Səlma (hiddətli)
| Murad!..
Murad | Doğrayın bəni riştə-riştə! Əvət, doğrayın, məhv olmalı zalım! Ah, bir alçağa mərhəmət nə lazım? Qanlı bir canavar sağ bıraqılmaz; Bən bir xainim, öldürün!
Səlma | Hiç olmaz!
Murad | Yaşatma, öldür, ana! Bəncə, hala, Billah, gəbərmək yaşamaqdan evla.
Səlma | Xayır, sən bana eylərkən iltica, Söz vermişim, dönməm sözümdən əsla! (bu sırada bir-iki ıslıq və tapança səsi eşidilir.)
Murad (diksinərək)
| Aman, ya Rəbb!
Səlma (qolundan tutub çəkərək)
| Gəl! Hiç təlaş etmə, gəl! Qaçmaq gərək... Qorqanm arta əngəl...
Murad (kəndisi)
| Hər tərəf qorquluq, qaçmaq səmərsiz. (aşkar) Ah, bən nə bir yol bilirim, nə bir iz.
Səlma | Ana nə üçün Muradı xilas etmək qərarını dəyişmir? Gəl, hiç qəm etmə, gəl! Baq, iştə bir yol... Düz, qorqusuz bir dərədir, əmin ol! Burdan çıqar bir köyə, həm çoq sürməz, Sağ qurtulub gedərsin, kimsə görməz.
İsmət (başını qaldırıb həzin və atəşli bir ahənglə)
| Ya Rəbb, nə bəxtiyar imiş ölənlər!..
Murad (Səlmaya)
| Ah, nə qadar alicənabsın...
Səlma (Murada) Yetər!
| Yetər get, durma get! Haydı, çəkil get! Artıq savuş! Durmaq vaqtı deyil, get!

Murad Səlmadakı böyüklüyə qarşı sıqılaraq şaşqın bir halda yürür. Bir-iki addım getdikdən sonra dönüb baqır və dərin bir ah çəkərək büsbütün uzaqlaşır.

Səlma (Muradın getdiyi tərəfə doğru hiddətli və həyəcanlı bir səslə)
| Get, namərd qonaq, get! Alçaq mültəci! Get, miskin hərif, get! Cəllad, yırtıcı! Get, vicdansız! Kəndini qurtar, yaşa!