İsmət | Ah, söyləyim, Söyləyim, qardaşım, ancaq bu sirri Bir sən bilməlisin, bir bən...
Səlim (İsməti bir tərəfə çəkərək)
| Gəl bəri!.. Hiç qəm eyləmə...
İsmət | Faş edilsə bu sirr, İnan ki, pək böyük fəlakət verir.
Səlim | Pəki, anladıq, söylə artıq...
İsmət | Şimdi, Bağçaya çıqmışdım, Orxan göründü...
Səlim | Nasıl Orxan? Bu kim, bu hanki Orxan?
İsmət | Qomşumuz xanzadə, zəngin bir cavan.
Səlim | Çox gözəl, bildim, o bizim əhbabdır. Sonra?
İsmət | Gördüm yavaş-yavaş yaqlaşır.
Səlim | Əvət, sonra?
İsmət | Məktubdan, Qanpoladdan Əhval sordu; cavab verdim... bir zaman Qüvvətindən, varından çoq söylədi. Sonra birdən elani-eşq eylədi, Gəl qaçalım, - dedi, - başqa bir yana...
Səlim | Pəki, cəvab vermədinmi sən ona?
İsmət | Əmin ol, pək gözəl cəvablar verdim; Dəf ol! - dedim, gözlərinə tükürdüm.
Səlim | Nihayət?
İsmət | Pək çoq yalvanb-yaqardı, Xəncərini tez qınından çıqardı. Verdi bana: - Öldür! - dedi, - Orxanı, Öldür! İşgəncədən qurtulsun canı.
Səlim | Öyləmi? Öyləmi? Ah, rəzil, xain! Pəki, nə yapdın sən?
İsmət | Dedim: get, miskin! Çəkil get! - dedim, - ədəbsiz, həyasız! Sonra çəkildim evə etinasız.
Səlim | Afərin, dostumuz, afərin, Orxan! Sonra?!