Orxan | Uff... Sevimli, parlaq yılan! (Hər ikisi şaşırmış bir halda tez ağaclığa çəkilib saqlanırlar)
İsmət (bir az sonra təkrar dışarı çıqar, ətrafına baxaraq)
| Getmiş, artıq əsər yoq qəhrəmandan, Mütləq bəni eyliyormuş imtihan! Fəqət bilməz ki, İsmət Qanpoladsız Məhv olur da, dönüklük etməz hərgiz. Ah, şu xəncər nə? Vay, zavallı Orxan! Şübhə yoq, unutmuş şaşırdığından. (xəncəri yerdən alaraq) Gerçəkdən pək gözəl, pək süslü xəncər, Bir parçacıq polad, lakin bir əjdər... Bir vuruşda məhv oluyor bir insan. (birdən-birə Səlimi görüb xəncəri gizliyərək) Ah, Səlim!
Səlim | İsmət! Söylə, Qanpoladdan Nə xoş xəbər var? Nə yazmış, nə etmiş?
İsmət | Bilməm...
Səlim | Səlma nerdə?
İsmət | Qomşuya getmiş.
Səlim | Niyə?
İsmət | Məktubdan bir xəbər bilməyə.
Səlim | Fəqət bir təlaş var sənin yüzündə.
İsmət | Nasıl, təlaş?
Səlim | İştə sən! İştə çöhrən! Səndə bir iş var, gizliyorsun bəndən.
İsmət | İnan ki, yoq burda hiç bir gizli iş.
Səlim | Pəki, səbəb nə, öylə rəngin qaçmış?
İsmət | İsmətin Orxanın təklifini Səlimdən gizlətməsinə səbəb nə ola bilər? Keçən gecə bir xeyli fikrə daldım, Düşündüm, düşündüm, uyqusuz qaldım. Odur ki bəndə qalmamış bət-bəniz...
Səlim | Xayır, bu, uydurma bir sözdür yalnız.
İsmət | Ah, neyləyim, qardaşım! Qanpoladsız Günüm bir yıl keçər... bir nişanlı qız Nerdə görülmüş böylə qayğı çəksin, Bir yıl başdan-başa göz yola diksin. Allah için, söylə, haqsızmıyım?