Layihələr
II YARIMİL
Zeynal Xəlil
DAĞ MEHİ
Dağ başından meh əsdi...
Aşdı təpə, keçdi düz,
Əsdi arana sarı.
Dağda otu dindirdi,
Meşədə yarpaqları...
– Ey dağ mehi, – dedim, – sən,
Səhər-səhər bu sayaq,
Hara əsib gedirsən?
Titrədib qanadını
Meh dayandı bu ara,
Ürəyində göynədi
Sanki ağır bir yara.
Dedi: – Bizim dağlara
Dünən gələndə duman,
Qılınc çəkib cəbhəyə
Getdi bir gənc qəhrəman.
Alışıb döyüşlərdə
Bir şam kimi söndü o.
Sonra orda, aranda,
Böyük bir meydançada
Tunc heykələ döndü o!
O vaxtdan bu dağlara
Hər il gələndə bahar,
Əriyəndə düzlərdə,
Yamaclarda hər il qar
Çırpıb qanadlarımı
Mən heykəlin daşına,
Dolanıram hər səhər
O igidin başına...
Açanda qızıl günəş
Hər gün orda çətrini,
Aparıram mən ona
Bu dağların ətrini.
Unutmayıb çiçəklər,
Sərin sular heç onu.
Unutmayıb dağların
O qəhrəman oğlunu...