirəcək bir şey varsa, o da elm, mərifət və sənətdir.

Bunlar isə məktəbdə öyrədilir.

-Ana, məktəb dediyin necə yerdir?

- Övladım! “Məktəb, məktəb” deyib min cür misallarla sənin kiçik ağlına yerləşdirə bilmədiyim o əziz məkan (barmağı ilə kəndin ortasındakı böyük binanı göstərərək) bax odur. O, o qədər uca, o qədər qiymətli, o qədər sevimli bir binadır ki, insan oraya gözləri qaranlıq, zehni qapalı girər, gözləri nurlu, zehni

Məhəbbət
dedikdə ana
nəyi nəzərdə
tutur?

açıq çıxar. Məktəb uşaqlar üçün ikinci evdir. Ora toplanan şagirdlər eyni ailənin5 həyat məhsulu sayılırlar. Məhəbbət hissi orada öyrədildiyi kimi, hər gün yaxşı yaşamağın və millətinə, məmləkətinə, ata-anaya xidmət etməyin ən gözəli də orada öyrədilir.

Məktəb maarif6 və elmin bağı, ağıl və fikir isə çiçəklərin meyvəsidir. Elm və mədəniyyət bir günəş, məktəb də o günəşin doğulduğu yerdir.

Orada olan müəllimlər ən asan üsulla öncə sizlərə hərfləri yazmağı, sonra yavaş-yavaş oxumağı öyrədəcəklər.

Sizcə, uşağın bu
sualında hansı
hiss ifadə olunub?

-Ana! Mən nə vaxt məktəbə gedəcəyəm?

- İki ildən sonra.

- Bəs mən o vaxta qədər nə edəcəyəm?

- İlk məktəbdə öyrənilməsi lazım olanları öyrənəcəksən.

- O ilk məktəb haradır?

Sizcə, ana necə cavab verəcək?
İsmayıl Həqqi