Yolçu qapıya tərəf yönəldi, qapını açdı, küçəyə çıxdı. Qadın qonağın getməsindən fürsət taparaq Kozettaya bir təpik vurdu. Qız acı-acı ağladı.

Qapı açıldı, yolçu göründü, əlində bir az yuxarıda bəhs etdiyimiz və bütün kənd uşaqlarının nəzərini cəlb edən gözəl gəlincik vardı. Gəlinciyi Kozettanın qabağına qoyaraq:

– Al bunu, bu da sənin, – dedi.

Kozetta gözlərini qaldırdı. Yolçunun əlində gəlincik ona tərəf gəldiyini gördü, gözlərini oyuncağa dikdi, lakin bir az sonra yavaş-yavaş geri çəkilib divarın yanındakı stolun altına soxuldu.

Tenardye xanım və qızları büt kimi donub qalmışdılar. Tenardye xanım daşa dönüb gah gəlinciyə, gah da yolçuya mat-mat baxırdı. O, səsini yumşaltmağa çalışaraq:

– Yaxşı, Kozetta, gəlinciyi nə üçün almırsan? – dedi.

Nəhayət, Kozetta gəlinciyə yanaşdı və yavaş bir səslə Tenardyeyə dedi:

– Olarmı, xanım?

– Nə soruşursan? – deyə qadın ona cavab verdi. – Bu sənindir! Bu cənab onu sənə bağışlayır.

– Doğrudanmı, ağa? – deyə Kozetta soruşdu. – Lap gerçəkmi? Bu gəlincik mənimdirmi?

Yolçunun gözləri elə bil yaşarmışdı. O ağlamamaq üçün susur, bir həyəcan dəqiqəsi keçirirdi. Qonaq “gəlinciyi” qızcığaca verdi...