Layihələr
I YARIMİL
Namiq Abdullayev
NAZİM
(hekayə)

Səhər çoxdan açılmışdı. Nazim oyanıb yatağında qurdalandı. Yenə də yatmaq istədi. Gözlərini yumdu, ancaq yata bilmədi. Durmaq lazım idi. O, paltarlarına baxdı. Şalvarı stulun üstündə idi. Köynəyi isə yerə düşmüşdü. Ayaqqabısının bir tayı qapının ağzında idi. O biri tayı isə görünmürdü. Corabları da yox idi.

Nazimin geyinməkdən heç xoşu gəlmirdi. Əvvəllər onu anası geyindirirdi. Sonra Nazim böyüdü. Bir gün anası ona dedi:

– Nazim, daha böyük oğlansan. İndi özün geyinməlisən.

Nazim isə bunu bacarmırdı. Çox vaxt köynəyini tərsinə geyinirdi. Şalvarının çiyin bağlarını bağlaya bilmirdi. Ayaqqabısının qaytanları da düyün düşür, ya da tez-tez açılırdı.

Nazim qalxıb yerində oturdu. Onun ürəyindən belə bir fikir keçdi: “Nə olaydı, mən geyinmək istəyəndə paltarlar özü gəlib əynimə geyiləydi”.

Birdən şalvar ilə köynək Nazimin üstünə atıldı. Corablar və ayaqqabılar da hərəsi bir yandan çıxıb atıla-atıla ona tərəf gəlməyə başladı. Nazim yamanca qorxdu. Çarpayının bir küncünə sıxıldı. Ancaq bir də baxıb gördü ki, paltarlar artıq onun əynindədir. O, əvvəlcə təəccüb etdi. Sonra isə sevindi, yataqdan yerə tullandı. Yuyunmağa getdi. Əlini uzadıb suyu açmaq istədi. Ancaq su özü axmağa başladı. Sabun öz yerindən qalxıb onun üzünü, boynunu və qulaqlarını sabunladı. Su da sabuna qarışdı. Bir neçə dəqiqədən sonra Nazim tərtəmiz bir oğlan oldu. O, yemək otağına gəldi.

Anası onun üçün bir fincan süd tökdü. Nazim südü içmək istəyəndə fincan özü qalxıb onun ağzına yaxınlaşdı. Nazim ağzını açdı. Əvvəlcə süd, sonra yağ yaxması, sonra da...

Ancaq isti süd Nazimin ağzını yandırdı. Bu heç onun xoşuna gəlmədi. “Özüm içsəydim, soyudardım”, – deyə düşündü.

Nazim küçəyə çıxdı. Mağazanın qabağında böyük yük maşını dayanmışdı. Sürücü hara isə getmişdi. Nazim çıxıb sürücünün yerində oturdu. O elə balaca idi ki, heç maşının pəncərəsindən də görünmürdü. Nazim sükandan yapışıb oturacaqda yırğalanır və fikirləşirdi ki: “Kaş mən də maşın sürə biləydim!” Birdən motor gurladı. Maşın hərəkət etməyə başladı. Küçədə hamı maşının qabağından qaçdı. Adamlar qışqırdılar.

Nazim bunu görüb maşından yerə atıldı, qaçmağa üz qoydu. Elə qorxmuşdu ki, dizləri əsirdi. Geri dönüb baxanda gördü ki, adamlar