Layihələr
II YARIMİL
Beləliklə, o, tanımadığı adamı həyətə buraxmırdı. Küçüyün bu hərəkətləri anasını bərk əsəbiləşdirirdi. O, tez-tez tanımadığı adamların köməyinə qaçmalı olurdu.

Bu hadisədən sonra anası artıq qərara gəldi ki, onu həyətdən çıxarsın. Həyət qapısı küçüyün üzünə həmişəlik bağlandı. O, həyətə daxil ola bilməsə də, həyətdən uzağa gedə bilmirdi. Onu həmişə bağlı həyət qapısının ağzında görürdülər.

Bir gün qəribə bir hadisə oldu. Anasının qədim, çox qədim bir xalçası vardı. Xalçadan başı çıxanlar deyirdilər ki, o xalça on yeddinci əsrdə toxunulub. Buna görə də anası onu həmişə sandıqda saxlardı. Xalçanın tərifi bütün qohum-qonşuya yayılmışdı. Havalar bərk isti keçdiyindən anası xalçanı ara-sıra sandıqdan çıxarıb günə verirdi. Necə olmuşdusa, bir nəfərin gözü xalçaya düşmüşdü. Çox gözlədikdən sonra bir gün fürsət tapıb onu oğurlayır. O, həyət qapısından çıxarkən ətrafda gəzişən küçük onu görür və dərhal arxasınca düşüb qovur. Oğru bir neçə tin uzaqlaşa bilir, küçük isə onun ətəyindən tutub buraxmır. Aralarında savaş başlayır. Oğru yerdən tapdığı daş parçası ilə iti ayağından zədələyir, lakin özü aradan çıxa bilmir. Bu savaşı görən camaat köməyə çatır və oğru xalçadan əl çəkib canını qurtarır. Polisə xəbər çatır.

Bu əhvalatdan sonra polis nəfərləri itin kimin olduğunu öyrənməyə başlayırlar. Nazim polisə çağırılır. Ayağı sarınmış it onu görən kimi sınmış ayağı ilə ona tərəf sürünür və zingildəyir. Nazim gözləri yaşarmış halda onu qucağına alıb tumarlayır. Polis idarəsində olanların hamısı kövrəlir. Nazim onları başa salır ki, nəinki it, hətta xalça da onlarındır. Və bütün əhvalatı axıradək onlara danışır.