2
Rüstəmin səsi: Axı nə deyirsən?
Həmidə: Deyirəm, işim var. Gəl mənə kömək elə.
Rüstəm otağa gəlir. Həmidə xala onun qoluna girir, onu telefona tərəf gətirir.
Həmidə: Götür, zəng elə.
Rüstəm: Hara?
Həmidə: Özün bilirsən, hara.
Rüstəm: Yox.
Həmidə: Deyirəm, zəng elə. Bax uşaqlardan heç biri, elə içi sənqarışıq, heç vaxt mənim sözümdən çıxmayıbsınız. Bu yeni il gecəsi sözümü yerə salsan, ömrüm boyu səninlə barışmaram.
Rüstəm: Ana... yox... axı...
Həmidə: Deyirəm, zəng elə, qurtardı. (Yumşaq) Bax, bala, məndən sənə əmanət, adam arasında çox söz olar, amma hər sözü uzatmazlar, hər söhbəti şişirtməzlər. Özünüz öz aranızda həll eləyin, qurtarıb getsin. Elə-belə vaxt dalaşırsız-barışırsız, heç kəsin işinə deyil, kimin nə borcuna, heç kəsin də xəbəri olmur. Amma indi təzə il axşamı siz bir yerdə olmayanda bu küsüvüzü hamı biləcək. Atası da, anası da, qohum-əqrəbası, qonşu, tanış-biliş, hamı. Dost var, düşmən var... Niyə qızı öz adamları yanında başıaşağı, gözükölgəli eləyirsən?
Rüstəm: Ay ana, axı sən birini bilirsən, birini bilmirsən.
Həmidə: Bilmirəm, bilmək də istəmirəm.
Rüstəm: Mən bu axşam onunla görüşmək istəmirəm.
Həmidə: Görüşürsünüz, görüşmürsünüz, öz işinizdir. Amma zəng eləməyinə, zəng elə.
Rüstəm: Axı...
Həmidə: Əgər istəmirsən ki, bu axşam ürəyimi qırasan... Bax, əgər mən səndən küssəm, çətin barışam. Mən lap ciddi deyirəm. Səndən elə inciyərəm ki...
Rüstəm (dəstəyi qaldırır): Bax, ancaq sənin xətrinə...

Həmidə xala məmnun halda gülümsünür, balaca Vaqif yatan divana yanaşır, oturur, Vaqifə baxır.

Həmidə (öz-özünə danışırmış kimi, mışıl-mışıl yatan Vaqifə müraciət edir): Heç dinmə, Vaqif bala, deyəsən, Rüstəm dayını nişanlısı ilə barışdıracağıq.
Rüstəm: Ana, bilirsən...
Həmidə (gülümsünür): Can bala, sən də, Tofiq də nə yaman Qəzənfərə oxşayırsınız.
Rüstəm: Nədir ki?
Həmidə: Heç. Elə-belə deyirəm. Bax, o da tutulanda, pərtləşəndə beləcə yanağı pörtərdi.
Rüstəm (pərt): Hə...
Həmidə: Get, a bala, get. Məndən də çoxlu-çoxlu salam de...
Rüstəm: Aha (Qalstuku bağlamağa başlayır) Yox, bu olmadı da... Mən bilsəydim, ana, doğrudan, deyirəm, bu saat zəng eləyim, deyim, gələ bilməyəcəm. Mən bilmədim ki, sən təksən... Bu saat, dayan. (Qalstukunu bağlayıb qurtarır, güzgüyə baxır) Bu saat zəng eləyim.
Həmidə: Yox, yox, məbadə elə iş tutasan. Get, yoxsa yaxşı düşməz.
Rüstəm: Mən bilmədim ki, sən təksən.
Həmidə: Bir də, Rüstəm, bilirsən ki, mən axşamdan yatanam. Bir azdan yerimə girib yuxulayacam. Siz gələndə qapını bərk döyün ki, oyanım.
Rüstəm: Hə, sən Yeni ildə çox oturan deyilsən. (Otağa keçir).