Bir axşam Dəmirdağın şir ürəkli igidləri yenə düşmən düşərgəsinə qəfildən hücum etdilər. Orduya çaxnaşma düşdü. Çaşbaş qalan düşmən əsgərləri onların qarşısında yarpaq kimi əsirdilər.

Dəmirdağgil düşmənin iki seçmə pəhləvanını da özləri ilə apara bildilər. Bundan xəbər tutan düşmən sərkərdəsi hirsindən zəncir gəmirirdi. Şeypur çalındı, qoşun ayağa qalxdı, əmr verildi:

– Bütün Kolanı obasının qocasını, uşağını, qız-gəlinini meydana cəm edin!..

Camaat meydana toplaşandan sonra sərkərdə dedi:

– Əgər Dəmirdağın və onun yoldaşlarının yerini göstərməsəniz, hamınızı qılıncdan keçirəcəyəm.

Hamı başını aşağı saldı. Sükutu Sona pozdu:

– İzin verin, mən qoşunu Dəmirdağgil olan yerə aparım.

İnsanları heyrət bürüdü.

Sona qoşunun qabağına düşdü. Onu meşənin dərinliyinə apardı. Qız meşəyə, sıldırım qayalara bələd olmayan yağını günortadan keçənə qədər orada – meşənin içərisində dolandırdı. Dəmirdağın igidləri isə düşmən qoşununu qarabaqara izləyirdilər. Sona düşmən qoşununu meşənin qurtaracağındakı sıldırım qayanın başına gətirdi. Sıldırımın ayağındakı Çapıq daşı göstərib dedi:

– Bax Dəmirdağın yerini o daşdan soruşun, – deyib özünü qayadan atdı.

Yağı çaşbaş qaldı. Elə bu vaxt Dəmirdağın igidləri düşmən qoşununa hər tərəfdən zərbələr endirdilər. Dağa, meşəyə nabələd olan yağı təslim oldu. Dəmirdağ Sonanı axtardı, tapa bilmədi. Nəhayət, Çapıq daşın yanında qanına qəltan olan qızı tapdı. Onun gül üzü solmuş, rəngi ağarmışdı. Dəmirdağ Sonanı lalələrin arasından qaldırdı. Artıq gec idi. Sona bircə dəfə kirpiklərini qaldırıb gülümsədi. Dəmirdağın fəryadından dağlarda səda qopdu, lalələr titrədi, daşlar insan kimi inildədi. Sonanın qanına boyanan Çapıq daş silkələndi. Çox keçmədi ki, bu igidin fəryadı bayatılara hopdu, ellərə-obalara yayıldı…

Mən aşiqəm, qanlı daş,
Qanlı qaya, qanlı daş.
Düşmən yağı düşməndi,
Niyə oldun qanlı, daş?!

O gündən Çapıq daş xalq arasında nakam məhəbbətin şahidi kimi “Qanlı daş” adlanmağa başladı.