Səlim (İsmətin qolundan tutub çəkərək)
| Gəl! Çocuq olma...
İsmət | Sən get! (xəncər düşər) Ah!
Səlim | İştə əngəl?! (xəncəri yerdən alaraq) İsmət, İsmət. Bu xəncər nə, yanında? Bu əjdər nə, saqlamışsın qoynunda?
İsmət | Şimdi burdan keçərkən yerdə buldum, Məraq etdim, kimindir deyə aldım.
Səlim | Bən səni bir doğru qız zənn edərdim, Səndə ki aldatmaq da varmış?!
İsmət | Səlim! İnan, hiç bir sözümdə yoqdur xilaf, Bən yalan bilməm.
Səlim (qızğın)
| İstəməz başqa laf! Söylə, açıq söylə, hər nə var, söylə! Doğru söylə, İsmət! Şaşırma böylə.
İsmət (kəndisi)
| Allah, Allah! Bir bəlaya tuş oldum...
Səlim | İsmət, inan, qaldım şübhə içində, Cavab ver, sonra get, bir iş var səndə.
İsmət | Səlim! Vaz keç, bıraq...
Səlim (inadlı)
| İsmət, hiç olmaz.
İsmət (sinirli)
| Allah İsməti öldürsün!.. (Səlimin əlindən qurtulub düşüncəli bir halda evə doğru gedər)
Səlim (kəndisi)
| Ah, qurnaz! Baq, nə qadar mahir, nasıl şivəbaz!.. Bir iş var, ancaq saqınır qızcığaz; Sirr vermək istəməz, açmaz ağzını, Xayır, bu halda bən görmədim onu... (İsməti çağıraraq) İsmət, İsmət!
İsmət | Nə var?
Səlim | Sözüm var sana.
İsmət | Allahın sevərsən, çıq get bir yana!
Səlim | Gəl bəri, İsmət! Bəri gəl...
İsmət | Səlim, get!