Ağacları tanımaqda, onlara qulluq etməkdə də Səfdər dayıya çatan olmazdı. Hansı ağaca baxsa, onun yaşı, nə qədər ömür sürəcəyi barədə xəbər verirdi. Qurumaq təhlükəsi yaranan çoxlu palıd, şam, küknar, fıstıq... Səfdər dayının sayəsində həyata qayıtmışdı. Yalan-gerçək deyirdilər ki, onu bir neçə dəfə məsləhət üçün Bakıya – təbii sərvətlərlə bağlı idarələrə dəvət ediblərmiş...

Səfdər dayı meşəni çox sevirdi, ruzigarın hansı çağı olur-olsun, meşə hər zaman onun üçün doyulmaz bir aləm idi. Deyirdi ki, meşə kənardan, çöldən baxanda adi görünür, dərinliyinə getdinmi, başaçılmaz, zəngin bir dünya ilə üz-üzə gəlirsən. Min dürlü ağacın, otun, çiçəyin, quşun, kəpənəyin... hər birinin öz yeri, öz həyatı var burada. Ora-bura calanıb burula-burula ağaclıqlarda, kolluqlarda gözdən itən sirli cığırlar elə bil insanın xəyalını da özü ilə pünhan yerlərə çəkib aparır meşədə... Qışda ağ dona bürünüb sükuta dalanda da əsrarəngiz olur meşə, yazın zümrüd libasını geyinib cəh-cəh vuranda da...

Bircə güclü külək qopanda Səfdər dayının qanı möhkəmcə qaralırdı. Belə günlərdə o, bir yerdə qərar tutmur, şər qarışan vaxt da olsa, meşəyə getməkdən özünü güclə saxlayırdı. Ərinin xasiyyətini yaxşı bilən Zeynəb ona toxtaqlıq verərdi:

– Bir rahat olsana, dünyanın axırıdır bəyəm? Ağacdır də... biri sınacaqsa, biri də bitəcək...

Ertəsi günü səhərin gözü açılmamış qaranəfəs özünü meşəyə çatdırardı. Vay o gündən ki, sınmış və ya kökündən qopub yana aşmış ağac görəydi... Əməlli-başlı dilxor olurdu. Əvvəl bir müddət həmin yerə yaxın düşə bilmirdi... yaralanmış, zədə almış canlı sayırdı belə ağacları. Xeyli sonralar iti dəhrə, balta ilə o ağacların qol-budaqlarını kəsir, səliqə ilə bir kənara yığır, ürəyində gileylənirdi də: “İndi bura yetim görünəcək, çılpaq qalacaq, bax görüm, necə baxırsan, ürək lazımdır buna dözsün”. Ta fevral ayına kimi Səfdər dayı həmin yerdən uzaq gəzməyə çalışardı. O, günləri saya-saya bu ayı gözləyərdi. Havanın sərt, yumşaq olmasına baxmazdı, çoxdan manşırladığı, bir-birinə sıx bitmiş körpə ağacları çıxarıb çılpaq talada basdırmayınca rahatlıq tapmazdı...

Yaşı əllini keçən Səfdər dayının meşəbəyi olmasının qəribə bir tarixçəsi vardı. Çox uzaqlarda – Kamçatkada hərbi xidmətdən qayıtdıqdan sonra Səfdər Gəncə şəhərində texnikum bitirir. Elə həmin il də fermada işə düzəlib zootexnik kimi çalışmağa başlayır. Çox çəkmir ki, gənc Səfdərin adı işgüzar, fərasətli təsərrüfatçı kimi dillərə düşür. Ətraf kəndlərdən də ondan kömək istəyənlərin sayı günbəgün çoxalır. İllərin birində mal-qaraya azar düşməsi isə Səfdərin istedadlı baytar olduğunu təsdiq edir.

Həmin il camaatın qaramalı səbəbi bilinməyən xəstəlik üzündən köpür, ikicə günün içində ölürdü. Bakıdan gələnlərin gətirdikləri

- Səfdər dayı meşəni
  çox sevirdi, ruzigarın
  hansı çağı olur-olsun,
  meşə hər zaman
  onun üçün doyulmaz
  bir aləm idi”
  cümləsindəki fikri
  necə başa düşdünüz?
- Səfdər dayı meşənin
  gözəlliyini, “zəngin
  dünyasını” necə
  təsvir edir?
- Meşəyə dəymiş zərər
  Səfdər dayıya necə
  təsir edir? Bu zərərin
  aradan qalxması
  üçün o hansı
  tədbirlərə əl atır?
- Zootexnik kimi
  fəaliyyəti gənc Səfdər
  haqqında hansı
  təəssürat yaradır?