###### bölmə 4

MƏNƏVİ DƏYƏRLƏR, YAŞAYAN HİKMƏTLƏR
Bizim bala qurdcığaz hey döşünə döyürdü,
Qabil şəxsiyyət kimi hey özünü öyürdü.
Deyirdi: “Çox gərəkli varlığam ki, belə mən,
Allah məni qurtardı qəbr içində ölümdən”.
Qurda yaxın bir İlbiz sıxılıb daxmasına,
Ətrafı seyr edirdi. Qurd onun baxmasına –
Nəzər salıb fəxr ilə bağırdı: “Ey, bura bax,
Gör mən necə qoçağam”. O, bir az da qalxaraq,
Alma üstə dikəldi, dedi: “Minarəyəm mən,
Yaxın gəl, ta sayəmdə qorunasan küləkdən”.
Lakin İlbiz sıxıldı etibarlı qınına,
Dinməyib altdan-altdan baxdı heyrətlə ona.
Birdən külək başqa bir güclə əsdi, çoxaldı,
Ağacdan yer üstünə böyük bir alma saldı.
Alma düşdü dos-doğru məğrur Qurdun başına,
Bu qoçağı döndərdi dərhal xəmir aşına.
Hava sakitləşəndə İlbiz çıxdı yuvadan,
Gördü əzilmiş səfeh, təkəbbürlü pəhləvan.
İlbiz ahəstə dedi: “Budur şöhrətin sonu,
Yersiz öyünmək, qürur məhv etdi axır onu”.
İnanın bu İlbizə, bir hikmət söyləyim mən,
Öz yurduna sığınmaq yeydir sarsaq ölümdən.

- Salamat qalmış
  Qurdun
  lovğalanmasına,
  döşünə döyməsinə
  necə baxırsınız? Buna
  onun haqqı varmı? Nə
  üçün?
- O, salamat qalmağının
  səbəbini nədə görür?
- Sizcə, İlbiz ona nə üçün
  heyrətlə baxırdı?
- İlbizə görə, Qurdun
  ölümünə səbəb nə
  oldu?

SÖZLƏR
TANIŞ-
DIRMI?

- nagəhan
- nalə
- ahəstə
- qamət
- minarə
- məğrur
- təkəbbür
- qürur
- hikmət
- yey