Səlma (qollarından tutub təlaş ilə)
| O kim? Nasıl qatil bu?
Səlim | Çərkəs Murad... Orxanın yoldaşı, alçaq bir cəllad!
Səlma | Səlim, vaz keç, oğlum! Qaçan qovulmaz.
Səlim | Xayır, bir vəhşiyə mərhəmət olmaz.
Səlma | Kim kimi öldürmüş? Bir söylə, anlat!
Səlim | Sorma, ah, bilməm...
Səlma | Nə var, söylə?
Səlim | Heyhat!.. Bu bir cinayətdir ki, ağzım, dilim Söyləməkdən aciz...
Səlma | Ah, Səlim, Səlim! Hər nə var, aç söylə, anlat həpsini...
Səlim | İştə səfil Orxan, vicdansız dəni Vurulmuş İsmətə; qarşılıq yalnız Təhqir eyləmiş onu biçarə qız, Alçaq hərif bundan çoq öfkələnmiş, Qanpoladın gəldiyini öyrənmiş; Fürsətdir deyə kəsmiş yolu cəllad, Pusub durmuş yanında İzzət, Murad. Birdən-birə hər üçü...
Səlma | Söylə, söylə!
Səlim | Hücum eyləmiş qurşunla, xəncərlə Bən qoşaraq qaçırmayıb fürsəti Varıb gördüm ki, Orxanı, İzzəti İlk atəşdə Qanpolad yerə sərmiş; Hər ikisi parçalanmış, gəbərmiş.
Səlma | Südüm halal olsun, oğul, Qanpolad! Pəki, sonra?
Səlim | Ah, fəqət xain Murad Nişanlamış Qanpoladın qəlbini.
Səlma | Qanpoladın düşmən qarşısından qaçmadığını eşidən ana bunu necə dəyərləndirir? Ah!..
Səlim | Sağalmaz bir yara açmış dəni...
Səlma | Ofi Quzum, toy qismət olmadı sana! (şiddətlə ağlar, bir az sonra təbdili-tevr ilə) Xayır, xayır, göz yaşı dökməm ona!