#### • • •

(“Ən yaxın planet” romanından, ixtisarla)

Noyabr ayı idi və Bakıda əsl qış havası özünü göstərirdi. Gizli elmi- tədqiqat institutunda iş gününün bitməsinə hələ üç saatdan çox qalırdı. Fizika-riyaziyyat elmləri doktoru, professor Aqşin Fəridzadə direktorun kabinetindən çıxıb qapını ehtiyatla örtdü. O, yaman dalğın görünürdü: elə bil nəsə pis bir hadisənin baş verəcəyi ürəyinə dammışdı.

...İnstitutun, demək olar, hər yerinə qoyulmuş yarıgizli kameralar aldıqları görüntüləri monitorun ekranına ötürürdü. Öz kürsüsündə əyləşmiş direktor institutda, foyedə və hətta giriş qapısının önündəki səkidə baş verənləri rahatca izləyə bilərdi.

1. Aqşin Fəridzadənin hələ qırx yaşı var idi, amma o, elmin hər bir sahəsindən məlumatı olan, istedadlı, yenilikçi bir alim kimi tanınmışdı. Lakin insanların həyatına birbaşa müdaxilə edən bu elmi inqilaba şübhə ilə yanaşırdı. Yəni doğrudanmı, lazım idi bu? Yəni doğrudanmı, insanın ən adi azadlıqları da əlindən alınmalıydı?

2. Beləliklə, bəşəriyyətin həyatına qəribə bir əsr - kameralar əsri gəlmişdi. Hər yerdə, hər addımında bilməli idin ki, yaxınlıqda sənin hərəkətlərini izləyən və hətta onu yaddaşa köçürən kameralar ola bilər.

3. Uşaq vaxtı anası ona deyərdi ki, hara getsən, harada olsan, sənin hər hərəkətini izləyən, görən var. Deyirdi ki, bir otaqda, ya yolda, düzənlikdə, meşədə tək olsan da, onun nəzəri sənin üstündədir. Bu sənin vicdanındır. Qırx yaşlı professor bu deyilənlərə inanırdı. Harada olsa, nə iş görsə, özünü öz daxili vicdanının nəzarəti altında hiss edirdi. Çalışırdı ki, pis olan heç bir iş görməsin.

4. Ancaq professor nəzarət kameralarının müsbət tərəfini də bilməmiş deyildi.

Bu yeniliyə siz
necə baxırsınız?
Sizcə, anası nə
məqsədlə belə
deyirdi?
Sizcə, bu kamera-
ların müsbət cə-
həti nə ola bilərdi?