Bir zamanlar üzərində bütün duyğuların yaşadığı bir ada var idi. Xoşbəxtlik, hüzn, bilgi, təkəbbür, sevgi və başqa duyğular bu ada?da birlikdə yaşayırdı. Bir gün tufanın qopacağı, tezliklə adanın batacağını bütün duyğulara xəbər verirlər. Bunu eşidən duyğular?da bir-bir adanı tərk etməyə başlayır. Ən axıra isə Sevgi qalır. O, son anadək adanı tərk etməməyə çalışırdı. Ancaq artıq ada batmaq üzrə idi. Bunu görən Sevgi?də digər duyğulardan yardım istəmək məcburiyyətində qalır.

Öncə böyük bir gəmi ilə adanı tərk etməyə çalışan Zənginliyə müraciət etdi:

- Məni?də özünlə apararsan?

Zənginlik cavabında:

- Xeyr, apara bilmərəm, gəmim qızıl-gümüşlə doludur, sənə yer qalmayıb, - dedi.

Sevgi digər tərəfdəki gözəl, yelkənli qayığı ilə getməkdə olan Təkəbbürə üzünü tutub ondan yardım istədi. Təkəbbür Sevgiyə belə cavab verdi:

- Bağışla, sənə yardım edə bilmərəm, üst-başın islanıb, qayığımı kirlədərsən.

Əlacsız qalan Sevgi yaxınlığında olan Hüzndən kömək istədi:

- Hüzn, olarmı, məni də özünlə götürəsən?

Hüzn dedi:

- Of, Sevgi! Bu gün o qədər kədərliyəm ki... Bir az tək qalmağa ehtiyacım var.

Bu arada Xoşbəxtlik Sevginin yanından keçirdi. Amma özünü o qədər xoşbəxt hiss edirdi ki, Sevginin səsini belə eşitmədi. Artıq bütün duyğulardan əlini üzən Sevgi birdən bir səs eşitdi: “Gəl, Sevgi, gəl, mənimlə gedək”.
Bu sözləri deyən Sevgidən çox yaşlı görünən bir qoca idi. Sevgi?də ümid yarandı. Özünü o qədər bəxtəvər, o qədər xoşbəxt hiss etdi ki, çaşqınlıqdan ona yardım edən bu qocanın adını belə soruşmağı unutdu. Qoca Sevgini sağ-salamat sahilə çatdırdı, özü isə yoluna davam etdi. Bir anlığa ona nə qədər borclu olduğunun fərqinə varan Sevgi yanındakı Bilgidən soruşdu:

- Məni xilas edən o qoca kimdir?

- O, Zamandır.

- Zamanımı? Bəs niyə o mənə yardım etdi? - deyə Sevgi heyrətlə soruşdu. Bilgi gülümsəyərək:

- Çünki yalnız zaman sevginin nə qədər böyük olduğunu anlaya bilər.

“Füyuzat” jurnalından, 2012-ci il

- Sizcə, insan yaxşı əməlləri ilə özünə əbədi abidə ucalda bilərmi?