###### bölmə 1

ŞİFAHİ XALQ ƏDƏBİYYATINDAN NÜMUNƏLƏR

Alı kişi Dürata, Rövşən də Qırata minib yola düşdülər. Gəlib Həsən xanın imarətinə çatdılar. Rövşən bir tərəfdə dayandı. Alı kişi Düratı imarətin qabağına sürüb Həsən xanı çağırdı. Həsən xan Alı kişini yalmanına əl çatmayan bir atın üstündə gördü. Xan o tərəfə baxanda gördü Alının oğlu da burdadır. Özü də bir ata minib, bir ata minib ki, ruzigarın gözü hələ belə at görməyib.

Alı kişi dedi:

– Həsən xan, bu atlar sənin bəyənmədiyin o qulunlardır. Sən bunların üstündə mənim gözlərimi çıxartdırdın. Bax, gör indi necə at olublar?

Alı kişi sonra dedi:

– Həsən xan, mən sənə yaxşılıq etmək istədim, sən anlamadın. Mənim yaxşılığımın əvəzinə məni dünya işığına həsrət qoydun. İndi səndən qisasımı almağa gəlmişəm. Əlindən gələni əsirgəsən, kişi deyilsən.

Həsən xan onun bu sözündən acıqlandı, qılınc çəkib kişinin üstünə cumdu. Rövşən Qıratı onun üstünə sürdü. Misri qılıncın göydə parıldamağı ilə xanın başının yerə diyirlənməyi bir oldu. Səs-küy qopdu. Qoşun onların üstünə yeridi. Rövşən özünü qoşuna vurdu. Bir yandan Qırat, bir yandan Dürat, bir yandan Rövşən Misri qılıncla qoşunun qabaq dəstəsini qırıb dağıtdılar.

Rövşən atasının ələ keçəcəyindən qorxub davadan əl çəkdi. Atları sürüb çölə tərəf üz qoydular.