###### bölmə 3

YURD SEVGİSİ, QƏHRƏMANLIQ SƏHİFƏLƏRİ

Son günlər yüksək rütbəli zabitlərin hərbi hissəni ziyarət etməsi, müxtəlif tapşırıqların verilməsi tezliklə nəyinsə başlanacağına işarə idi. Bunu bütün şəxsi heyət anlayırdı...

***

Sentyabrın sərin mehi yayın nəfəs kəsən istisini xeyli yumşaltmışdı. Təkəmseyrək görünən ağacların bəzisi sarı sırğalarını qulağından assa da, bəziləri zümrüd donunu dəyişməyə tələsmirdi. Aramla əsən külək budağından qopan xəzəlləri səngərə tərəf qovanda İlqarın yadına xəzanı vaxtsız gələn öz bağları düşürdü. Özü də bilmədən ünvanı bəlli olmayan suallar verirdi: “Buna nə vaxt son qoyulacaq?”, “İntiqam anı nə vaxt yetişəcək?” Belə anlarda o, dərindən köks ötürür, bəzən hissə qapılsa da, doğma torpaqlara qayıdacaqlarına inanırdı...

– Cənab leytenant, sizi gözləyirlər! – yaxınlaşan əsgərin səsi İlqarı düşüncələrdən ayırdı. O, tələsik səngər boyu irəlilədi. Təpənin ayağında rəngi torpaqdan seçilməyən bir maşın onu gözləyirdi. Yarım saatdan sonra o, briqada komandirinin yanındaydı. Komandirlə söhbəti çox qısa oldu.

– Kəndinizin yerləşdiyi ərazini, qonşu kəndləri xatırlayırsanmı? Kəndinizdən Araz çayına qədər məsafə neçə kilometr olar?

O yerlər hər gün İlqarın gözləri qarşısında canlanırdı. İndi sanki oraları görürmüş kimi, hər şeyi yerli-yataqlı danışmağa başladı. Kəndlərin adını, rayon mərkəzinə gedən yolları bir-bir xatırlatdı. Leytenant danışdıqca qarşısındakı xəritəyə, kəşfiyyatın hesabatlarına diqqətlə baxan komandir eşitdiyi məlumatların dəqiqliyinə heyrətlənirdi... O, sonda gülümsər baxışlarla zabiti süzüb razılıq əlaməti olaraq başını tərpətdi...

Tələsmədən stuldan qalxan briqada komandiri əlindəki qovluğu dəmir seyfə qoyub İlqara tərəf çevrildi, indi onun üz-gözündən mehribanlıq yağırdı:

– Növbətçinin yanında ol, arxanca gələcəklər, tankçıların səninlə söhbəti var, – dedi.

İlqar hərbi qaydada təzim edib qapıdan çıxdı. İşıqları yanıb-sönən iri bir cihazın qarşısında oturan növbətçi əli ilə küncdəki stulu göstərdi, bu, “otur, gözlə” demək idi. Həyəcandan İlqarın ürəyi çırpınır, gicgah damarları şiddətlə atırdı. Fikirlər beynində bir-birini qovurdu: “Bəli, zaman yetişib. İntiqam, qisas alacağımız gün yaxındadır... Görünür, o yerləri görmək qismətimdə varmış...”

***

Gözəl sentyabr səhəri açılmışdı. Göyün üzü tərtəmiz, hava səriniydi. Amma bütün bunları duyan yoxuydu. Uzaqvuran topların