Layihələr
I YARIMİL
Mikayıl Rzaquluzadə
TƏZƏ ŞƏHƏR ˗ KÖHNƏ ŞƏHƏR
(hekayə)

Altaygil təzə evə köçmüşdülər. Təzə ev Bakıda, Dağüstü parkın yaxınlığında idi. Maşın qapıda duran kimi Altay atası ilə beşinci mərtəbəyə çıxdı. Atası qapını açanda o, küçə balkonuna qaçdı. Balkonda geniş bir nəfəs aldı:

– Oh, nə gözəldir!..

Doğrudan da, bura gözəl idi.

Gömgöy dəniz payız günəşinin altında par-par parıldayırdı. Uzaqda cərgə-cərgə dəniz buruqları, nəhəng ağ gəmilər, yelkənli qayıqlar, yaxında Dağüstü parkın meşə kimi sıx yaşıl ağacları, şəbəkəli televiziya qülləsi, ağacların arasında qəşəng binalar, funikulyor stansiyası, aşağıda dənizkənarı park ˗ bulvar, küçələr, evlər, rəngbərəng trolleybuslar, maşınlar...

Altay elə bil quş kimi göydə uçurdu. O, bir də geniş nəfəs aldı və bərkdən səsləndi:

– Atacan, gör nə qəşəngdir!..

Ancaq atası orada yox idi. O, aşağı düşmüş, şeyləri daşımağa kömək edirdi. Altay da şirin yuxudan ayılan adam kimi özünə gəlib aşağı boylandı. Qapıda avadanlığı boşaldan maşını görüb o da köməyə getdi...

***

Üç gün keçmişdi. Altay bu təzə, işıqlı, yaraşıqlı mənzili çox sevirdi. Bura köçdüklərinə çox sevinirdi. Küçə balkonuna çıxıb dənizə, parklara, şəhərə tamaşa etməkdən doymurdu. Amma hərdənbir darıxırdı da...

Burada təzə qonşuların uşaqları ilə hələ yaxşı tanış olmamışdı. Öz əvvəlki məhəllə yoldaşları yadına düşür, onlarla görüşmək, oynamaq istəyirdi. Altayın ən yaxın yoldaşlarından biri Aydın idi. Onlar İçərişəhərdə yaxın qonşu idilər. Evləri üzbəüz idi. Amma küçə o qədər dar idi ki, üzbəüz pəncərədən bir-biri ilə söhbət edər, əllərini uzadıb bir-birinə kitab-dəftər verib-alardılar.

Onlar bir yerdə böyümüşdülər. Üç il idi ki, bir məktəbdə, bir sinifdə oxuyur, bir partada otururdular. Dərslərini də bir yerdə hazırlayır, bir yerdə futbol oynayırdılar. Altay komandanın hücumçusu, Aydın isə qapıçısı idi...