Layihələr
I YARIMİL

Uşaqlar ayağa qalxıb bir-iki addım getməmişdilər ki, tappıltı ilə qabaqlarına daş düşdü. Onlar dayandılar. Yan-yörələrinə boylandılar. Bir də gördülər xeyli aralıda kolların arxasında tüfəngli bir adam dayanıb. Uşaqların ona baxdığını görcək uzaqdan tez əlini yellədi: “Yaxın gəlməyin, geri çəkilin!”

Fariz əli ilə işarə etdi: “Nə üçün, nə olub?”

Vüqar bu lal danışıqdan heç nə başa düşə bilmirdi. Gah yoldaşına baxır, gah tüfəngli adama diqqət yetirirdi.

Farizin işarəsindən sonra həmin adam əlini qaldırıb barmağı ilə onları hədələdi. Bu o demək idi ki, əmri yerinə yetirməsəniz, vay halınıza, görün başınıza nə oyun açacağam.

Uşaqları bu da qorxutmadı. Bir də gördülər, həmin adam gizləndiyi yerdən çıxıb sinə-sinə onlara sarı gəlir. Çatıb acıqla əlini yellədi. Ancaq sözünü çox astadan dedi. Elə bil kişini boğmuşdular, səsi çıxmırdı.

– Cəhənnəm olun!

– Biz sənə nə edirik? – deyə Vüqar yerindən tərpənmədi.

Həmin adam bozardı:

– Bir buna bax! Cəhənnəm ol burdan!

Kişi nə qədər qəzəblə qışqırsa da, uşaqlar yerlərindən tərpənmədilər. Odur ki o, uşaqları əli ilə itələməyə başladı. Vüqar özünü saxlaya bilmədi:

– Meşə sizindir məgər?

– Az danış! – Həmin adam uşaqları itələyə-itələyə taladan xeyli uzaqlaşdırdı. Özü isə tələsik geri qayıdıb kolların arasında yox oldu. Bu ara cüyür balasının səsi gəldi:

– Kyuu... kyuu...

Fariz dedi:

– Bu bala cüyür o qədər səs salacaq ki, anasını vuracaqlar.

Vüqar narahatlıqla soruşdu:

– Bəs biz nə edək? – Sonra da əlavə etdi: – Gəl gedək meşəbəyinə xəbər verək.

Fariz başını qaşıya-qaşıya dedi:

– Kim bilir, indi o haradadır. Bir də biz indicə bala cüyürü azad etməliyik. Yoxsa ana cüyür güllə qurbanı olacaq.

– Gəl qışqıraq. Qoy ana cüyür yaxın gəlməsin.

– Sonra?

– Sonra da görək nə olur, – deyə Vüqar fikirli-fikirli barmağını dodağının üstə qoydu. Fariz həvəslə razılaşdı:

– Gəl qışqıraq: – Ho... Ho... Ho!..

Vüqar da ona qoşuldu:

– Ho... Ho... Ho!..