Hökmdar dərmanı yarısına qədər özü içib, qalanını da oğluna verərək:

-And içirəm ki, mən ömrümdə bu şirinlikdə şərbət içməmişəm, - dedi, - Bu çiçəklərin sirrini mənə də öyrət.

- Atılan ox bir daha geri qayıtmaz, hökmdar, hər dəqiqənin bir hökmü var, - deyə Ballı qarı dilləndi.

Şahzadə qalan şirəni son damlasına qədər içib, kasam qarıya qaytardığı zaman falçı rahat nəfəs aldı.

Bu zaman şah mədəsində hiss etdiyi dəhşətli ağrıdan sarsıldı, əl atıb vəzirin çiynindən yapışdı. Elə bu anda şahzadə də kökündən qırılmış sərv kimi silkələnib arxasında dayanmış qara qulun qucağına aşdı.

- Zəhər! - hökmdarın sinəsindən vəhşi bir səs qopdu.

- Bəli, zəhər... - deyə Ballı qarı arxayınlıqla təkrar etdi.

Şah yerdə ilan kimi qıvrılan oğluna baxıb:

- Qarı, - dedi, - heç olmasa, oğluma bir çarə elə. Axı sən onu ölümdən qurtarmışdın, axı sən deyirdin, mən anayam.

- Bəli, qibleyi-aləm! - deyə Ballı qarı ah çəkdi. - Mən anayam!..

Şah ilə oğlu dəhşətli əzablardan sonra öldülər...

Taygöz Yusifin əmri ilə qarını öz otağında qoyub qapını bağladılar. Sonra qoşun

Sizcə, təpədə nə üçün məhz qanqallar
bitir? Yazıçı bununla nə demək istəyir?
əhlinin hər biri onun koması üzərinə bir at torbası torpaq tökdü, qarının koması üstündə hündür bir təpə qalxdı. Yağan yağışlar onun torpağını bərkitdi. Gələn bahar təpədə san tikanlı boz qanqallar bitdi. Təpəyə “Qarı dağı” dedilər.
İlyas Əfəndiyev