II LAYİHƏ ÜÇÜN
OXU MATERİALLARI
Nəriman Süleymanov
CÜYÜR SƏSİ
(ixtisarla)
Yamyaşıl bir dağın döşündə iki uşaq oynayırdı. Biri on bir-on iki yaşında girdəsifət, qarabuğdayı, cüssəli bir oğlan idi. O biri isə ondan bir-iki yaş böyük olardı. Əyninə arxa cibinin üstündə at şəkli olan şalvar və pamazı köynək geymişdi. Bu oğlan yerli idi. O biri uşaq isə şəhərdən əmisigilə qonaq gəlmişdi. Özləri də srağagün tanış olmuşdular. Birinin adı Fariz, o birininki Vüqar idi. İki gün idi ki, bura gəlib əylənirdilər.

– Səslən, sənin növbəndir, – deyə həmişə qonağa hörmət etmək istəyən Fariz üzünü yoldaşına tutdu.

– Qabaqca sən...

Fariz əlini ağzına tutdu. Vüqar elə bildi Farizin səsi lap uzaqda əks-səda verəcək. Amma lap yaxından eşidildi. Elə bil dərədə cingilti ilə nəyəsə dəyib qayıtdı. İndi növbə onunku idi. Vüqar əllərini ağzına apardı. Qışqırdı. Onun da səsi dərəyədək getdi, dalğalanıb əks-səda verdi.

Fariz gülümsünərək Vüqara baxdı:

– Siz şəhərdə də bu cür oynayırsınız?

Vüqar başını buladı:

– Yox.

– Niyə?

– Axı ora şəhərdir. Hayana baxırsan, evdir, küçədir, həyətdir... Əks-səda üçün gərək boşluq ola... Məgər fizikadan keçməmisiniz?!

Fariz başını tərpədib onun sözünü təsdiqlədi. Sonra əllərini qaldırıb ətrafdakı genişliyi göstərdi. Dağlar, dərələr, yaşıl talalar...

– Bax, buradan nə qədər istəyirsən, qışqır! Heç kəsə mane olmazsan.

– Burada canavar var? – deyə Vüqar yan-yörəsinə boylandı.

– Canavar gündüzlər olmur.

– Bəs nə vaxt olur?

– Canavar gecələr gəlir.

– Görmüsən?