Uşaqların bu şən dəqiqələrində qulaqlarına zəif səs gəldi. Elə bil haradasa fit çalındı. Dostlar bir-birinin üzünə baxdılar: bu nə səsdir? Vüqar nəzərlərini yan-yörəsinə gəzdirərək dedi:

– Bəlkə, canavardır?

Qulağı səsdə olan Fariz başını silkələdi:

– Canavar deyil.

– Nədən bilirsən?

– Canavar belə eləmir.

– Bəs necə?..

– Ayyyy...

– Bəs o nə səs idi?

Fariz çiyinlərini çəkdi. Sonra səs gələn tərəfə getdi. Vüqar da ondan geri qalmadı, yanınca irəlilədi.

– Yerə yat! – deyə Fariz birdən onun çiynindən aşağı basdı. Farizin gözü qabaqda idi. Vüqar isə hələ heç nə bilmirdi. Nə olub? Nə üçün aşağı yatdılar? İntizar içərisində qalmışdı ki, Fariz əlini qabağa uzadıb pıçıltı ilə dedi:

– Ona bax! Cüyür balası!..

Vüqar da cüyürü gördü. Cüyür balası bir ağacın altında hoppanıb-düşürdü. Şeşə dayanmış xırdaca qulaqları vardı, nazik ayaqları zərif bədəninə uyğun idi.

Birdən Farizi elə bil ilan çaldı. Təlaşla dilləndi:

– İnsafsızlar!

Vüqar cəld səsləndi:

– Nə olub?

– Cüyür balasını bağlayıblar.

Vüqar diqqətlə baxdı. Cüyür nə qədər atılıb-düşürdüsə, bir yerdən qopa bilmirdi.

Uşaqlar çox pis oldular ki, bu balaca, zərif heyvanı tutublar. Niyə qoymurlar bu yaşıl ağacların altında atlanıb-düşə? Niyə qoymurlar kefi istədiyi yerdə azad gəzə?

Fariz birdən dilləndi:

– Bildim! Qəsdən bağlayıblar.

– Onunla nə qəsdləri var?

– Bilirsən, – deyə Fariz hər şeyi yerli-yerində başa salmağa başladı, – bu meşədə gizli ov edənlər olur. Onlar ediblər. Ana cüyür qaçıb, balası isə sarmaşıqlığa düşüb qalıb, onu da tutub bağlayıblar. Bilirlər ki, hökmən ana cüyür mələyə-mələyə gələcək. Onlar da güllə ilə cüyürü vuracaqlar.

– Vuracaqlar?

Farizin “hə” deməyə dili gəlmədi, başını tərpətdi.