Layihələr
I YARIMİL
Aqniya Lvovna Barto
NEÇƏ GÜNDÜ...
Neçə gündü xəstəyəm,
Ürəyimi üzür qəm.
Uzanmışam yataqda, –
Qalmışam dar ayaqda.
Dostlara mat qalmışam.
Gəlib biri baş çəkmir
Mənə bir səhər-axşam.
Eh, oğlanlar, oğlanlar...
Nə olaydı, biləydim,
İndi hardadır onlar.
Görəydim, yay tətilini
Onlar necə keçirir.
Nə işlə məşğuldurlar,
Əhvalları necədir.
Bəlkə, hardasa mənsiz
Futbol oynayır onlar?!
Sizi belə bilməzdim,
Eh, oğlanlar, oğlanlar...
Mənsə burda xəstəyəm,
Ürəyimi üzür qəm.
Gözüm qalıb qapıda,
Eh, onu kim açacaq?!
Hansı dost üz-gözündən
Üstümə nur saçacaq?!
Bu təkliyin əlindən
Tamam bezar olmuşam.
Üç-dörd günün içində
Çiçək kimi solmuşam.
Sən mənim günümə bax,
Nə gələn var, nə gedən;
Dostlarımdan yamanca
İnciyib küsmüşəm mən.
Elə bu dəm qapımız
Açılır, nə görürəm, –
Qızlar girir içəri,
Gülür gözümdə aləm.
Qayğı ilə deyirlər:
– Yatmaq olmaz bu qədər.
Bəsdi xəstələndiyin.
Bax, bu səninçin alma,
Bu, moruq mürəbbəsi,
Bu da meyvə şirəsi.
Ye-iç, sağal, dərsə gəl,
Yoxsa olarsan tənbəl!
Sonra verib səs-səsə
Şən nəğmə oxuyurlar.
Sanki xoş sözləriylə
Canımdakı ağrını,
Hər acını yuyurlar.
Dünyanın işinə bax,
Mən kimi gözləyirdim,
Gör kimlər gəldi bizə?!
Bir gör kimlər gətirdi
Toy-bayram evimizə?!
Eh, oğlanlar, oğlanlar,
İndi bildim mən, kimin
Ürəyində vəfa var...