Bu xoşbəxtliyin üstünü qara buludlar aldı. Əvvəlcə daş davasına başlayan “arxalı çaqqallar” sonra bir az da qızışıb avtomatla, top və mərmilərlə meydan sulamağa başladılar. Qarabağ torpağında daha nəğmələr eşidilmədi. Onların səsini “Alazan”ın, “Kristal”ın gurultuları əvəz etsə də, Gülyazgil evlərindən çıxıb getməyi heç ağıllarına belə gətirmirdilər. Lakin silah namərd düşməndə, mərdlik, kişilik, yurdsevərlik bizdə...

Soyuq fevral gecəsi topların səsindən, zərbindən yer-göy lərzəyə gəldi. Sütun-sütun alovlar ərşə yüksəldi. Əlisilahlı həyat yoldaşı tələsik evə gəlib onları evdən çıxartdı. Oğlanlarından birini ağsaqqal qayınata, ikisini həyat yoldaşı götürdü. Gülyaz sonbeşiyini belinə bağladı və ən böyük oğlu - ulu babası İbrahimxəlil xan Cavanşirin adı verilmiş balasının əlindən tutub yola düzəldi. Həyat yoldaşı onu tələsdirsə də, Gülyaz evindən, elindən ayrıla bilmirdi. O, ayaq saxlayıb geriyə baxır - baxırdı: orada onun əzizlərinin qəbri, doğma ev-eşiyi, vətəni, yurdu qalırdı. Evindən yalnız balalarını - gələcəyini

Bu fikrə münasibət
bildirin. Sizcə, mü-
haribənin qaydası
olurmu?
götürmüşdü. “Bu necə müharibədir? Axı müharibənin də, düşmənçiliyin də bir qaydası var”, - deyə özünə yüz dəfə sual vermişdi.

Müdhiş gecənin soyuğu, yurdunu alt-üst edən mərmilərin səsi onu fikirlərdən ayırdı. Pərən-pərən düşmüş həmyerlilərinə qoşulub yoldaşının arxasınca getdi. Bu gediş nə ağır, nə çətin gediş idi? Ayaqlar sustalır, gözlər qaralır... Ətraf od tutub yanır, insanların fəryadı yeri-göyü lərzəyə gətirir... Bəs qarşıda onu nə gözləyir? Arxa düşmən, qənşər düşmən... Qışın ilik donduran soyuğu da sanki onların qəsdinə durmuşdu... Gülyaz dəstədən geri qalmışdı. Ətrafda

■
Rəssam işinə münasibət bildirin. Sizcə,
şəkillə mətn arasında uyğunsuzluq varmı?
atılan mərmilər, şaqqıldayan avtomat cərgəsi, irəlilədikcə rastlaşdığı həmyerlilərinin qanlı cəsədləri onu haldan çıxarmışdı... Birdən Gülyazın qulağına zarıltılı səs gəldi. Qadın səs gələn tərəfə yaxınlaşanda milli ordumuzun əsgəri ona qırıq-qırıq: “Bacı, üzümü qibləyə çevir. Bax, görürsən, son ana qədər silahımı yerə qoymamışam, sizin qarşınızda üzüm qara deyil. Amma heyif ki, sizi axıra qədər müdafiə