Səlma | Amma Bir ricam var, sənin adın nə?
Murad | Sorma!
Səlma | Bilmək istərim, söylə!
Murad (mütərəddid bir tövrlə)
| Çərkəs Murad...
Səlma (sinirli və çılğın bir halda)
| Ya Rəbb, mərhəmət! Ah, oğul! Qanpolad!
Murad (başını aşağı dikərək kəndi-kəndinə hiddətlə)
| Öldürdüyün Qanpolad, Səlma pənah... Murad! Sən nə vicdansız oldun, eyvah!
Səlma | Aman, nə müşkül mevqedə qaldım, ah, Ah, nə talesiz ana oldum, Allah! (İsmət bu sırada saçlarını aralayaraq, başını qaldırıb baqınır.)
Səlma (yumşaq səslə)
| Murad! Sən həm qəribsin, həm mültəci. Burdan sağ qurtulub gedərsin şimdi. Fəqət bilməlisin, şu qanlı arslan, Şu qıydığın cavan oğlumdur...
İsmət (çığıraraq)
| Aman! Ah, nerdəsin Səlim! Gəl, iştə fürsət! Qanlımız burda...
Murad | Ah!
Səlma (İsmətə)
| Sus, qızım, İsmət! Sus! Qərib bir qonaq verilməz ələ...
İsmət (Səlmadakı xəncəri almağa çalışaraq)
| Xayır, böylə vicdansız gərək ölə!
Səlma (İsməti əli ilə rədd edərək)
| Amandadır, yavrum, bildinmi?
İsmət (həyəcanlı bir halda Murada)
| İsmətin qatilə -Murada münasibətinə haqq qazandırmaq olarmı? Cəllad!.. (cənazəyi qucaqlayaraq) Ah, qanın yerdə qaldımı, Qanpolad!?
Murad (Səlmanın əlindən xəncəri qaparaq İsmətə)
| Xayır, bu qan yerdə qalmaz, baq iştə! (yürəyinə saplamaq istədiyi halda Səlma şiddətlə qoluna vurur, xəncər yerə düşər, dərhal kəndisi alır.)