| Gərçi dünyadan almamış kamını, Qanlısından almış intiqamını.
Səlim | Fəqət Murad!? Qaçsa da, sağ qurtulmaz. (bir tərəfə qoşmaq istər)
Səlma (hiddətli)
| Ananın qatil haqqında dedikləri sizdə hansı təəssürat yaratdı? Səlim, bıraq getsin, qaçan qovulmaz. Yüzlərcə öylə miskin parçalansa, Bir tükünə dəyməz oğlumun əsla!
Səlim (gəldiyi tərəfə baqar, birdən-birə həyəcan ilə)
| Gəl, ana, oğlun gəldi iştə!
Səlma (yola baqaraq)
| Eyvah! Kaş ki öləydim, görmiyəydim, Allah! (Hər ikisi yola doğru qoşar, sonra Qanpolad yaralanmış olduğu halda bir ləzginin yardımı ilə görünür. Səlim, Səlma da ətrafını almış olurlar.)
Səlma (oğlunu bağrına basıb ağlayaraq)
| Oğul, oğul!
Qanpolad | Of, ana!
Səlma | Can, Qanpolad! Ah, sana kim qıydı, kim? Hanki cəllad?
Qanpolad | Qanpolad öz faciəsinin səbəbini nədə görür? Nə üçün? Qatillə bağlı dediyi sözlər Qanpolad haqqında sizdə hansı təsəvvür yaratdı? ... Ağlama, hiç kimsə qıymamış bana, Düşmanım qanlı taleyimdir, ana! (Bu sırada anasının qucağına yıqılıb uzanaraq) Ana! Hiç təlaş etmə, hiç sıqılma!
Səlma | Ah, yavrum! Kaş ki məhv olaydı Səlma, Görmiyəydi səni al qan içində...
Ləzgi (hiddət və təəssüflə)
| Ah, Murad, alçaq Murad.
Səlim | Durma sən də, Haydı, fürsətdir, intiqam almalı!
Qanpolad | Səlim! İstəməz...
Ləzgi | Xayır,tez bulmalı! Əvət, xain gərək həddini bilsin, Namərd izi yer yüzündən kəsilsin. (hər biri bir tərəfə qoşub gedər)