###### bölmə 4

MƏNƏVİ DƏYƏRLƏR, YAŞAYAN HİKMƏTLƏR

– Get gəz, ancaq dənizin üzünə çıxanda Balıqudandan özünü gözlə. Onun heç nədən qorxusu yoxdur. Hər gün dörd-beş balıq yeyir.

Balaca Qara Balıq balıq sürüsündən ayrılıb üzməyə başladı. Az sonra dənizin üzünə çıxdı. Günəşli bir gün idi. Balaca Qara Balıq günəşin hərarətini belində hiss edərək ləzzət alırdı. Böyük bir sevinc içində ətrafı seyr edir və fikirləşirdi: “Ölüm hər an məni yaxalaya bilər. Ancaq mən bacardıqca çox yaşamalı, ölümdən qaçmalıyam. Əlbəttə, ölümlə də qarşılaşa bilərəm. Əsas odur ki, mənim həyatım və ya ölümüm başqalarının həyatına necə təsir göstərəcək”.

Balaca Qara Balıq fikir və düşüncələrini sona çatdıra bilmədi.

Balıqudan gəlib uzun dimdikləri ilə onu yaxaladı. O nə qədər çabalasa da, dimdiklərdən xilas ola bilmədi. Balıqudan onun belini yekə dimdikləri ilə elə sıxırdı ki, az qala canı çıxacaqdı.

Balaca Qara Balıq fikirləşdi ki, Balıqudan onu tez udsa,

mədəsindəki rütubət üzündən bir az diri qala bilər. Buna görə Balıqudana dedi:

– Niyə məni diri-diri udmursan? Mən o balıqlardanam ki, öldükdən sonra bədənləri zəhərə dönür.

Balıqudan heç nə deməyib fikrə getdi, öz-özünə dedi:

– Ay hoqqabaz, istəyirsən, məni söhbətə tutub ağzımdan çıxıb qaçasan?

Sahil uzaqdan görünür və naqqa sahilə tərəf gedirdi. Balaca Qara Balıq fikirləşdi ki, sahilə çatanda onun işi bitəcək. Balıqudana dedi:

– Bilirəm, məni balalarına yedirtmək üçün aparırsan. Ancaq mən sahilə çıxdıqdan sonra öləcəyəm, bədənim başdan-ayağa zəhər olacaqdır. Balalarına yazığın gəlmir?

Balıqudan düşündü: “Ehtiyatlı olmaq yaxşı şeydır. Bunu özüm yeyərəm, balalarıma başqa balıq ovlaram... Ancaq baxım görüm məni aldatmır ki”.

Balıqudan Balaca Qara Balığın tərpənmədiyini görüb öz-özünə dedi:

– Doğrudanmı, öldü? Vay-vay, artıq özüm də yeyə bilməyəcəyəm. Bu qədər dadlı balığı nahaq əldən çıxardım.