Oxu (bədii mətn)

– Həə... Çətin vəziyyətdir!.. Bəs indi sən nə edəcəksən? – Bilmirəm, – deyə uşaq yenidən ağlamağa başladı. Mən ona kömək etmək istəyirdim. Bir qədər fikirləşib dedim: – Gəl belə edək; sən evə qaç, yeməyini ye, mən isə hələlik burada sənin yerinə duraram. Uşaq tərəddüdlə soruşdu: – Məgər belə olar? Axı siz hərbçi deyilsiniz. Mən duruxdum: “Düz deyir də. Axı o, çavuşdur. Mənim isə heç hərbi rütbəm də yoxdur. Onu yalnız zabit postdan çıxara bilər”. – Bir dəqiqə gözlə, – deyə bağın çıxışına sarı qaçdım. |

Mən küçədə durub zabit, ya da, heç olmasa, əsgər formalı bir adam axtarırdım, ancaq tərslikdən küçədə bir nəfər də olsun hərbçi görünmürdü. Artıq axtarışdan əlimi üzüb bağa qayıtmaq istəyirdim ki, birdən döngədə, avtobus dayanacağında dayanan zabiti gördüm. Sevincək dayanacağa tərəf qaçdım. Təngnəfəs halda özümü ora yetirəndə hərbçinin mayor olduğunu gördüm.

– Yoldaş mayor! – deyə onun qolundan yapışdım. – Sizin köməyiniz lazımdır.

O, təəccüblə mənə baxdı. Mən məsələnin nə yerdə olduğunu izah edəndə gülümsündü, amma heç fikirləşmədən mənim ardımca gəldi.

Uşaq həmin yerdə durmuşdu və yenə, ancaq bu dəfə çox astadan ağlayırdı. Mən “komandiri gətirdim” deyəndə o sevindi. Qamətini düzəldib farağat dayandı.

– Yoldaş qarovulçu, – deyə komandir ona müraciət etdi. – Sizin rütbəniz nədir?

– Mən çavuşam.

– Yoldaş çavuş, sizə tutduğunuz postu tərk etməyi əmr edirəm.

Uşaq bir qədər susdu. Sonra dedi:

|  | – Bəs sizin rütbəniz nədir? Mən sizin poqonunuzdakı ulduzları görə bilmirəm. – Mən mayoram. Bu anda mən qorxdum ki, uşaq deyəcək: “Axı mən əmri marşaldan almışam”. Amma o, əlini göy rəngli kepkasının enli günlüyünə aparıb dedi: – Oldu, yoldaş mayor. Əmri yerinə yetirirəm. O bunu əsl hərbçi kimi elə gur səslə dedi ki, zabitlə mən özümüzü saxlaya bilməyib qəhqəhə çəkdik. Uşaq da bizə qoşularaq şən-şən güldü. Söz boğçası • qarovulçu • marşal • post • tərəddüdlə • duruxmaq • qamət • farağat • günlük