###### bölmə 1

ŞİFAHİ XALQ ƏDƏBİYYATINDAN NÜMUNƏLƏR

– Padşah sağ olsun, bu ata camış südü veriblər, odu ki suya girəndə camış kimi yatdı.

Padşah atı satandan soruşdu:

– Sən bu ata camış südü vermisən?

Atsatan baş əyib dedi:

– Padşah sağ olsun, bu at anadan olandan sonra anası öldü, mən də onu camışımızla əmizdirdim.

Padşahın İlyasdan çox-çox xoşu gəldi, dedi:

– Bu atı alın, ilxıya qatın, çapışmada lazım olar.

Özü də əmr elədi ki, bundan sonra mən yeyən xörəkdən İlyasa da verin!

Bəli, İlyas hər gün padşah yeyən xörəkdən yeyirdi. Bir gün qonşu ölkələrin padşahları bu padşaha qonaq gəlmişdilər. Bir nəfər də padşaha yumurta boyda bir almaz gətirmişdi. Almaz günəş kimi alışıb-yanırdı. Hamı almaza baxıb bəh-bəh eləyib deyirdi: bu almazın heç qiyməti yoxdu. Birdən padşahın yadına düşdü ki, axı İlyas daş-qaşı tanıyır. Tez əmr elədi, İlyası çağırtdırdı. İlyas gəldi, baş əydi, dayandı.

Padşah dedi:

– İlyas, oğul, bu almaza qiymət qoy!