Səlim (İsmətə yaqınlaşaraq)
| Getmək qolay, ancaq sən etiraf et! Anlat başından keçəni büsbütün; Yoxsa bən sana rahət verməm bu gün. Qıymaqmı istiyordun sən kəndinə? Bu xəncərlə oynamaqdan məqsəd nə?
İsmət | Səlim, çıldırdınmı?
Səlim | Əvət, çarə bul!
İsmət | Bəndə bir şey yoq, qardaşım, əmin ol!
Səlim | Kimin bu xəncər, xəbərin yoqmu?
İsmət | Yoq...
Səlim | Ah, bu, yalan bir söz, zəhərli bir oq, Ağzından uçub qəlbimə saplanır. Vücudumda qan coşar, alavlanır. Söylə, İsmət!
İsmət | Yoq xəbərim, dedim ya!
Səlim | Öylə isə, and iç, bitsin bu qavğa.
İsmət | Səlimin inadkarlığına haqq qazandırmaq olarmı? Nasıl! And içməkmi?
Səlim (İsmətin yaqasından tutub silkərək)
| Şübhəsiz...
İsmət (kəndisi) Eyvah!
Səlim | Söylə, İsmət, söylə ki: vallah, billah, Bu xəncərdən hiç xəbərim yoq bənim, Həm də kimindir, bilməm əsla...
İsmət | Səlim! Bütün dünya dağılsa, bən and içməm.
Səlim (hiddətli)
| Bən də, inan, israrımdan vaz keçməm, Səlim çocuq deyil, hərgiz aldanmaz; “Billah” de, qurtul...
İsmət (kəndisi)
| Ah, inadlı qanmaz! And içməsəm, susdurmaq olmaz onu, And içsəm, olurum Allah düşmanı; Fəqət, xayır, mümkün deyil and içmək, Hər nə varsa, açıb söyləyim gərək.
Səlim | İsmət, söylə, niçin susdun?
İsmət | Ah, Səlim!..
Səlim | Bəndən qorqma, hiç qorqma!