| Mərhəmət qıl, insafsız olma, İsmət! Ya gəl canımı al, ya ver tazə can, İştə sən, iştə xəncər, iştə Orxan! (Xəncərini çəkib İsmətə uzatır)
İsmət (alaraq istehza ilə)
| Afərin, afərin bu zərbi-dəstə! Hiç rast gəlmədim böylə zərbi-şəstə! Çocuqluqdan bəri bu məmləkətdə Vardım bu sinnə, amma sən fitrətdə, Sən xislətdə bir qəhrəman görmədim, Sən təbiətdə bir insan görmədim. Bu haqsızlıq, bu acizlik, miskinlik Bir mərd için çəkilməz dərdi-mühlik!.. Yazıq Orxan! Billah, yazıqlar olsun, Sən bir yigitsin, sana çoq ar olsun! (Əlindəki xəncəri bir tərəfə atıb gedərək) Əvət, çoq ar olsun!..
Orxan | Getmə, dur, İsmət!
İsmət | Hədyan eşitməyə yoq bəndə qüdrət.
Orxan | Dur, dedim, dur!
İsmət | Artıq çəkil get, yetər!
Orxan | Billah, məhv olursun...
İsmət (xəncəri göstərərək)
| Al, iştə xəncər! (Uzaqlaşır)
İzzət (çıqıb yola baqaraq)
| Orxan! Gələn var, aman, çəkil, durma!
Orxan | Ah, zalım!..
İzzət | Gəl, canım, kəndini yorma
Orxan (azacıq çəkilərək)
| İsmət, İsmət! Getdim, unutma lakin...
İsmət | İsmətin bu qədər kəskin danışmasına səbəb nədir? Get hər nə istərsən, yap, alçaq, miskin! (Etinasızca evə girər)
Orxan | Ah, bənmi?
İzzət | Sus, canım, sus!
Orxan | İsmət!
İzzət | Orxan! Gəl, haydı...