İndi o, pul sahibinin halına acıyırdı, düşünürdü ki, kim bilir, bəlkə, kədər içində haradasa pulunu axtarır, ya baş sındırır ki, görəsən, harada düşüb qaldı...

Birdən fikrindən keçirdi ki, eh, başımı niyə ağrıdım... hardan bilim kimin puludur?.. Verərəm atama, mənə velosiped alar, qalanını da nəyə xərcləyir, xərcləsin…

Bir az yüngülləşdi. Amma həyətlərinə çatanda yenə fikirləri qarışıdı. Tərəddüd içərisində evə girdi. Pulu anasına göstərməyib çantasına qoydu. Həyətə çıxdı, oradan da bağçalarının dərinliyinə çəkildi. Həmişə oturduğu, ağacların sıx olduğu yerə çatanda dayandı. İndiyə kimi heç vaxt keçirmədiyi hisslər qəlbini bürümüşdü. Özü-özündən baş açmırdı, alaşıq-dolaşıq fikirlər onu sanki qovurdu, dayanmağa, sakit düşünməyə qoymurdu...

Pul ona şirin görünürdü, saymasa da, çox olduğunu bilirdi. Amma daxilində bir qüvvə ona başqa yol göstərirdi. Elə birdən-birə, mətləbsiz-filansız yadına Səfdər dayı düşdü. Diksindi, beynində aydınlıq yarandı: “O adam kimdirsə, pulu Səfdər dayının tapdığını düşünəcək” fikrindən keçirdi. İmranın ürəyi bala quş kimi çırpındı, rəngi möhkəmcə qızardı, bədənində bir istilik duydu... O, özgənin puluna tamah saldığına görə utanırdı...

***

Səfdər dayı İmran gedəndən sonra bir az da meşəni dolanıb evə döndü. Yolüstü kəndin başındakı mağazaya girdi. Əlini cibinə salanda kişinin rəngi qaçdı, elə bil barmaqları ilana toxunmuşdu. Tələsik ciblərini axtardı. Əli boşa çıxdı. Bir aylıq maaşı itmişdi... Evə necə gəldiyini heç özü də bilmədi. Kişi özündə-sözündə deyildi. Həmişə sürətlə çıxdığı pilləkənlər ona indi sonsuz yol kimi göründü... Evdəkilər təəccüblə baxışdılarsa da, dillənmədilər. Xasiyyətini bilirdilər: “Lazım bilsə, özü deyəcək”, – hamının qəlbindən bu fikir keçdi.

Səfdər kişi ağır-ağır divana çökdü. “Bu pul hara yoxa çıxsın ki?!” – sualı neçənci dəfəydi ki, fikrindən keçdi. Sanki öz-özünə danışırmış kimi: – Pulu itirmişəm, – dedi.

Evdən çıxanda demişdi ki, maaşımı alacağam. Evdə hamı bu günü gözləyirdi...

Heç kimdən səs çıxmadı. Kiçik oğlu günahkarmış kimi gözlərini döşəmədən ayırmırdı.

Kişi otura bilmədi, fikir onu üzürdü. Çox yorğun olsa da, yenə meşəyə qayıtdı. Gəzdiyi yerləri bir də dolandı, ağacların, kolların dibinə dönə-dönə baxdı. Yorulub əldən düşənəcən gəzib kor-peşman kəndə qayıtdı.

Evdəkilər onun üz-gözündən işin nə yerdə olduğunu dərhal başa düşdülər, daha pul barədə heç bir şey soruşmadılar, qabağına yemək