- Müqavimət göstərmək mənasızdır! Təslim ol!

Mehdi susurdu. O özünün ən müqəddəs arzuları, ən əziz adamları ilə vidalaşırdı. Şəhərlər və adamlar onun gözləri qarşısında canlanırdı. Qohumları, sevimli Bakı... Qasım İsmayılov küçəsi... Rəssamlıq məktəbi... Doğma, sevimli adamlar...

Bibi... onu boya-başa çatdıran mehriban qadın... Mehdiyə elə gəlirdi ki, bibi qocalıqdan quruyub bərkimiş əli ilə onun saçlarını tumarlayır. O, sanki deyir: “Oğlum... Mehdi... Elə mən səni bu cür böyütmüşəm, mən səni belə görmək istəyirdim... Ancaq belə!”

Faşistlər partizanın nə vaxt cavab verəcəyini gözləyirdilər. Lakin cavab yox idi.

Onda eses kapitanı kəndin ağsaqqallarını yanına çağırıb tapşırdı ki, gedib partizanla danışsınlar: “Əgər təslim olsa, onu öldürməyəcəyik. Yox, əgər müqavimət göstərsə, onda toplardan atəş açacağıq... Fikirləşmək üçün beş dəqiqə vaxt veririk”.

Qocalardan biri cavab vermədən evə girdi və çardağa qalxdı. Bura onun evi idi. Mehdi dəfələrlə bu qocanın evində gizlənmişdi. Qoca Mehdiyə yaxınlaşıb məyus halda onun qabağında dayandı.

- Sənə nə olub, Tinti? - deyə Mehdi soruşdu.

- Dilim gəlmir, oğlum...

- De, Tinti!.. - deyə Mehdi gülümsündü. - Səni nə xəbərlə göndəriblər?

- Yox, onların sözünü sənə deyə bilməyəcəyəm!.. - deyə qoca cavab verdi.

- Çox sağ ol, Tinti!

Qoca bir ata nəvazişi ilə ona baxıb dedi:

- Dörd dəqiqədən sonra onlar buranı top atəşinə tutacaqlar.

- Sənin evinə heyfim gəlir, Tinti.

- Biz bu evin yerində böyük bir gülüstan salarıq, - deyə qoca göz yaşlarını güclə saxlayaraq dilləndi, - gülüstanın ortasında da “Mixaylo”ya abidə qoyarıq... Bizim uşaqlarımız... nəvələrimiz, nəticələrimiz nəslindən-nəslə sənin haqqında dastanlar qoşarlar...

- Əlvida, Tinti, siz çox namuslu adamlarsınız... Öz namusunuzu qoruyun. Hələ qabaqda çox-çox çətin sınaqlar var.

- Biz səni unutmayacağıq, “Mixaylo”.

- Əlvida, Tinti!

Tinti evdən çıxanda eses kapitanı onun üstünə cumdu və səbirsizliklə soruşdu:

- Hə, nə oldu? Vaxt keçib!

- O bunu bilir, - deyə qoca cavab verdi.

- Avtomatlardan atəş! - deyə kapitan əlindəki tapançanı başı üstündə silkələyərək əmr etdi.

Faşistlər çardağı atəşə tutan kimi çardağın pəncərəsindən onların başına qumbara yağmağa başladı. Hitlerçilər qaçıb evlərin dalında gizləndilər. Onlar bilirdilər ki, partizanın gülləsi çox deyildir. Lakin Mehdi də hitlerçilərin nə düşündüyünü və nəyə ümid etdiklərini bilirdi. Ona görə də faşistlərin yenidən həmləyə keçməsini gözləyirdi. Hitlerçilər üç dəfə dalbadal hücuma keçib evə soxulmağa çalışdılarsa da, meydanda təzə meyitlər qoyub geri çəkilməyə məcbur oldular.

Lakin bir qədər sonra onlar evə soxula bildilər. Mehdi pillələrlə qalxan faşistlərin səsini eşitdikdə son iki qumbarasını da onların başına çırpdı. Faşistlər pilləkənlə bərabər yerə aşdılar. Bu vaxt bayırdan atılan güllələrdən biri Mehdinin çiyninə dəyib sümüyünə keçdi. Mehdi qanı axa-axa atəş açmaqda davam edirdi. Az sonra onun gülləsi qurtardı, avtomat susdu. Onda Mehdi tapançasını xatırladı: onu güclə cibindən çıxara bildi. Tapançada cəmi dörd güllə qalmışdı. “Bunlardan biri mənimdir!” - deyə Mehdi qərara aldı. O, hitlerçilərə üç güllə atdı, güllələrdən heç biri boşa çıxmadı.

“Qurtardı! - deyə Mehdi düşündü, - daha vaxtdır...”. Birdən-birə onun gözləri yanındakı çantaya sataşdı. Bəs o, çantanı necə unutmuşdu? Axı o, maşına cəmi bir atım partlayıcı