İndi, görəsən, onlar nə edirlər? Görəsən, Altayın yerinə kim oynayır?..

Bu gün istirahət günü idi. Evdə hələ yır-yığış gedirdi. Altay da ata-anasına kömək edirdi. Ancaq nədənsə, bir az könülsüz işləyirdi.

Atası bunu görüb soruşdu:

– Hə, Altay, nə var? Deyəsən, yorulmusan? Yoxsa yoldaşların üçün darıxırsan?

Altay da elə bunu gözləyirdi. Bir az çəkinə-çəkinə dedi:

– Atacan, olar, evi yığışdırandan sonra mən Aydıngilə gedim?

Atası bilə-bilə bir az acıqlı səslə dedi:

– Yox!.. Olmaz!..

Həmişə mehriban, üzügülər olan atasının belə cavabından Altay qıpqırmızı qızardı, ürəyi sıxıldı. Bunu görən atası gülə-gülə dedi:

– Olmaz... Axı bu gün Aydıngil bizə qonaq gələcəklər!..

Elə bu vaxt qapının zəngi çalındı. Aydıngil gəldilər.

– Ay xoş gəlibsiz!..

– Ay çox mübarək, çox mübarək, sağlığınıza qismət olsun... Bura toylara gələk...

***

Xoş-beşdən sonra böyüklər süfrəyə oturdular, Altayla Aydın balkona çıxdılar. Altay qollarını açıb dənizi, parkları, bütün şəhəri göstərə-göstərə, sevinə-sevinə dedi:

– Bir bax, Aydın, gör nə gözəldir!..

Aydın da yoldaşına qoşuldu:

– Çox gözəldir, Aytay, doğrudan da, çox qəşəngdir!..

Altay sevindiyindən coşdu:

– Eh, İçərişəhər nəyə gərək! Bura yaxşıdır!..

Aydın duruxdu, bir az tutuldu, amma dinmədi. Bunu görən Altay daha da qızışdı:

– Hə, düz demirəm? İçərişəhəri kökündən uçurub dağıtmaq lazımdır...

Aydın fikirli-fikirli dilləndi:

– Hamısını?

– Lap hamısını!..

– Qız qalasını da, Xan sarayını da, bürcləri də?..

– Hə, hamısını, hamısını!..

Birdən Aydın da qızışdı:

– Yox, elə şey olmaz!..

– Lap yaxşı olar!..