İzzət (şaşqın bir halda göstərərək)
| Ah, bu gələn kim?
Orxan (usanmış bir halda)
| Allahın bəlası!..
İzzət | Səhih kimdir?
Orxan | Qanpoladın anası... (Hər ikisi təkrar ağaclığa çəkilir. Bu sırada İsmət dışarı çıqıb baqınır)
Səlma (gələrək, sevinc ilə)
| İsmət! Qızım, müjdəmi ver, müjdəmi! Bundan sonra gül, sevin, tərk et qəmi! Şükür, çoq şükür, sapsağlam, könlü şad! Bu gün, yann gəlmək üzrə Qanpolad.
İsmət (kəndisi)
| Allaha şükür!.. (aşkar) Gəlmək üzrəmi?
Səlma | Hay, hay! Yazdığından bəsbəllidir ki, bir ay, Tamam bir ay tədarük etməkdədir; Çoq ehtimal var ki, bu aqşam gəlir.
İsmət (heyrətlə)
| Nasıl?
Səlma | Əvət, ya bu aqşam, ya sabah, Qavuşturur sizi o qadir Allah. (İsməti süzərək) Həm də yazmış ki, söylərsən İsmətə; Toy başlanmalıdır gəldiyim həftə! (İsmət utanıb başını aşağı dikər) Gəl, utanma, hifz etsin sizi Tanrım; Gəl, öpəyim səni, gəl, quzum, yavrum! (İsməti qucaqlayıb öpərək) Gül rəngin afət görməsin, solmasın! İsmət! Hiç bir günüm sənsiz olmasın! Gəl evə, elmasım!
İsmət | Rüsxət versəniz, Şimdi gedib evimizə söylərim tez, Yenə tez gəlirim; çünki anamgil Həp müntəzirdir, kimsə rahət degil.
Səlma | Pəki, quzum! Get söylə, anlat bütün; Qoy sevinsinlər, fəqət sən çabuq dön! Çünki evdə bir az hazırlıq görək.