– Murad, bilirəm ki, sənin də sözün var, buyur, biz səni dinləyirik.

Bu sözlər bayaqdan gözlərinin qarşısında qaranlıq boşluqdan başqa heç nə görməyən, özünü çəkisiz mühitdə sanan, nə edəcəyini unudan Muradı düşdüyü çətin, cansıxıcı durumdan qurtardı, sanki yenidən uşaqların arasına qaytardı. Ürkək səslə:

– Bəli, mənim də sözüm var, – dedi və tərəddüdlü addımlarla yuxarı başdakı stola yaxınlaşdı, ovcunda gizlətdiyi yaddaş kartını kompüterin sol tərəfindəki yuvaya saldı. Tezliklə otağı həzin bir musiqi sədası bürüdü; ekranda isə əvvəlcə açıq səma, ardınca payızın nəfəsi hopan meşəli dağlar və sıraya düzülmüş bir bölük Azərbaycan əsgəri göründü. Ekrandan anlaşılmayan qarışıq səslər eşidildi, sonra əsgərlərin qarşısında ucaboylu, tökməbədənli bir zabit göründü. Onun nitqi zaldakıları da sehrlədi:

– İgidlərim! Ayaq basdığımız hər qarış torpaq vətəndir! Bizə güc, qüvvət verən də odur! Nə qədər ki ayaqlarımız bu torpaqdadır, bir o qədər güclüyük, yenilməzik, çünki gücü ondan alırıq. Biz haqqımız uğrunda, doğma torpaqlarımız uğrunda vuruşuruq, haqq üçün döyüşənlərsə qorxu bilməzlər!

Onun Vətən yanğısı ilə gurlayan səsi, alovlu sözləri ürəklərə işləyirdi, zaldakılar da əsgərlər kimi nəfəs almadan onu dinləyirdilər. Elə bu anda vıyıltı ilə gələn mərmi əsgərlərin lap yaxınlığında partladı. Müəllimlər də, şagirdlər də onun qulaqbatırıcı səsini çox aydın eşitdilər. Diksinən, “vay” deyə qışqıranlar da oldu... Döyüşçülərdən birinin uca səslə dediyi: “Başlandı!” – sözündən sonra ekran ağardı, daha heç nə görünmədi, deyəsən, çəkiliş burada başa çatırdı.

Zaldakılar donuxmuşdular. Heç kim qımıldanmır, gördüyü səhnənin təsirindən çıxa bilmirdi. Əslində, buna cəhd eləyən də yoxuydu, çünki hamı özünü indicə gördüyü səhnədəki hadisələrin içində hiss edirdi...

Yaranmış sükuta Muradın həzin və titrək səsi son qoydu:

– Bu döyüşçülər Nadir Əhmədlinin komandanlığı ilə həmin gün Xocavəndi azad etmək üçün döyüşə girmiş, onu düşməndən təmizləmişdilər. İyirmi səkkiz döyüşçümüzdən dörd nəfər sağ qalmışdı. Nadir Əhmədli döyüşün sonuna az qalmış aldığı güllə yarasından həlak olmuşdur.

Sonuncu sözləri deyəndə Muradın səsi qırıldı, yanağını isladan isti göz yaşlarını gizlətməyə çalışdı...

Könül müəllim özündən asılı olmayaraq ucadan soruşdu:

– Nadir Əhmədli bizim Muradın atası deyilmi?

Gözləri yaşarmış Mətanət müəllim baxışlarını Muraddan çəkməyərək qəhərli səslə cavab verdi:

– Bəli, Muradın atasıdır.

Zalda oturanların hamısı sanki bir az da balacalaşmış Murada baxdılar. Onun hönkürtüsünü arxa cərgədə oturanlar da eşitdilər...

- Belə müəllimlərə
  şagirdlərin
  münasibəti barədə
  nə deyə bilərsiniz?
- Tədbirdə tərəddüd
  içində olan
  Muradın hisslərini
  duya bildinizmi?
  Onun tərəddüd
  etməsinə səbəb nə
  idi?
- Muradın atasının –
  Nadir Əhmədlinin
  döyüşçülərə dediyi
  sözlər haqqında
  düşünün. Bu sözlər
  sizdə hansı hisslər
  yaratdı?
- Gözlərində həmişə
  kədər duyulan
  Muradın sirrini
  öyrənəndən sonra
  ona
  münasibətinizdə
  dəyişiklik oldumu?
- Nihadın son halı
  onun haqqındakı
  təəssüratınıza yeni
  nə əlavə etdi?
- Hekayənin necə
  davam etməsini
  istərdiniz?