Ağarəhimin dil-dodağı qurumuşdu, içində elə bil ocaq qalanmışdı, özü də bu ocaq çoxdan - maşın maşına dəyən dəqiqədən qalanmışdı və Ağarəhimin sinəsinin altını pörşələyirdi. Oğlan çolpaları kəsib qurtarandan sonra Ağarəhim:

- Bir az su tapılarmı? - dedi, - içməyə...

Oğlanın iri gözləri işıqlandı.

- İçməyə də tapılar, lap çimməyə də, - dedi və tələsə-tələsə gedib artırmadakı güyümdən bir stəkan su gətirdi.

Ağarəhim üzünü yana tutub suyu sümürə-sümürə içdi. Su, elə bil, içindəki közü cızıldada- cızıldada, odu söndürə-söndürə süzülüb getdi... Yenə içə bilərdi, istəmədi. Stəkanı oğlana qaytaranda ürəyindən keçdi ki, “sağ ol” desin, demədi.

Oğlan utana-utana soruşdu:

- Adın nədir, ay dayı?

Oğlanın “dayı” deməyi Ağarəhimi açmırdı heç. Ağarəhim könülsüz-könülsüz adını dedi. Oğlan bu tanışlığa sevinirmiş kimi gülümsədi:

- Mənim də adım Binnətdi, - dedi. - Sən burda dincəl, mən usta dalıycan gedim... Allah eləsin, kənddə tapa bilim onu. Ora-bura dartırlar. Əzik-üzük maşınların anasıdı. Özü düzəldir, özü də kraskalayır. Çox qabiliyyətli ustadı.

Ağarəhim inanmadı ki, kənddə qabiliyyətli usta olsun.

Oğlan artırmaya qalxdı. Taxta çarpayının üstündə mürgüləyən arvada nəsə dedi. Arvad vaysına-vaysına əlini dizinə çırpdı. Oğlan artırmadan düşə-düşə hövsələsiz halda:

- Ağzından od tökmə, ay ana, - dedi, - qəsdən eləməmişəm ha.

Binnət doqqazdan çıxandan sonra Ağarəhim armud ağacının kölgəsindəki stulda oturdu. Gəlin üstünə balaca, təmiz süfrə salınmış kətili Ağarəhimin qabağına qoydu. Armudu stəkanda çay gətirdi. Bircə dəfə də başını qaldırmadı, gözünün ucuyla da olsa, Ağarəhimin üzünə baxmadı.

Gəlin artırmanın qabağında çolpaları yolurdu. Ağarəhimin yadına öz arvadı düşdü və onsuz da qara olan qanı bir az da qaraldı. “Gərək baxaydım onun sözünə, gərək talisman qoyaydım maşına. Heç olmasa, yağlı tikandan-zaddan...”

Balaca qız “Jiquli”nin yanında dayanıb zarıldayırdı, gəlinciyi də bir əli ilə sinəsinə sıxmışdı. Gəlin işini yarımçıq qoyub uşağın yanına getdi. “Jiquli”nin qabaq qapısını ehmalca açdı. Qız o dəqiqə kiridi, maşına dırmaşıb sükanın arxasında oturdu. Ağarəhimin dişi bağırsağını kəsdi: “Elə bil atalarının malıdı”.

Ağarəhim çaya əlini də vurmadı. Darıxdı. Qalxıb “Jiquli”yə yaxınlaşdı. Maşın gözündən elə düşmüşdü ki, baxmaq istəmirdi ona. Uşağa baxdı. Dizinin üstündəki gəlincik qəribə gəlincik idi. Ağarəhim ömründə belə gəlincik görməmişdi. Ağ çitdən baş düzəldib balaca çöpün bir ucuna bənd eləmişdilər. İri düyməyə oxşayan dəpdəyirmi bu başın ortasında qara karandaşla ağız-burun, qaş-göz çəkmişdilər. Gəlinciyin çiyinləri yox idi - hər çiynin yerindən bir cüt qol sallanırdı - əyninə əl boyda, beli büzməli tuman geyindirmişdilər.

- Haralısan, atam-anam?

Ağarəhim qəfil səsdən diksinən kimi oldu. Geri qanrıldı; kök arvad onun arxasında tövşüyə-tövşüyə dayanmışdı. Ağarəhim:

- Bakılıyam, - dedi.

- Qulluqdasanmı?

- İnşaat institutunda müəlliməm... Fizika müəllimi...

-Allah saxlasın səni.

Arvad, deyəsən, ayaq üstə dayanmağa çətinlik çəkirdi. Əllərini yerə dirəyə-dirəyə çayırlıqda oturdu.

Arvad “Jiquli”yə ötəri nəzər salıb köks ötürdü.