içində yerlərində əyləşib riyaziyyat müəllimini gözləyirdilər. Nihad isə Muradı gözaltı süzə-süzə şəstlə müəllimin stoluna yaxınlaşdı.

Zəng vurulan kimi müəllim sinfə girdi. O, səliqə ilə üst-üstə yığılmış içi dolu faylları stolun üstünə qoyub təəccüblə Nihada baxdı:

– Nə üçün burada dayanmısan?

– Uşaqlar köçürməsinlər deyə, tarixdən summativ yazanda müəllim məni burada oturtmuşdu.

Müəllimindən:

– Köçürməzlər, sən də yerində əyləş, – sözlərini eşidən Nihad pörtmüş halda öz partasına qayıtdı. İmtahanın qiymətləri səhəri gün açıqlanacaq, hər bir şagird səhvlərinin izahını dinləyəcəkdi.

Sinifdə bütün uşaqlar riyaziyyatı çox sevirdilər. Odur ki növbəti dərsdə müəllimin gəlişini gözləmədən proyektoru tənəffüsdə işə saldılar ki, vaxt itkisi olmasın, dərsə tez başlasınlar. Tavandan asılmış cihazın göy işığı bir neçə dəfə yanıb-söndü, işə düşər-düşməz hamı müəllimin kompüterdən lövhəyə ötürdüyü tapşırıqlara baxaraq səhvlərin izahını dinləməyə başladı.

Həmin gün Nihadın qanı yamanca qaraldı: “dörd” almışdı, rəqibinin cavabları isə “beş”ə layiq görülmüşdü. Dərs bitən kimi o heç kimə məhəl qoymadı, müəllimdən də əvvəl dəhlizə qaçdı...

***

– Axı nə üçün dörd almısan? – anası əsəbi halda Nihadın üstünə gələndə o istər-istəməz geri çəkildi:

– Çətin idi...

– Bəs başqaları üçün niyə çətin deyildi?! Çətin idisə, o təzə gələn uşaq necə alır beşi?!

Ananın əlindəki telefonun ekranı tez-tez işıqlanır, aramsız qısa mesaj siqnalları eşidilirdi. O, telefona baxıb tələsik nə isə yazmağa başlayanda Nihadın ürəyi yerinə gəldi: “Yaxşı ki başı telefona qarışdı”. Amma çox çəkmədən anası gözü telefonda ola-ola yenidən deyinməyə başladı:

– Budu ey, valideynlərin hamısı onun ağlından, zəkasından danışır. Sən niyə elə olmursan, sənin nəyin əskikdir axı?!

Nihad anasının həm təəssüf, həm də kədər yağan üzünə baxdı, onu incitdiyini düşünüb pərt oldu, yumaq kimi büzüşdü. Elə həmin gündən Murada olan nifrəti daha da artdı...

***

Günlər, həftələr ötür, lakin bu uşaqların ulduzu barışmırdı ki, barışmırdı. Əslində, Muradın heç kimlə işi yox idi: o, dərsində geri qalanlara həvəslə kömək edir, hər kəsin sevgisini qazanırdı. Bircə Nihad yerli-yersiz onu ələ salmağa çalışır, kiçik uğursuzluğuna açıq-aşkar sevinir, əlini-əlinə çalıb qəhqəhə çəkirdi. Çox danışmağı

- Anasının Muradla kiçik
  uşaq kimi davranması
  sizə təəccüblü
  göründümü? Sizcə,
  buna səbəb nə idi?
- Anası Nihadı
  məzəmmət etməkdə
  haqlı idimi?