###### bölmə 5

TƏBİƏTİN GÖZƏLLİYİ, TƏBİƏTƏ QAYĞI
dərmanların bir köməyi olmur, dilsiz-ağızsız heyvanlar sahiblərinin gözü qarşısında tələf olub gedirdi. Səfdərin gecəsi-gündüzü yoxuydu, yuxusu ərşə çəkilmişdi. O, əlində bıçaq ölmüş heyvanların dərisini soyur, içalatını diqqətlə nəzərdən keçirirdi. Şəhərdən gələn alimlər onunla heç maraqlanmırdılar da... Elə Səfdərin özü də bir kəlmə demir, amma diqqətlə onların işini müşahidə edirdi. Üçüncü günün sonunda Səfdərin ürəyi həyəcanla döyünməyə başladı. Deyəsən, tapmışdı! Səfdərə elə gəlmişdi ki, heyvanlar yediklərini həzm edə bilmirlər, bu xəstəlik hər nə idisə, bağırsaqla əlaqəliydi. Bəs nə etsin? Bu yerdə hələ uşaqkən böyüklərdən, xüsusən kənddə ilk zootexnik olan dayısından öyrəndikləri də Səfdərin dadına çatdı. O, bir neçə qatışıqdan iynə hazırladı. Səfdərin hazırladığı iynənin tərkibini Bakıda əvvəl şübhə ilə qarşıladılar. Məsləhət-məşvərətdən sonra isə o iynədən qutu-qutu daşıyıb rayona gətirdilər. Yüzlərlə heyvan ölümdən xilas edildi.

Çox keçmədi, Səfdəri meşəbəyi təyin etdilər. Son vaxtlar meşə haqqında söz-söhbət bitib-tükənmirdi. Səfdər işə başladığının elə ikinci günü anladı ki, bu söhbətlər əsassız deyilmiş. Meşə baxımsız qalmışdı, sınıb tökülmüş qol-budaqlar, kökündən qopmuş ağaclar meşənin içərilərinə getməyə imkan vermirdi. Ən dəhşətlisi isə cavan ağaclara qəsd edilməsiydi...

Tezliklə hamı başa düşdü ki, meşənin əsl sahibi gəlib. Heç iki il keçmədi ki, meşədə keçilə bilməyən cığır qalmadı. Meşəyə qazanc mənbəyi kimi göz dikənlər isə indi həsrətlə köks ötürürdülər...

Səfdərin xeyirxahlığı barədə kənddə-kəsəkdə çox əhvalatlar dolaşırdı. Bir neçə il əvvəl qış çox sərt gəlmişdi. Həftələrlə davam edən şaxta üzündən camaatın odun-odunacağı tükənmişdi. Səfdərin hələ isti aylarda meşə talalarında səliqə ilə təpə kimi yığdığı qurumuş ağaclar, onların qol-budaqları ev-ev paylandı. Yüz yaşlı Güllü nənə əllərini göyə açdı: “Uca Tanrı, Səfdəri dara, çətinə salma!..”

Səfdərin yaralı quşlara, heyvanlara yardımı ilə bağlı söz-söhbət də səngimirdi. Bu söhbətlər lap nağıla bənzəyirdi. Əslində, heç nağılzad deyildi, kənd adamlarının gözünün qabağında olmuş hadisələr idi... Havaların xoş keçən günləri idi. Qoşalüləni çiyninə keçirən Səfdər dayı meşənin ətəyinə çatar-çatmaz mələrti səsi eşitdi. Yox, bu, ev heyvanının səsinə bənzəmirdi. Bir neçə addım atmışdı ki, yerindəcə donub qaldı. Bir az aralıda yaşıl kolluğa sığınmış körpə ceyran balası düz onun gözlərinin içinə baxırdı. Suallar başında bir-birini qovdu: “Bunun burada nə işi var?”, “Axı bunların yeri yuxarıdadır?”, “Görəsən, təkdirmi?”

Səfdər dayı ona yaxınlaşdı, ceyran heç qımıldanmadı da. Qara, dupduru gözlərini ona zilləyib baxırdı. Meşəbəyi bir az da irəlilədi, otun üstünə çilənmiş qan izlərini gördü. Ceyranın budunda dərin yara açılmışdı.

- Hansı hadisə onun
  daha da
  məşhurlaşmasına
  səbəb olur?
- Meşəbəyi kimi işə
  başlayan Səfdərin
  fəaliyyətini necə
  dəyərləndirərsiniz?
  Fikrinizi təsdiq edən
  nümunələr göstərin.
- Səfdərin xeyirxah
  adam kimi tanınması
  nə ilə bağlı idi?
  Misallar göstərə
  bilərsinizmi?
- Artıq yaşlaşan, “dayı”
  deyə çağırılan Səfdər
  kişi nələri özünə
  qazanc sayır?