NATİQİN OLDUĞU ALBAN
KİLSƏSİNİN ERMƏNİ
SİLAHLILARI TƏRƏFİNDƏN
MÜHASİRƏYƏ ALINMASI
bir neçə hücumunu dəf etdi. Əlavə kömək isə ləngiyirdi. Bundan istifa-
də edən erməni silahlıları döyüşçülərimizi mühasirəyə aldı. Qədim alban
kilsəsində müqaviməti davam etdirən əsgərlərimizin isə sırası seyrəlirdi.
Kilsəyə heç cür yaxınlaşa bilməyən ermənilər Xocalıda əsir götürdükləri
sakinlərdən birini, Cəfər müəllimi danışıqlar aparmaq üçün kilsəyə gön-
dərdilər. Düşmənin şərti belə idi: “Əgər kilsədəkilər təslim olmasalar,
Xocalıda əsir götürülmüş bir qrup mülki şəxs öldürüləcək”. Atəş səsləri
susdu. Xocalı sakini ehtiyatla kilsəyə yaxınlaşıb: “Məni Xocalıda əsir götü-
rüblər, sizin yanınıza danışıqlara göndəriblər, atəş açmayın”, - deyə səs-
ləndi. Kilsədən zəif bir səs gəldi: “Gəl içəri”. İçəri daxil olan əsir gözlərinə
inana bilmirdi. Orada cəmi bir əsgər var idi! Yerə uzanan əsgərin ətrafı-
na boş güllə gilizləri səpələnmişdi. Kilsədən bayıra açılan yerlərdə atıcı
silahlar qoyulmuşdu. Sən demə, döyüş yoldaşları həlak olan Natiq son
beş günü ermənilərlə təkbaşına döyüşürmüş! Ermənilər isə kilsədə xeyli
əsgərə qarşı döyüşdüklərini fikirləşirdilər. Susuzluq və aclıq igid döyüş-
çümüzü əldən salsa da, düşmənə təslim olmaq fikri yox idi. Onun cəmi
iki gülləsi qalmışdı. Cəfər müəllim “Neyləyəcəksən o iki gülləni?” - deyə
soruşdu. Natiq cavabında: “Son gülləni özümə saxlamışam”, - dedi.
Mətnə əsasən Natiq
Qasımovu xarakterizə
edin.
Cəfər müəllim ürək ağrısı ilə: “A bala, o biri gülləni də mənə vur, ikimiz də
ölək”, - deyib hönkürdü. Bir az özünə gələndən sonra ermənilərin şərti-
ni açıqladı: “Mənə dedilər ki, kilsədəkilər təslim olmasa, 22 nəfər Xocalı
əsirini öldürəcəklər”. Bir az fikirləşən Natiq son gülləsini havaya atdı. Kil-
sənin üzərinə sancdığı Azərbaycan bayrağını oradan çıxardı. Özü ilə gö-
türüb Xocalı sakini ilə birlikdə kilsədən çıxdı. O bilirdi ki, onu hansı aqibət
gözləyir. Lakin Vətən qarşısında hərbçi kimi son borcunu verirdi: təki dinc
azərbaycanlılara toxunmasınlar!