2-ci fəsil | Oxu (bədii mətn)

1 | a |  | Həyatda oxşamaq istədiyiniz, özünüzə ideal seçdiyiniz insanlar haqqında danışın. Nə üçün məhz bu insanı ideal hesab edirsiniz? Sənin kimi olacağam – Atam gəldi, uraa! – Gəl görüm qucağıma. Ay səni, dəcəl, günü-gündən böyüyürsən. Belə getsə, səni qucağıma ala bilməyəcəyəm. – Ata, bilirsən, bu gün müəllim mənim essemi təriflədi. – Nə gözəl! Afərin sənə! Sükanı belə saxla! – Baş üstə, amma sən də velosiped alacağına söz vermişdin ha.
– Söz vermişəmsə, alacağam. Qoy gedim, əllərimi yuyum. Gələrəm, söhbət edərik. Bir azdan ata və qızı söhbəti şam süfrəsi arxasında davam etdirdilər. – Hə, de görüm, yazdığın essenin mövzusu nə idi? – “Həyatda kimə oxşamaq istərdim?” – Sən nə yazdın? – Yazdım ki, mən atama oxşamaq istəyirəm. – Afərin sənə! |
– Hə, yazdım ki, atam kimi həkim olacağam. Xəstələri sağaldacağam. Atam kimi, mən də kasıblardan pul almayacağam. Ehtiyacı olanlara pulsuz dərmanlar verəcəyəm. Çünki mənim atam belə edir. Atanın iştahı nədənsə kəsildi. Artıq qızının söhbətinə qulaq asmaq istəmirdi. Qız isə dayanmaq bilmirdi: – Müəllim esseni oxudu və məndən sənin adını soruşdu. Mən də dedim. Sonra dedi ki, atana halal olsun, dünyada belə insanlar azdır. Qızı süfrədən durub atasını bərk-bərk qucaqladı: – Mən də böyüyəndə sənin kimi olacağam, – dedi.
Ata zorla gülümsədi, qızını qucaqlayıb başını sığalladı. Yeməyini bitirmədən durub ağır addımlarla iş otağına keçdi. Stulda əyləşib fikrə daldı. Ürəyi sıxılırdı, qızının dediyi “Mən də böyüyəndə sənin kimi olacağam” sözləri onu rahat buraxmırdı. | Söz boğçası • narkoz • reanimasiya