O, bir daha əmin olmaq üçün Balaca Qara Balığa səslənmək istədi:

– Hey, kiçik balıq, bir azcıq canın varmı səni yeyim, yoxsa ölmüsən?

Ancaq sözünü bitirə bilmədi. Ağzı açılar-açılmaz Balaca Qara Balıq özünü dənizə atdı. Balıqudan gördü ki, Balaca Qara Balıq onu aldadıb. Onun arxasına düşüb təqib etməyə başladı.

Balaca Qara Balıq özünü qurtulmuş sanırdı, ancaq Balıqudan ildırım sürəti ilə onun arxasınca suya baş vurdu, aman verməyib balığı yenidən uddu.

Bu elə sürətlə baş verdi ki, Balaca Qara Balıq bir xeyli vaxt başına nə gəldiyini hiss etmədi.

Bircə onu hiss etdi ki, hər yer rütubətli və qaranlıqdır. Elə ki gözləri qaranlığa alışdı, bir küncə sıxılıb ağlayan, anasını çağıran bir Rizə Balıq gördü. Yaxınlaşıb ona nəsihət verdi:

– Mən Balıqudanı öldürüb bütün balıqları təhlükədən qurtarmaq istəyirəm. Ancaq mənim işlərimə qarışmamaq, əl-ayağıma dolaşmamaq üçün əvvəlcə səni buradan xilas etməliyəm.

– Sən özün ölüm ayağındasan. Balıqudanı necə öldürəcəksən?

Balaca Qara Balıq xəncəri göstərib dedi:

– Bu xəncərlə onun qarnını cıracağam. İndi diqqətlə məni dinlə. Mən Balıqudanın qarnında o tərəf-bu tərəfə hərəkət edəcəyəm. Bu zaman o məni məsxərəyə qoyub gülməyə başlayacaq. Dimdiklərini aralayıb gülməyə başlayanda cəld özünü bayıra at.

– Bəs sən?

– Mənim fikrimi çəkmə. Bu qəddarı öldürməmiş burdan çıxmayacağam.

Balaca Qara Balıq bu sözləri dedikdən sonra naqqanın qarnında o tərəf-bu tərəfə var-gəl eləməyə başladı. Balıqudan dimdiklərini aralayıb gülməyə başladı. Rizə Balıq özünü bayıra atdı və dənizə düşdü. Çox gözlədi, xilaskarından xəbər çıxmadı. Bir də gördü ki, Balıqudan göydə mayallaq vurub fəryad qoparır. Nəhayət, o, şappıltı ilə suya düşdü, bir qədər çabalayandan sonra canı çıxdı. Ancaq Balaca Qara Balıqdan yenə də xəbər çıxmadı və indiyə qədər də bir səs-soraq yoxdur”.

Burada Qoca Balıq nağılını bitirdi. Üzünü on bir min doqquz yüz doxsan doqquz nəvə-nəticəsinə tutub dedi:

– Daha yatmaq vaxtıdır, balalarım, gedin yatın.

Nəvə-nəticələri ondan soruşdular:

– Nənəcan, axı sən Balaca Qara Balığın başına sonra nə gəldiyini demədin?

– Övladlarım, o da qalsın gələn gecəyə. İndi isə gedib yatın. Gecəniz xeyrə qalsın!

- On bir min doqquz
  yüz doxsan doqquz
  nəvə-nəticə nənənin
  nağılını necə
  qarşılayır? Onların
  nənədən xahişi nə
  olur?
- Hekayənin sonuncu
  cümləsi – “Balaca Qızıl
  Balıq isə nə qədər
  çalışdısa, yata bilmədi.
  Sübhədək dəniz
  barədə fikirləşdi…”
  diqqətinizi cəlb
  etdimi? Sizcə, onu
  narahat edən nə idi?