Zeynal Cabbarzadə
UŞAQLARA
Bir qız uşağından söyləyim sizə,
Üç gündür sifəti getmir gözümdən.
Lap illər keçsə də, gəlsək üz-üzə,
O qızı yenə də tanıyaram mən.
Yaşım qırxa çatır, ağarmış başım,
Gözüm də pis görür eynək taxmasam.
Əlimdən tutmayır daha yaddaşım
Bir şeyə on dəfə azı baxmasam.
O qız qızım yaşda gözəl uşaqdı,
Mənə bağışladı birdən aləmi
Onda ki yerindən ayağa qalxdı,
Söylədi:- Buyurun, əyləşin, əmi.
Mənə “əmi” dedi, tutuldum bir az,
İncidim uşağın bu söhbətindən.
Qəlbimdə etdimsə buna etiraz,
Amma dağa döndüm mərifətindən.
Durub bir kənarda səssiz-səmirsiz,
Baxdı mənə sarı o, xısın-xısın.
Bəlkə də, a dostlar, siz bilirsiniz,
Adı, familiyası nədir o qızın?
Əynində çəhrayı, gödək bir donu,
Əlində qəhvəyi, kiçik çantası.
Bəlkə, dostlarımdan biridir onun –
Sevimli, istəkli ata-anası?
O düşdü bir yaxın dayanacaqda,
“Sağ ol” deyən kimi başını əydi.
Mənim dalğın-dalğın bu an bu haqda
Şeir qoşduğumu hardan biləydi?
Qoy olsun, bilməyim, kimindir uşaq,
Bəlkə, öz qızımın rəfiqəsidir?
“Buyurun, əyləşin!” – bu səs onun yox,
Elə öz qızımın zərif səsidir?
Qoy bilsin o kiçik, o ədəbli qız,
Qoy bilsin bu sirri bütün uşaqlar.
Zeynal əmiləri bu şeiri yalnız
Gözəl uşaqlara yazmış yadigar.
Bilin, incimərəm, min il yaşaram,
Üzük qaşı kimi alın dövrəmi.
Daha da fəxr edib cavanlaşaram,
Mənə mərifətlə desəniz əmi!