| “Allahım, mən nə edirəm?!” – deyə öz-özünə pıçıldadı. Telefonu götürüb xəstəxananın nömrəsini yığdı: – Alo, Nazilə xanım, dünən gələn xəstəyə zəng vurun. Deyin, təcili xəstəxanaya gəlsin. Əməliyyat olunacaq. Otağı da hazırlayın. Mən gəlirəm. – Axı demişdiniz, ödəniş etməsələr, əməliyyat olunmayacaq... – Nə deyirəm, onu da edin. Çatdırın ki, pul lazım deyil. – Doktor, burada heç kim yoxdur. İş saatı bitib. – Zəng eləyin, hamını yığın. Həkimlər üçün iş saatı bitmir. Artıq söz eşitmək istəmirəm. Mən gələnə hər şey hazır olsun. – Baş üstə.

Maşına əyləşib xəstəxanaya yollandı. Yol boyunca dünən yanına gələn xəstənin qohumu ilə olan söhbəti xatırladı:

– Təcili əməliyyat olunmalıdır. Pulu ödəyin, həkimlər xəstəni əməliyyata hazırlasınlar.

– Qurban olum, mən bu qədər pulu bir günə necə tapım?! Ağrıları çoxdur. Dözə bilmir. Bu gün əməliyyat etsəniz, ömrüm boyu sizə minnətdar olaram. Bir həftəyə ödəniş edərik.

– Xanım, xəstəxananın öz qaydaları var. Burada nisyə əməliyyat edilmir. Əgər belədirsə, bu reseptdə yazdığım dərmanları verin, ağrısı azalacaq. Pulu ödəyən kimi də əməliyyat olunar. Bütün bu söhbətləri xatırladıqca utanırdı. Hələ indiyə qədər belə vicdan əzabı çəkməmişdi. ... Əməliyyat uğurla keçdi. Xəstə hələ narkozdan ayılmamışdı. Reanimasiya otağından çıxanda dünən söhbət etdiyi xanımı gördü. Başını aşağı saldı. Bu yaşına qədər hələ heç kimdən üzr istəməmişdi. Çalışdı ki, söhbətdən yayınsın, amma qızının sözləri yadına düşdü. Üzünü qadına tutub dedi: – Xanım, bağışlayın. Dünənki söhbətə görə çox utanıram. |