Hyuq Hansın yanına bir də novruzgülləri açanda getdi. Mehribanlıqla salamlaşdı: – Hans, necəsən? Qışı necə keçirmisən? – Sabahın xeyir! Halımı xəbər aldığın üçün minnətdaram. Şikayətlənmək istəmirəm, amma, düzü, bu qışı çox əziyyət çəkmişəm. – Hans, bu qış tez-tez səni xatırlayır və vəziyyətin barədə düşünürdük. – Çox məmnunam. Qorxurdum, məni unudasınız. – Heç dostu da unutmaq olar? Dostluqdan gözəl şey yoxdur. Deyəsən, sən həyatın incəliklərini başa düşmürsən. Yeri gəlmişkən, sənin çox gözəl güllərin var. |

– Doğrudan da, qəşəngdirlər. Onları bazara aparıb satacağam. Sonra da həmin pula əl arabamı və gümüş düymələrimi geri alacağam. Qışda çörək almağa pulum olmayıb, məcburən satmışam.

– Öz arabamı sənə verərəm. Düzdür, bir tərəfi sınıb, təkərlərinin də milləri xarabdır.

– Çox sağ ol, dostum, – deyə Hans sevindi.

– Bilirəm ki, həddindən artıq əliaçıqlıq edirəm. Çoxu əl arabamı sənə verdiyim üçün mənə axmaq deyəcək, amma mən hamı kimi ola bilmərəm. Zənnimcə, dostluğun mahiyyəti alicənablıqdır. Əl arabamı sənə verdiyim üçün, əminəm ki, əvəzində mənə bir qədər gül verəcəksən. Elə bilirəm ki, səbəti ağzınacan doldurarsan.

Hansın kefi bir az pozuldu. Səbət çox iri idi. Onu ağzınacan doldursa, satmağa gülü qalmayacaqdı. Belə olduqda isə ehtiyacdan satdığı gümüş düymələrini geri ala bilməyəcəkdi. Amma Hans: “Dostumun xətrinə dəyməkdənsə, qoy heç gümüş düymələrim olmasın”, – deyə düşünüb səbəti güllə doldurdu.

Ertəsi gün Hans dəyirmançının onu harayladığını eşitdi. Tez hasara doğru qaçdı. Dəyirmançı arabasında böyük un kisəsi dayanıb onu gözləyirdi:

| – Hans, unu bazara aparıb mənim üçün satmazsan ki? – Gərək məni bağışlayasan. Çox işim var: gülləri suvarmalı, alaqlarını təmizləməliyəm.