###### bölmə 1

ŞİFAHİ XALQ ƏDƏBİYYATINDAN NÜMUNƏLƏR

– İlyas, axı sən adamı da tanıyırsan. İndi de görüm, mən necə adamam?

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, sən çörəkçi oğlusan.

Padşah dedi:

– Sən nə danışırsan?! Mən padşah oğluyam! Mənim atam da bu şəhərin padşahı olub, babam da.

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, əmr elə, anan gəlsin, soruş, elə olmasa, boynumu vurdur!

Padşah anasını çağırdı, dedi:

– Ana, düzünü de, mən kimin oğluyam? Mənim atam kim olub?

Anası dedi:

– Mən həmlə olanda padşah dedi ki, əgər qız doğsan, səni öldürəcəyəm, oğlan doğsan, nə desən, gözüm üstə. Vaxt çatanda mənim qızım, qonşuda çörəkçinin oğlu oldu. İşi belə görəndə çörəkçiyə pul verdik, uşaqları dəyişdirdik. İndi sən, doğrudan da, çörəkçi oğlusan.

İlyas padşahdan acı söz gözləyirdi, amma o, İlyasa “afərin” deyib soruşdu:

– İlyas, sən nə bildin ki, mən çörəkçi oğluyam?

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, sən məndən razı qalanda qızıl-gümüş vermədin, çörəyinə şərik etdin.

Padşah dedi:

– Yaxşı, İlyas, bəs o qız kimdi?

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, o qız padşah qızıdı.

Padşah anasından soruşdu, gördü, doğrudan da, həmin qız bunun yerinə dəyişilən qızdı. Sən demə, anası ona gizlicə qızıl-gümüş verib dolanışığını saxlayırmış, amma özünü qızına nişan verməyibmiş.

Padşah soruşdu:

– İlyas, bəs sən kimsən?

İlyas dedi:

– Padşah sağ olsun, mən bir bağban oğluyam. Mən uşaq olanda bizim şəhərə hücum eləyib basırlar, məni əsir eləyirlər, sonra da gətirib qul yerinə satırlar.

Padşah həmin qızı İlyasa aldı, qırx gün, qırx gecə toy elədi, öz tacını başından götürüb İlyasın başına qoydu, dedi:

– Padşahlığa sən yararsan. Sənin biliyin mənimkindən çoxdu.

Göydən üç alma düşdü. Biri mənim, biri nağıl deyənin, biri də özümün. Sən yüz yaşa, mən iki əlli. Hansı çoxdu, sən götür! Sən sağ, mən salamat.

SÖZLƏR
TANIŞ-
DIRMI?

- mısmaq
- məcmə
- bivaxt
- məlun