2 | a |  | Sizcə, heyvanlar haqqında əsər yazmaq üçün müəllif hansı biliklərə malik olmalıdır? İŞIQ
I hissə...Gözümü açdım. Hər tərəf qaranlıq idi. Böyük və kobud bir əl məndən yapışaraq yerimdən qaldırdı: – Qızdır!.. – dedi. – Xoş gəldin, balaca... Sonra məni anamın sinəsi üstünə qoydu. Elə oradaca, qardaşlarımın arasında yuxuya getdim. Yaşadığım evin iri darvazası var idi. Hər iki tərəfindən yuxarıya doğru sarmaşıqlar uzanırdı. Yamyaşıl yarpaqları darvazanı bəzəyirdi. Sarmaşıqlarla oynamağı çox sevirdim. |
“İnsan” adlanan ikiayaqlılar arasında ən çox onu sevirdim. Sinəsində daim bir parıltı var idi. Sanki günəş balacalanıb onun sinəsinə qonmuşdu, qaranlıq düşəndə belə itmirdi. Adı Tofiq idi. Evdə az olardı, səhər tezdən çıxıb hava qaralana yaxın gələrdi. O gələnə qədər darvazanın ağzında oturub onu gözləyərdim. Darvaza açılmamış onun qoxusunu hiss edər, qabağına qaçardım. Qabaq pəncələrimi dizinə söykəyib quyruğumu bulayar, əllərinin qabarmış dərisini yalayardım. Onun yanından ayrılmaz, arxasınca gəzərdim.
| Hərdən ayağına dolaşıb onu büdrədərdim. “Ayağımın altında qalacaqsan!” – deyib mənə hirslənərdi. Sonra gülümsəyib yenə başımı sığallayardı. Adımı İşıq qoymuşdu. Deyirdi ki, mən digərlərindən fərqliyəm. Hərdən “Bəlkə, səni yanımda saxlayım?” deyirdi. Özümü ona, onun evinə, onun həyətinə, onun darvazasına aid hiss edirdim. Bu darvazadan o tərəfdəki dünyadan xəbərim yox idi. Ümumiyyətlə,
orada dünya var idimi? Mənim dünyam bizdən ibarət idi: o və mən. Bir gün həyətdə qardaşlarımla oynayırdım. Tofiq əlində kiçik qutu bizə yaxınlaşdı: – Hazırlaşın, balacalar. Vidalaşmaq vaxtı çatdı. Həyəcanlandım. Tofiq qardaşlarımı qutuya yığıb mənə baxdı. Sonra arvadına səsləndi: – Bəlkə, heç olmasa, İşığı saxlayaq? – Yox! – deyə Nəzakət qətiyyətlə cavab verdi. Nəzakət bizi sevməzdi. Tez-tez acıqlanardı. Tofiqdən fərqli olaraq, onun sinəsində heç vaxt parıltı görməmişdim... Tofiq məni qucağına alıb sığalladı, yavaşca burnumdan öpdü: – Sənin üçün darıxacağam, mənim sevimli İşığım...