Nazim pencəyinin ətəklərini araladı. Anası qaraca küçüyü görən kimi əllərini çırpdı.

– Vay, vay. Başdan-ayağa murdar olmusan... Tulla yerə, üst-başıvı yaxşıca çırp. Murdar it balasını da adam belə ürəyinin başına çıxardar? Murdarın biri murdar! Uşağın pencəyini də murdarlamısan.

– O, murdar deyil, yağışın suyu onu yaxşıca yuyub.

– Bunu onlara demək ayıbdır. Gərək pencəyi yuyam. Özün də gir hamamda çim.

Nazim anasının dediyi kimi etdi. Küçüyü köhnə bir dəsmala büküb çarpayısının altına qoydu. Özü də rahat yuxuya getdi. Lakin gecənin bir yarısı əli buz kimi soyuq bir şeyə toxundu.

Məlum oldu ki, küçük yuxarı – çarpayının üstünə qalxmış və Nazimin yorğanının bir küncündə qısılıb yatmışdır. Yaxşı ki anası bundan xəbər tutmamışdı. Tez onu köhnə dəsmalın içinə büküb öz yerinə qoydu.

Ancaq gecədən bir qədər keçmiş indi də bədəninə nə isə dəydi. Küçük onun yorğanının altına qısılmışdı. Anası eşitməsin deyə səsini çıxarmadan onu yorğanın altında gizlətdi. Küçük də dil bilirmiş kimi, səsini çıxarmadan isti yorğanın altında şirin yuxuya getdi. Sübh tezdən oyanıb küçüyü xalata bürüyüb çarpayısının altına qoydu. Bu zaman itin səsini çıxarmadığına sevindi. Anasının hava tam işıqlananda oyanıb ona yaxınlaşdığını gördü. Tez gözlərini yumub özünü yuxululuğa vurdu. Beləliklə, sübh yuxusuna getdi. Hava tamam açılandan sonra küçüyün də yuxuya getdiyini hiss edərək çox sevindi.

Anasının səsində bir mülayimlik hiss etdi. O gülümsəyərək dedi:

– Gör bir necə şirin yuxudadır.

– Ana, yazıq gecənin çox yarısını sel kimi tökən yağışın altında keçirib, gəl bir isti otaqda da belə şirin yatmasın.

Anası otaqdan çıxdıqdan sonra Nazim onu qucağına götürüb yorğanın altında gizlətdi. O, xeyli müddət Nazimin əlini yalayandan sonra gözləri süzüldü və təzədən yuxuya getdi.

Beləliklə, anasından gizlin imkan olduğu zaman onu tumarlayırdı.

Baharın axırı idi. O, küçüyü artıq həmişəlik çarpayısının altında gizlətməyə alışdı. Küçük özü də artıq çarpayının altında yatmağı sevirdi. Sübhün gözü açılan kimi qalxır, Nazimi məktəbə yola salıb geri qayıdırdı.

Havalar isindikcə küçük günün çox vaxtını həyətdə düzəldilmiş talvarın altında keçirirdi. İndi o, ailəyə yaxın adamlarla yad adamları açıq-aydın seçir, gözünə azca yad görünən adamı görərkən hürür və bəzən onun üstünə atılırdı. Onun bu hərəkətləri anasının həm xoşuna gəlir, həm də qəzəbləndirirdi. Bir gün ailənin ən yaxın adamı – Badam adlı paltaryuyan qadın çirkli paltarları boğça bağlayıb apararkən küçük çirkli paltarlardan yapışıb hürə-hürə dartmağa başladı. Arvadın qışqırığına çatan anası ayağından başmağını çıxarıb onu qovdu.