Alı kişi dedi:

– Oğul, Rövşən, birinci at sınaqdan çox yaxşı çıxdı. İkinci at da pis çıxmadı, əmək itirmədi. Ancaq birinci ata çata bilməz. Bu atın tayı-bərabəri tapılmaz. Birinci atın adını Qırat, ikinci atın adını Dürat qoyuram... Qıratın qədrini yaxşı bil, onu candan əziz saxla!

Sonra Alı kişi dedi:

– Oğul, atlar böyüdü. Sınaqdan çıxdı. İndi Həsən xandan qisas almaq vaxtı çatdı. Çək atları yəhərlə, gedib Həsən xanla haqq-hesabımızı çəkək.

...Hələ uşaqlıqda bir gün Rövşən çöldə oynadığı vaxt yerdən bir daş tapmış, onu evə gətirmişdi. Daş balaca idi, amma çox ağır idi. Özü də işım-işım işıldayır, par-par parıldayırdı.

Alı kişi daşı o üzünə, bu üzünə çevirib yoxladı. Başa düşdü ki, o, göydən düşmüş ildırım parçasıdır.

Sabahısı gün Alı kişi Rövşəndən xəlvət ildırım parçasını götürüb bir ustanın yanına apardı. Salamlaşandan sonra daşın bir balaca tikəsini ustaya verib dedi:

– Usta, bu daşdan mənə bir biz qayır.

Usta bir az çək-çevir edib daşdan bir biz qayırdı və Alı kişiyə qaytardı. Alı kişi ustanın haqqını verib bizi cibində gizlətdi. Daşın qalanını bir Misri qılınc qayıranın yanına aparıb dedi:

– Usta, bu daşdan mənə bir qılınc qayır.

Bu usta əvvəlkindən də uzunçu idi. Qərəz, uzun çək-çevirdən sonra Alı kişi bu ustanı da razı elədi.

Usta daşdan bir qılınc qayırdı. Elə ki qılınc hazır oldu, usta baxdı ki, qılınc nə qılınc. Vallah, bu elə bir qılıncdır ki, gün kimi yanır, ay kimi işıq salır...

Ustanın qılınca gözü düşdü.

Elə ki vədə tamamında Alı kişi qılınc üçün gəldi, usta ona öz qılıncını verməyib, əvəzinə ayrı bir qılınc verdi. Ancaq Alı kişi işini əvvəldən möhkəm tutmuşdu. Dinməz-söyləməz cibindəki bizi çıxarıb qılıncın tiyəsinə basdı. Biz qılıncı dəldi, o biri tərəfinə keçdi.

Usta baxdı ki, Alı kişini aldada bilməyəcək, naçar qalıb onun qılıncını verdi. İndi də bizi bu qılınc tiyəsinə vurdu. Elə bil ildırım çaxdı. Alı kişi qılıncı götürüb evlərinə gəldi, amma bu barədə oğlu Rövşənə heç bir söz demədi...

Elə ki Rövşən Qıratı, Düratı yəhərləyib atasının bərabərinə çəkdi, Alı kişi hər şeyi hazır görəndə evə girdi, haman qılıncı gizlətdiyi yerdən çıxardı, oğlu Rövşənə verib dedi:

– Rövşən, al bu qılıncı belinə bağla. Bu sən gördüyün qılınclara bənzəməz... Hər nəyə vursan, doğrayıb tökər. Bunun adına Misri qılınc deyərsən...

- Həsən xan Alı kişi ilə
  ədalətsiz rəftar etdiyini
  anlamışdımı?
- Alı kişinin yurd yeri kimi
  Çənlibeli seçməsinə
  səbəb nə idi?
- Qoşabulağın möcüzəsi
  nədə idi?
- Alı kişinin oğluna
  vəsiyyətində diqqətinizi
  daha çox çəkən nə
  oldu?