Ata-oğul axşama qədər yol gedib axşamüstü bir çayın qırağına çatdılar. Alı kişi buranın necə yer olduğunu oğlundan xəbər aldı.

Rövşən dedi:

– Ata, bura hər tərəfi sıldırım qayalıq, çənli, çiskinli bir dağ belidir.

Alı kişi soruşdu:

– Oğul, bax gör, bu bel ki deyirsən, bunun hər tərəfində bir uca qaya görünmür ki?

Rövşən dedi:

– Ata, görünür. Biri sağında, biri də solunda. Özü də başları qarla örtülüdür.

Alı dedi:

– Oğul, mənim axtardığım yer elə buradır... Buraya Çənlibel deyirlər. Biz burada yurd salmalıyıq.

Ata-oğul Çənlibeldə yurd saldılar, yaşamağa başladılar.

Günlərin bir günü Alı kişi Rövşəni yanına çağırıb dedi:

– Oğul, buradakı dağların birində bir cüt bulaq var, adına Qoşabulaq deyirlər. Buz kimi suyu var. Yeddi ildən-yeddi ilə cümə axşamı məşriq tərəfdən bir ulduz, məğrib tərəfdən də bir ulduz doğar. Bu ulduzlar gəlib göyün ortasında toqquşar. Onlar toqquşanda Qoşabulağa nur tökülər, köpüklənib daşar. Hər kim Qoşabulağın o köpüyündə çimsə, elə qüvvətli bir igid olar ki, dünyada misli-bərabəri tapılmaz. Hər kim Qoşabulağın suyundan içsə, aşıq olar... Vədə çatıb, get, axtar. Qoşabulağı tap, ancaq köpüyündən bir qab da doldur mənə gətir!

Rövşən getdi, dağları, daşları ələk-vələk elədi. Axırda bir dağa çatdı. Min bir əziyyətlə qayaya dırmaşdı. Baxdı ki, bura elə çəmənzar, laləzar bir yerdir, gəl görəsən. Ortalıqda qoca bir ağac var, altında da Qoşabulaq durna gözü kimi qaynayır, göz yaşı kimi axıb ətrafı süd gölünə döndərir.

Rövşən o qədər gözlədi ki, axşam oldu. Ulduzlar doğdu. Ulduzlar gəlib düz Qoşabulağın üstündə toqquşdular. Onların toqquşmasından Qoşabulaq daşdı. Ağ köpük adamboyu qalxdı. Rövşən köpükdən bir qab doldurub başına tökdü, bir qab da doldurub içdi. Təzədən bir də qabı doldurmaq istəyəndə baxdı ki, ey dadi-bidad... köpük hayanda idi! Bulaqlar yenə də elə durulub, elə durulub ki, elə bil göz yaşıdı, axır... Rövşən bir başına, bir dizinə vurdu. Ancaq hara çatacaq...

Qabı boş götürüb kor-peşman geri döndü, əhvalatı atasına danışdı. Alı kişi bir ah çəkib dedi:

– Mənim gözlərimin dərmanı o köpükdə idi. O da ki ələ gəlmədi.

Rövşənin dərdi bir idi, beş oldu. Başına, gözünə döyməyə başladı ki, mən niyə qabaqca özüm içdim.

Alı kişi dedi: