Səfdər dayı ucadan şirin dillə:

– Səni kim bu hala salıb? – dedi.

Heyvanın bütün bədəni titrəyirdi, görünür, bərk qorxmuşdu. Meşəbəyi onun qarşısında diz çökdü, başına, qulaqlarına sığal çəkdi: “Hə, səni anandan, süründən ayırıb bura gətiriblər”, – dedi. Bala ceyran məsum baxışları ilə onu süzür, hərdən üzünü, başını əllərinə sürtürdü...

Onun sağalması xeyli çəkdi. Ayaq üstdə dayananda isə həyətdə gəzib dolanmağa başladı. Kənd uşaqları hər gün onu görməyə gəlir, çəkinməyən, qorxmayan bala ceyranla oynamağı sevirdilər. Ceyranı qoruğa verəndə uşaqlar məyus olsalar da, etiraz edən olmadı...

İllər isə bir-birini qovurdu. Səfdər bir də gördü ki, uşaqlar, gənclər

onun adına “dayı” kəlməsini də əlavə edirlər. O bu illərin necə gəlib-keçdiyini bilməmişdi. Bildiyi o idi ki, bu illərin qazancı böyüklükiçikli kənd adamlarının hörməti, ehtiramıdır. Qəlbində bununla bağlı xoş hisslər oyadan o qədər xatirə vardı ki...
SÖZLƏR
TANIŞ-
DIRMI?

- dürlü
- pünhan
- əsrarəngiz
- ruzigar
- zümrüd (libas)
- məngənə (məngənəsində)
- manşırlamaq
- məşvərət (məsləhət-məşvərət)
- məsum
- məyus