– Hə, gözəlim, bir məharətini göstər görüm! – cənab Qordon belə deyib məni ruhlandırmağa çalışdı, hətta qamçı ilə yüngülcə vurdu da...

Lakin elə bil hansısa qüvvə məni tutub saxlayır, yerimdən tərpənməyə qoymurdu. Sahibim məni yenidən, özü də bu dəfə möhkəm qamçıladı. Di gəl, yenə də yerimdən tərpənmədim.

– Bəlkə, ona nəsə olub, ser? – Con faytondan düşüb məni diqqətlə nəzərdən keçirdi, yüyənimdən tutub qabağa çəkməyə çalışdı. Mən isə var gücümlə müqavimət göstərir, körpüdən keçə bilməyəcəyimi anlatmağa çalışırdım.

Elə bu vaxt çayın digər sahilindəki gözətçi əlindəki fənəri yelləyərək qışqırdı:

– Dayanın! Dayanın! Qabağa gəlməyin!

– Orda nə baş verib? – cənab Qordon ucadan soruşdu.

– Sel körpünü dağıdır, bir az da qabağa gəlsəniz, sel sizi aparacaq.

– İşə bax, adamın inanmağı gəlmir! – sahibim dedi.

Con isə mənə doğru əyilib təşəkkür elədi:

– Çox sağ ol, Qara İnci, sayəndə ölümdən qayıtdıq!

Biz geri dönüb çayboyu uzanan başqa yola çıxdıq.

– Qara İnci sözümə qulaq assaydı, indi o dünyadaydıq. Bilirsən, Con, insanlar şüurlu varlıqlardır, ona görə də başlarına gələn, yaxud gələ biləcək hər şeyi dərk edirlər. Heyvanlar isə güclü intuisiyaya sahibdirlər, öz qüvvətli fəhmləri, hissetmə qabiliyyətləri sayəsində istənilən təhlükə anında özlərini də, sahiblərini də xilas eləməyi bacarırlar. Bir qədər əvvəl Qara İnci bunu sübut etdi!

– Eh, ser, – Con ah çəkərək dilləndi, – insanlar atlara, itlərə, pişiklərə qarşı daha diqqətli, şəfqətli davransaydılar, dünyada hər şey daha yaxşı olardı!