Səs meşəni başına götürdü: – Ho... Ho... Ho!..

Tüfəngli kişi kolların arasından çıxıb hirslə uşaqların ardınca qaçdı:

– Ayə, köpək uşağı, niyə mane olursunuz?! Yaxşı, əlimə keçərsiniz!

Uşaqlar yüyürüb xeyli aralıda dayandılar. Kişi də üzüaşağı harasa getdi. Bu zaman Fariz üzünü Vüqara tutub:

– Sənin işin yoxdur. Kişi pusqu yerinə çatana qədər mən gedib cüyür balasını açıb buraxacağam.

– Mən də səninlə gedirəm.

Uşaqlar çökəkaşağı ağacların ardına sinə-sinə gedib cüyür balasının bağlandığı yerin yaxınlığına çatdılar.

Fariz Vüqarın çiynindən basdı:

– Aşağı yat!

Uşaqlar xəzəlliyə uzandılar. Sonra xeyli süründülər. Birdən Fariz başını qaldırıb həmin kişini gördü.

– Vüqar, sən geri qayıt.

– Niyə?

– Qayıt bayaqkı yerə... Yenə başla qışqırmağa. Bu zaman kişi səsə qaçacaq... Onda mən cüyür balasını açıb buraxaram.

– Oldu! – deyə Vüqar xeyli geri süründü.

Sonra qışqırmağa başladı:

– Ho... Ho... Ho... Ho!..

Fariz başını qaldırıb qabağa baxdı. Gördü ki, kişi qışqırtı gələn tərəfə qaçır. Fariz onun hirsləndiyini duydu. Gözünə heç nə görünmür, özünü kötüyə, ağaca, şax-şəvələ vura-vura qaçırdı. Fariz yoldaşına görə narahat oldu. Kişi onu tutsa, hökmən döyəcək. Birdən necə oldusa, kişinin ayağı bir oduna ilişib yıxıldı. Fariz fürsəti əldən vermədi, qaçıb cüyür balasını açıb buraxdı, sonra da yoldaşını səslədi.

Səhəri gün onlar yenə yaşıl dağın döşündə dayanmışdılar. Yenə ucadan səslənirdilər. Yarışırdılar ki, kimin səsi daha uzaqlara gedəcək...