İlyas yenə dedi:

– Padşah sağ olsun, yuxu tutmuşdu, qalmışdım qəbrin üstündə.

Padşah əmr elədi ki:

– Aparın, bu məlunu oxlayın.

Amma ox atanları öyrətdi ki, oxu elə atın ki, İlyasa dəyməsin. Çünki bu sirləri öyrənmək istəyirdi.

Bəli, İlyası oxa basdılar. Amma ox İlyasa dəymirdi, boynunun, qoltuğunun altından keçirdi. Padşah gəldi, dedi:

– İlyas, düzün de görüm, gecə haradaydın? Yoxsa bu saat səni asdıraram.

İlyas yenə dedi:

– Padşah sağ olsun, yuxu tutmuşdu, qalmışdım qəbrin üstündə.

Padşahın qəzəbi artdı. Hirs beyninə vurdu, gördü ki, bu, dediyini deyir, əmr elədi:

– Bu saat bunu asın!

Bəli, İlyası dar ağacının altına gətirdilər. Kəndiri boğazına saldılar.

Elə ki istədilər kəndiri çəksinlər, bir də gördülər ki, bir atlı çapa-çapa gəlir. Atlı elə yeyin gəlirdi ki, atın üstündəkini görmək mümkün deyildi. Elə ki dar ağacının altına yetişdi, çapa-çapa yerə bir nar vurub yel kimi getdi. Nar parçalanıb dağıldı.

İlyas dedi:

– Dayanın, deyim.

Bəli, İlyasın boynundan kəndiri açdılar.

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, gedək saraya, bu sirri tək sənə deyəcəyəm.

Padşahla İlyas getdilər saraya. İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, gecə mən filan gözəl qıza qonaq idim, onun ağlına-kamalına, qeyrətinə heyran oldum.

Padşah dedi:

– Yaxşı, o piy məsələsi nə idi ki, sən dedin qəbuldu.

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, xanım o sualnan demək istəyirdi ki, sən məni görməmisən, bilmirsən arığam, kökəm, gözələm, çirkinəm, ağıllıyam, ağılsızam... Onda mən dedim ki, qəbuldu. Yəni hər necə olsan, gözəl də, çirkin də, arıq da, kök də, ağıllı da, ağılsız da, mənə qəbulsan, onda qapını açdılar, məni içəri buraxdılar.

Padşah dedi:

– Yaxşı, o məcməyi məsələsi nə idi?

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, o atlı ki, keçdi, narı vurdu yerə, nar dağıldı, həmin qızdı. Narı yerə vurdu, dedi ki, bu sirr mənimsə qoy açılsın, təki sən ölmə. Odu ki mən də olanları dedim.

Padşah İlyasa pəh-pəh deyib öz yanında oturtdu, dedi: