Ətraf yollar. Bağın dörd tərəfini əhatə edən, qoruyucu meşə zolağı ilə bağ arasında qalan yoldur. Bağda əkilən əsas bitkiləri qoruyucu meşə zolağının kölgələndirilməsindən qoruduğu üçün belə yollara kölgə zolağı da deyilir. Ətraf yolların hərəkət hissəsində eni 6-8 m olmaqla, yolun hər iki tərəfində eni 1,5 m olan səki qoyulur.

Sərnəarası yollar. Sərnələr arasında, hərəkət hissəsi 3 m-dən az olmayan yoldur. Belə yolun hər iki tərəfində 1 m enində səkilər qoyulur. Bu yollar sərnələri magistral və ətraf yollarla birləşdirir.

Sərnədaxili yollar. Belə yollar sərnə daxilində texnoloji proseslərin səmərəli tətbiqinə nail olmaq üçün, sərnənin uzun tərəfinə köndələn şəkildə, hər 100-200 (bəzən 150-200) metrdən bir, cərgələrdə 1-2 ağacın yerini yol üçün istifadə etməklə yaradılır. Şpaler tipli və yastı çətir formalı bağlarda isə sərnələr şəbəkələrə bölünür. Hər belə şəbəkənin cərgəboyu uzunluğu 100-150 m olur. Şəbəkələr arasında qoyulan yol da sərnədaxili yol olub bəzən şəbəkəarası yol da adlanır.

Bağ qoruyucu meşə zolaqları. Bağ qoruyucu meşə zolaqları bağı küləklərin zərərli təsirindən qoruyur, torpaqdan və bitkilərdən rütubətin həddən artıq (israf) buxarlanmasına imkan vermir. Meyvələrin küləkdən tökülməsinin qarşısını alır, arıların normal həyat fəaliyyətinə, sahədə qarın normal toplanmasına şərait yaradır.

Bağ ətrafında qoruyucu meşə zolaq kimi uca boylu, tez boyatan, xəstəlik və zərərvericiləri əsas meyvə bitkilərindən fərqli olan, pöhrə verməyən, toxumları uzağa yayılmayan, küləklərə və digər yerli iqlim şəraitinə davamlı, müəyyən təsərrüfat əhəmiyyətli bitkilərdən təşkil olunur. Bu məqsədlə meşələrdə bitən ağac və kol bitkiləri (müxtəlif növ qovaqlar, qarağac, at şabalıdı, cökə, yapon saforası, sivriyarpaq ağcaqayın, palıd, şam, maklyura, qlediçiya, itburnu, liqustrum (yapon bigözü), meyvə bitkilərindən cəviz, pekan, əzgil, nar, zoğal, iydə, yemişan, çaytikanı və s. istifadə edilə bilər. Bağ qoruyucu meşə zolaqları xarakterinə görə hava keçirməyən(havalanmayan), yarım havakeçirən və tam havakeçirən tipdə olur.

Havalanmayan meşə zolağı sıx yerləşən kol, kol tipli ağac və hündür boylu ağac bitkilərindən təşkil olunur. Zolağın kənarından içəriyə doğru bitkilər boyları artmaqla yerləşdirilir. Belə zolaqlar öz hündürlüklərinin 20-30 misli qədər məsafəni küləkdən mühafizə edə bilir. Bu məsafədən sonra isə küləklərin gücü tam bərpa olunur. Belə zolaqlar havalanmanı məhdudlaşdırdığından, bağda hava durğunluğu yaradır və bu, ağaclara öldürücü təsir göstərir. Ona görə də belə zolaqlar bağ üçün az istifadə edilir.

Yarımhavalanan (ajur tipli) meşə zolağı uca boylu, hündür ştamblı bitkilərlə kol bitkilərinin növbələşməsindən təşkil olunur. Belə zolaqlarda bitkilər boylarına görə qeyri mütənasib yerləşdiyindən külək meşə zolağından süzülərək keçir və xırda hava axınlarına parçalanır. Zolağın mühafizə gücü ağacların hündürlüyünün 40-50 mislinə bərabər olur. Belə zolaqlı bağlarda havalanma normal gedir. Bağçılıq üçün ən münasib qoruyucu zolaq tipidir.

Tam havalanan meşə zolağı uca ştamblı, hündür boylu ağaclardan ibarət olur. Külək zolağın bütöv hissəsindən keçir və bağda tam havalanma baş verir. Çatışmayan cəhəti quraq rayonlarda rütubətin tez buxarlanmasına səbəb olmasıdır.