Pilləkənlə yuxarı qalxdıq. Kişi qapıların birini açıb içəri girdi. Çarpayıda balaca bir qız yatırdı. Mən çarpayıya yaxınlaşdım, quyruğumu buladım. Qız iri, mavi gözlərini açıb təəccüblə mənə zillədi. Birdən qışqırıb məni qucaqladı: – Ata, bu mənimdir? Sən nə gözəlsən! Sənin adın nə olsun? Tapdım! Pambıq! Sarışın, balaca qız yanımdan ayrılmırdı. Onu sevməyə başlamışdım. Amma gözüm həmişə Tofiqi axtarırdı. Onun üçün çox darıxırdım. Hələ də nə baş verdiyini, bu insanların kim olduğunu anlamırdım. Burada mənə tanış gələn yeganə şey balaca qızın sinəsində yanıb-sönən parıltı idi. |

Artıq axşam düşürdü. Hava qaralmağa başlamışdı. Stulun üstünə dırmaşıb pəncərədən çölə baxırdım. Onun işdən qayıtdığı saatlar idi. Birdən darvazanın necə açılıb-örtüldüyünü eşitdim. Açıq qapının arasından sivişib pilləkənlərdən enməyə başladım. 12-13 yaşlarında qıvrımsaçlı bir oğlan gülə-gülə üstümə gəlirdi. Ürəyim tez-tez döyünməyə başladı. Üzümü çevirib təzədən yuxarı qaçmağa başladım. O, ikiəlli quyruğumdan yapışıb dartdı:

– Tutdum səni!

Nə qədər çırpınsam da, azad ola bilmirdim. Yüngülcə zingildədim.

– Burax onu, burax! – deyə balaca qız ağlamsındı.

Mətbəxdən ananın səsi gəldi:

– Yatmaq vaxtıdır, qalxın otağa. İti isə həyətə çıxarın. Evdə olmaz, onun yeri həyətdir.

Kişi məni əlinə alıb həyətə, düz qapının ağzına qoydu. Evin qapısı üzümə bağlandı.

Bundan sonra mənim evim həyətdə taxtaların arası oldu. Məni evə buraxmırdılar. Balaca qız bəzən oynamaq üçün həyətə çıxırdı. Oğlan evdə olmadığı müddətdə özümü daha rahat hiss edirdim. O, ilk fürsətdə mənim quyruğumu, ya da qulağımı dartırdı.

Bir gün həyətdə mürgüləyirdim. Qadın və kişi günortadan evdən çıxmışdılar. İçəridən uşaqların səsi gəlirdi. Səs-küylə oyun oynayırdılar. Qulaqlarımı səs gələn tərəfə şəklədim. Sonra qapı açıldı, onlar həyətə düşdülər. Oğlan məni görcək bic-bic güldü:

– Gəl iti içəri salaq.

– Evə? Ana hirslənəcək axı, – deyə qız mızıldandı.

– Haradan biləcək? Demərik ona.

Qız bir az fikirləşdi, sonra qapını açıb məni səslədi. Evə girmək fikri heç xoşuma gəlməmişdi. Arxa-arxaya getməyə başladım. Oğlan boğazımdakı ipdən yapışıb məni içəri dartdı. Düz iş görmədiyimi hiss edirdim. İçəri daxil olub elə orada – qapının ağzındaca oturdum. Qulaqlarımı salladım. Qız məni sığalladı:

– Qorxma, bu bizim sirrimizdir.