İsmət | Pək əla. (Səlma gedər).
İsmət (kəndi-kəndinə)
| Of! Qanpolad kim bilir şimdi nerdə? Bən burda yalnız, o, qürbət ellərdə. Bir yıl əvvəl nişanlandım bən ona, Tale o gündən düşman olmuş bana. Artıq onsuz hər şey gözümdə məhzun, Bir an həyatımdan olmadım məmnun... (Qapıyı açıb içəri girər. Bir az sonra Orxan ilə İzzət bir tərəfdən çıqar)
Orxan | İzzət, İzzət! Sən birtərəfdə bəklə, Saqın! İsmət səni görməsin hələ.
İzzət | Kim bilir! Bəlkə hiç o yoqdur evdə. (Bu sırada qarmon səsi eşidilir)
Orxan | İştə qarmon səsi! Odur, əlbəttə. Odur, o!.. Baq, nasıl ruhlu bir çalğı?
İzzət | Əvət, məhzun gönül, məhzun musiqi.
Orxan | Orxan İsmət haqqında nə düşünür? Orxanla bağlı sizdə hansı təəssürat yarandı? Ah, qız nə qız! Sultanlara layiqdir, Fəqət zalım Qanpolada aşiqdir. Hər gün xəbər tutar gedib-gələndən, Onun adı bir an düşməz dilindən. Zavallı! Kəndi hüsnündən xəbərsiz, Bilmiyorki, eşqində divanəyiz! Bilməm ona nasıl dərd anlatmalı, Yalnız yalvarmalı, ya qorqutmalı. Kəndisi arqasız, yoqsuldur gərçi, Lakin o qızda bir böyüklük var ki, Hər zaman rast gəlsəm, ruhum sarsılır, Dilim söz söyləməkdən aciz qalır.
İzzət | Orxan, sən bir yigidsən! Düşün bir az, Billah, bu hal sana əsla yaraşmaz.
Orxan | Pəki nə yapmaq gərək?
İzzət | Bıraq varsın, Qız kəndisi gəlsin sana yalvarsın.
Orxan | Xayır, bu iş mümkün deyildir, haşa! Bən dərdimi açıb da başdan-başa Eşqimi söylərim, riza göstərsə, Xoşbaxt olur...