Layihələr
I YARIMİL

Fariz hiss etdi ki, “Hə” desə, dostu ona lap qəhrəman kimi baxar. Amma yalan danışmadı.

– Görməmişəm, belə deyirlər.

Canavar söhbəti Vüqarı oyundan tamam ayırdı.

– Bəs gündüzlər canavarlar harada olurlar?

– Yuvalarında.

– Yuvaları harada olur?

– Meşədə.

– Biz indi meşəyə getsək, canavara rast gələrik?

– Nə biləsən, yuvaları haradadır...

– Onlar gündüzlər heç çıxmırlar?

– Çıxırlar. Ancaq çox vaxt gecələr gəzirlər.

– Gəl meşəyə gedək, – deyə Vüqar təklif etdi.

Fariz razılaşdı:

– Gedək.

Uşaqlar söhbət edə-edə, hərdənbir dayana-dayana nə qədər yol getdiklərini bilmədilər. Bir də özlərini meşədə gördülər. Vüqar yan-yörəyə boylandı. Elə bil meşədə gecə idi. Səssizlikdən qulaq batırdı. Quşlar hərdən səs salırdılar: “Qığğ... Qığğ”...

Vüqarın gözü dörd olmuşdu. Hər yana maraqla baxırdı. Çünki ömründə bu cür mənzərə görməmişdi. Bilmirdi ki, təbiətin belə qəribə yerləri var.

– Burada həmişə gecə olur? – deyə Vüqar işıq üçün, aydınlıq üçün darıxmış kimi yoldaşından soruşdu.

Fariz belini bir ağacın gövdəsinə söykəyib ayağını ayağının üstünə qoydu. Gülümsündü. Hərəkəti ilə, baxışları ilə dedi ki, sən belə adi şeyləri bilmirsən.

– Gecə nə üçün olur, qaqaş, – dedi. – Üzünü yuxarı tutdu. – Bax, gündüzdür.

– Hanı, hanı? – deyə Vüqar əllərini meşənin qatı kölgəliyində oynatdı.

Fariz şən-şən güldü:

– Sən nə gəzirsən?

– Günəşi!

Fariz dayandığı yerdən tərpəndi, yenə başını yuxarı tutub başları üstə çətir kimi açılmış yarpaqların arasından günəşə boylandı:

– Odur, qaqaş. Bax, günəş odur.

Vüqar üzü günəşə sarı əllərini ağzına aparıb ucadan səsləndi:

– Haradasan, Gü...nəş? – Belə deyib ağacların arasında o yan-bu yana qaçdı. Yuxarıda yarpaqlar astaca-astaca tərpəndikcə aralarında lap azacıq işıq süzülürdü...