İsmət (gedərək)
| Çoq gecikməm...
Səlma | Haydı get, parlaq çiçək!
İsmət (uzaqlaşaraq kəndi-kəndinə)
| Ah, fəqət intiqam dilərsə Orxan, İsmət xoşbaxt ikən olur bağrı qan. (göyə doğru) Ey bizi yoqdan yaradan bir Allah! Rəhm eylə, səndən başqa yoq bir pənah. (Orxan ilə İzzət yenə görünürlər)
Orxan | Ah, demək ki, Qanpoladdan xəbər var!
İzzət | Əvət, yarın, şübhəsiz, gəlir çıqar.
Orxan | Zərər yoq, onu bən sağ qoysam əgər, Dünyada yoq bəndən alçaq bir nəfər.
İzzət(yana) | Mərd atalar bir məsəl söyləmişlər: “Daldan atılan daş topuğa dəyər”.
Orxan | Bir ay pusmaq lazım gəlsə ac-susuz, Bəklərim onu rahatsız, uyğusuz; Aman verməm ki, sağ qavuşsun evə, Nazlı yarını öpsün sevə-sevə!
İzzət | Ah, sən niçin qandırmadın İsməti? Niçin əlindən çıqardın fürsəti? Bir həftə əvvəl qızı birdən-birə Alıb qaçırsaydın başqa bir yerə, Şimdi gözəl-gözəl sürüb keyfıni, Qanpoladdan çıqarmışdın heyfini.
Orxan | Of! Ağrıdan sanki çatlıyor başım...
İzzət | Yigit hər zaman yigitdir, qardaşım, Yenə az-çoq əldə fürsət var hələ; Yalnız açıqgöz ol, sən vaqtı bəklə!
Orxan | Xayır, bəklədikcə hevsələm bitər.
İzzət | Haydı, gəl gedəlim, artıq gəl, yetər.
Orxan | Ah, qəlbimə sanki od-alev dolmuş!
İzzət | Gəl, canım, gəl!
Orxan | Pəki...
İzzət | Baq, aqşam olmuş!
Orxan | İnan, Burdan getməm İsməti görməyincə...
İzzət | Şaşırdınmı?