Bu söz xanı cin atına mindirdi. Cəllad çağırıb əmr elədi ki, Alı kişinin boynunu vursun. Paşa da qəzəblənmişdi. Odur ki dedi:

– Həsən xan, mən görürəm ki, sənin ilxıçın bu daylara çox böyük qiymət verir. Onda sən belə elə, bu dayların hər birini onun bir gözünə qiymət elə.

Paşanın sözü Həsən xanın xoşuna gəldi. Əmr elədi, cəllad Alı kişinin gözlərini çıxartsın.

Alı kişi nə dindi, nə də səsini çıxartdı. Heç bir dəfə ufuldamadı da. Elə ki cəllad işini qurtardı, Alı kişi dedi:

– Həsən xan, insan üçün dünyada hər nazü-nemətdən şirin şey gözüdür. Sən məni ondan binəsib etdin. Mən sənin qapında can çürütdüm, ilan kimi qabıq qoydum, saç-saqqal ağartdım, amma sən bunların heç birini bilmədin, qədir-qiymət vermədin... Ancaq eybi yoxdur. İndi ki mənim gözlərimi bu daylara qiymət elədin, heç olmasa, sözünün ağası ol, bu dayları mənə ver.

Həsən xan dayların hərəsini onun bir qoluna bağlatdırıb qapısından qovdu.

Kor Alı kişini öz evinə gətirdilər.

Kəndə xəbər yayıldı. Camaat onun başına yığıldı. Xəbər Alı kişinin oğlu Rövşənə də çatdı.

Rövşən Rüstəm kimi igid, yeniyetmə, cavan bir oğlan idi. O, atasını bu halda görcək soruşdu:

– Ata, sənə nə olub? De görüm, səni kim bu hala salıb?

Alı kişi əhvalatı oğluna danışdı. Rövşən qızmış pələngə döndü. Ayağa qalxıb dedi:

– Oğlun sənin qisasını yerdə qoymaz, ata! İndi Həsən xan mənim qabağımda dayansın, görüm necə dayanır.

Kəndin cavanları da qalxdılar. Alı kişi işi belə görəndə oğlunu çağırıb yanında əyləşdirdi. Əlini onun çiyninə qoyub dedi:

– Hələ qisasın vaxtı deyil, bala! Vaxtında mən özüm deyəcəyəm. İndi diqqətlə qulaq as! Mənim gözlərim bu dayların üstündə çıxarılıb, bu dayların üstündə də gərək mənim qisasım alına. Bu dayları sənə tapşırıram. Bunlar elə-belə atlardan deyil. Bunlar dərya atından əmələ gəliblər. İndi sən gərək böyük bir tövlə tikəsən. Amma bu tövləyə gərək heç bir yerdən işıq düşməyə. Qırx gün tamam atlar bu tövlədə qalacaq, bayır-baca üzü görməyəcəkdir. Bir insan övladının gözü də bu qırx günün ərzində gərək bu atlara baxmaya...

Rövşən dedi:

– Yaxşı, ata, belə olanda bəs mən onları necə yemləyəcəyəm? Necə suvaracağam?

Alı kişi dedi:

– Sən tövlədə hər day üçün qırx gözlü bir axur qayıracaqsan. Atların qırx günlük arpasını, samanını həmin bu axurlara dolduracaqsan. Kəndin başındakı Zümrüd bulaqdan tövlənin içərisinə